3.9 C
Corfu
Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου, 2023

Υπό την αιγίδα της Προέδρου της Δημοκρατίας το Διεθνές Φεστιβάλ CIOFF® – UNESCO Μεσογειακών Πολιτισμών

Υπό την αιγίδα της Προέδρου της Δημοκρατίας κας Κατερίνας Σακελλαροπούλου θα διεξαχθεί το Διεθνές Φεστιβάλ CIOFF® - UNESCO Μεσογειακών Πολιτισμών. Η Κέρκυρα θα υποδεχθεί από τις 6 ως τις 10...

Οι ΧΑΪΝΗΔΕΣ…επιστρέφουν στη σκηνή του ΕΠΤΑ!

14 ΧρόΝια ΕΠΤΑ, Τεχνών ΤόποςWe are back Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2023 - 22.00 Οι ΧΑΪΝΗΔΕΣ…επιστρέφουν στη σκηνή του ΕΠΤΑ! Μια κολεκτίβα αληθινής τέχνης για πάνω από 3...

Η Έλλη Σταματοπούλου δώρισε τη βιβλιοθήκη της οικογένειάς της στην Αναγνωστική

Η Διοικητική Επιτροπή της Αναγνωστικής Εταιρίας, με ιδιαίτερη χαρά, παρέλαβε από την Έλλη Σταματοπούλου μία πολύ σημαντική δωρεά: τη συλλογή βιβλίων της οικογένειάς της...

Ο Αποκριάτικος Χορός των Προσκόπων…είναι και πάλι εδώ!

Η Επιτροπή Κοινωνικής Συμπαράστασης της Περιφερειακής Εφορείας Προσκόπων Κέρκυρας διοργανώνει, μετά από 3 χρόνια απουσίας λόγω της πανδημίας, τον ετήσιο Αποκριάτικο Χορό των Προσκόπων. Σας...

«Μόνο αν έρθεις κοντά στη φύση θα το νιώσεις…»

Ο Σπύρος Απέργης διένυσε one stage τα δυο άκρα της Κέρκυρας (Ασπρόκαβος – Αγ. Σπυρίδωνας) και το «Save Erimitis» ήταν απλά η αφορμή…

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΗΛΙΑ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟ

ΠΡΟΤΥΠΟ, «η σπίθα» όπως προτιμάει να το λέει, ένας φίλος του. Ο Δημήτρης Δημητρίου. Δρομέας και του λόγου του, «που έτρεξε, συμβολικά, το γύρο της Πελοποννήσου, διαμαρτυρόμενος για τα αιολικά πάρκα». Αφορμή, η δική του αφορμή, δυο λέξεις, στ’ αγγλικά, σιδερωμένες πάνω σε γαλαζοπράσινη (φύση και ουρανός) σημαία αγωνίας: «Save Erimitis». Τι έμενε; Η απόφαση…

ΓΙΑ ΛΙΓΟ, κοντοστάθηκε μετέωρη. Βάζοντας στο ζύγι αμφιβολίες. To ένα πόδι, στη στεριά του κυνικού ρεαλισμού: «Οk, είναι μια πενταετία που ασχολούμαι με το ορεινό τρέξιμο ως τρόπος ζωής, αλλά η μεγαλύτερη συνεχής απόσταση που είχα τρέξει, έφθανε τα 50 χλμ. Οκτώμισι ώρες, στη Μαδέρα. Απ’ τα πιο δύσκολα 50άρια διεθνώς (με πολλά υψόμετρα, απότομες κλίσεις), αλλά 50άρι…». Το άλλο, επέμενε να αιωρείται στον ελκυστικό αέρα της ιδέας.

ΩΣΠΟΥ απ’ το ροζάριο του συλλογισμού, λυθήκανε δυο χάντρες. Καθεμιά της, μια λέξη. Δίπλα – δίπλα, ένας γρίφος: «What if…» Κι αν, όντως, το μπορούσε; Κλείνοντας το νοητό βιβλίο του Νικόλα (Καζαντζάκη), που κουβαλάμε όλοι μέσα μας, ο Σπύρος Απέργης κύκλωσε μια ρήση του: «Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: “Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;” Πολέμα!». Την κράτησε. Κέντησε τα κεντρικά νοήματα στα δικά του δεδομένα, την ωρίμασε. Αρκετό, challenge accepted. Στο τέλος της ημέρας, είχε κάθε λόγο να νιώθει πως έπραξε σωστά…

Πέρασμα από 47 χωριά: Ασπρόκαβος, Σπαρτερά, Νεοχώρι, Ποτάμι, Λευκίμμη, Γαρδένο, Μαραθιάς, Αγ. Γεώργιος, Ίσσος, Χαλικούνας, Παραμόνας, Άνω Παυλιάνα, Κάτω Παυλιάνα, Βουνιατάδες, Στρογγυλή, Κομιανάτα, Δαφνάτα, Μακράτα, Άνω Γαρούνας, Άγ. Δέκα, Αλεποχώρι, Καμάρα, Σιναράδες…

ΕΚΑΤΟΝ ΕΞΗΝΤΑ χιλιόμετρα. Με 5.000 μ. υψομετρική διαφορά. «H διαδρομή του Corfu Trail», εξηγεί. «Το δεύτερο μεγαλύτερο συνεχόμενο περιπατητικό μονοπάτι ελληνικού νησιού, μετά το Ε4 της Κρήτης». Γινόταν ακόμη πιο εντυπωσιακό, αν το «διάβαζες» αλλιώς: απ’ το νοτιότερο άκρο του νησιού (Ασπρόκαβος), στο βορειότερο (Άγ. Σπυρίδωνας). One stage running, με τη μία…

ΤΟΛΜΗΡΟ, για έναν μέσο δρομέα σαν ελόγου του. Αλλά με κίνητρο ισχυρό – πολύ πιο πέρα απ’ το «τεστάρισμα» των προσωπικών του ορίων: αποστολή ενός μηνύματος για την ζωογόνο ανάγκη προστασίας του φυσικού πλούτου του νησιού. Γενικά. Συνολικά – «ο Ερημίτης ήταν, αν θες, απλά η επίκαιρη αφορμή». Ιδίως, προσθέτει, «σε μια εποχή τεράστιων πιέσεων του περιβάλλοντος, στο όνομα της δήθεν ανάπτυξης. Για να ξυπνήσει, λοιπόν, η συνείδηση, υπάρχει μονάχα ένας τρόπος: να γίνουν, οι εχθροί (ή όσοι δεν την έχουν γνωρίσει) της φύσης, φίλοι της. Πώς; Ερχόμενοι και ζώντας πιο κοντά της. Μόνο έτσι. Μόνο αν νιώσεις τη μαγεία, την ανταλλαγή ενέργειάς με το δάσος, με την πέτρα, το χορτάρι, θα συγκινηθείς. Και κατ’ επέκταση, μόνο τότε θα νιώσεις την ανάγκη να το σεβαστείς και να το προστατεύσεις. Να πάρεις το μέρος του. Αυτό θέλησα να “πω”…».

… Πέλεκας, Μυρτιώτισσα, Βάτος, Γιαννάδες, Λιαπάδες, Λάκωνες, Μακράδες, Κρίνη, Άγ. Γεώργιος (Πάγων), Πρινίλας, Πάγοι, Ασπιωτάδες, Μανατάδες, Αγρός, Άγ. Αθανάσιος, Ρεκίνι, Βαλανιό, Σωκράκι, Σπαρτύλας, Παλιά Περίθεια, Κρινιά, Πόρτες, Αλμυρός, Άγ. Σπυρίδωνας.

Δώσ’ μου ένα καίριο tip της προετοιμασίας…

«Η πρώτη με την οποία συζήτησα την ιδέα, ήταν η γυναίκα μου, η Μarcella (Van Hemert) –πολύτιμη η υποστήριξή της απ’ την πρώτη στιγμή. Η ίδια, λοιπόν, είχε τη σκέψη να πάρουμε μαζί τον Σπύρο Νικολούζο, καθώς, ως έμπειρος δρομέας στις υπεραποστάσεις, θα μας εξασφάλιζε την απαραίτητη βοήθεια, τόσο σε τεχνικό, όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο. Πέρα απ’ τα tips που έσπευσαν να μου δώσουν άλλα έμπειρα παιδιά (ο Βασίλης Αλαμάνος / Corfu Mountain Trail, ο Κώστας Βασιλάς…). Ο Σπύρος ετοιμαζόταν, νωρίτερα, για τον αγώνα του Mont Blanc. Ο οποίος, όμως, λόγω της πανδημίας, ακυρώθηκε. Οπότε ήταν και γι’ αυτόν μια ευκαιρία να “βγάλει” την προπόνηση που είχε κάνει…»

Mε τον Σπύρο Νικολούζο σ’ ένα mini break της διαδρομής…

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΑΚΙ 24ης Ιουνίου. Μέρα, Τετάρτη. Από το… ορμητήρι του «Mediterranean Blue Hotel», στο ορισθέν σημείο εκκίνησης. Ασπρόκαβος. Άγριο, παρθένο ακρωτήρι, τοπίο αναλλοίωτο για αιώνες, με τη σειρά των ψηλών, ημίλευκων, παράλληλων βράχων και του αμμουδερού παράλιου – δίπλα, τ’ ακρωτήρι τ’ Αρκουδίλα (με τ’ «αρκουδόδεντρα», που λέγαν’ οι παλιοί) και βάθος, θέα οι Παξοί.

ΣΤΟ SUPPORT TEAM της start line, δίπλα στη Μarcella, τον Νικολούζο και… την «Τρούφα» (η σκυλίτσα – μασκότ), άλλοι τρεις: Σπύρος Ζαρίφης, Κώστας Βασιλάς (CMT), Βασίλης Μίαρης (South Corfu Runners). «Φίλοι, δρομείς, που θέλησαν να υποστηρίξουν την προσπάθεια, τρέχοντας μαζί μας τα πρώτα χιλιόμετρα της διαδρομής. Αργότερα, κάποια πιο βόρεια τμήματα, έτρεξαν κι άλλα παιδιά – ο Θοδωρής Νικομάνης, η Petra Havlova (SCR), ο Άγγελος Ανδριώτης. Ξέρεις, δεν ήταν μόνο μια συμβολική πράξη. Αλλά βαθιά ουσιαστική. Μια συνεχής εμψύχωση, μια επικοινωνία, που την έχεις ανάγκη σε 30 ώρες δρόμου. Αυτά τα χιλιόμετρα, μαζί, έφευγαν και… δεν το καταλάβαινες – πριν επιστρέψουμε στον εαυτό μας και τα χιλιόμετρα ξαναγίνουν… χιλιόμετρα! Το έγραψα και στο f/b: Όση δύναμη μου έλειπε, για να μπορέσω να ξεπεράσω τον εαυτό μου, μου τη δώσαν’ τα παιδιά…»

«Κάθε φορά που έβλεπα τη γυναίκα μου, την Marcella να μας περιμένει με το αυτοκίνητο σε κάποιον προκαθορισμένο σταθμό, η συγκίνηση ήταν μεγάλη…»

ΕΝΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ check-in στις λεπτομέρειες. Τροφοδοσία, εξοπλισμός, χάρτες και «πυξίδα». Μια τελευταία ρύθμιση στο hi-tech καντράν του ρολογιού.

Θυμήσου, λίγο, εκείνες τις στιγμές: τα δευτερόλεπτα πριν απ’ την εκκίνηση…

«Περίμενα να έχω πολύ άγχος. Ήταν μια πρωτόγνωρη απόσταση, δεν ήξερα τι θα αντιμετωπίσει ο οργανισμός μου, πώς θα αντιδράσει… Και δεν σου κρύβω πως, μέχρι τον τερματισμό, αυτός ο… σκεπτικισμός υπήρχε: αν θα μπορέσω να “διαχειριστώ” τους ρυθμούς του τρεξίματός μου, να κρατήσω το μυαλό μου και το σώμα μου ως το τέλος υγιή – προαπαιτούμενα για τέτοιες αποστάσεις. Γενικά, ωστόσο, ένιωθα πολύ ήρεμος. Ο σκοπός για τον οποίο έτρεχα και η υποστήριξη όσων είχα την τύχη να βρίσκονται γύρω μου, μ’ έκαναν να αισθάνομαι σίγουρος. Αύξαναν το κίνητρο, τροφοδοτούσαν μ’ επιπλέον “καύσιμο”, μου χάριζαν την ασφάλεια πως ό,τι κι αν συμβεί (γιατί, ‘κείνες τις ώρες, απ’ τη κόπωση, το μυαλό παίζει παιχνίδια και θες κι ένα δεύτερο), ήταν εκεί. Με πρώτο τον Σπύρο (μαζί μου σ’ όλη τη διαδρομή) και τη γυναίκα μου. Την περιμέναμε πώς και πώς στους ενδιάμεσους σταθμούς. Να μας τροφοδοτήσει, να μας δώσει ένα χαμόγελο. Κάθε φορά που την έβλεπα να μας περιμένει με το αυτοκίνητο, η συγκίνηση ήταν μεγάλη…»

ΒΡΑΔΥ, αργά, ξημερώνοντας 25 Ιουνίου… Η πρώτη στάση, τους βρίσκει, αξημέρωτα, στην παραλία του Μαραθιά…. Πριν το χάραμα, η πορεία συνεχίζεται. Με ημίωρα διαλείμματα, ανά 17 – 20 χλμ., σε σημεία προκαθορισμένα…

«Στο λέω και μου σηκώνεται η τρίχα…  Άφησαν τις οικογένειές τους κι ανέβηκαν με jeep, μέσα τη νύχτα, στο κιόσκι, στον Παντοκράτορα, για να στηρίξουν την προσπάθειά μας»

ΠΑΜΕ προς 26 – η τελική, πλέον, ευθεία. Βράδυ, στο «κιόσκι». Ψηλά, στον Παντοκράτορα. «Εκεί, ζήσαμε μια απ’ τις πιο ωραίες μας στιγμές. Όταν μας περίμεναν τρία παιδιά απ’ τον “Κάσσιο Δία” και τον “Ερημίτη Πλους”». Γιώργος Τσιώλης, Βασίλης Κουτσούρης, Tijana Panic…

«ΑΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑ πως θα το κάνουν; Κάτι είχαν πει (γελάει), αλλά λίγο πριν φθάσουμε στη στροφή για το κιόσκι, θυμάμαι ότι είπα στη Marcella, “μπα, αποκλείεται”. Ήταν αργά, μεσάνυχτα. Δεν έβλεπα και φώτα… Απογοητεύτηκα. Ώσπου, πλησιάζοντας στο σταθμό… να, στο λέω και μου σηκώνεται η τρίχα… Κόσμος, φωνές, απίστευτα καλή διάθεση, φαγητό – μας είχαν ένα πολύ ωραίο γεύμα. Άφησαν τις οικογένειές τους κι ανέβηκαν με jeep, μέσα τη νύχτα – δρομείς και οι ίδιοι, ήξεραν ακριβώς τι τραβάγαμε και τι χρειαζόμασταν. Είχαμε ακόμη, ως το τέλος, 17 χλμ. κατάβασης. Δύσκολη. Αλλά αυτή η στιγμή, μας έδωσε φτερά…».

Ο ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ έγινε δυο ώρες πιο μετά. Δύο η ώρα, ξημερώματα. Στην περιοχή Natura του Αγ. Σπυρίδωνα, στη λίμνη τ’ Αντινιώτη. Με νέα υποδοχή. Τούτη τη φορά, απ’τη φίλη του δρομικού κινήματος της Κέρκυρας, Φανή Μέριανου. «Όταν ακούσαμε από μακριά αυτή τη… χαρακτηριστική φωνή, “αυτό ήταν”, είπαμε. “Φθάσαμε!” Η καλύτερη αυλαία…» Είχαν περάσει απ’ την εκκίνηση, 30 ώρες και 46’. Με καθαρό moving time 25:17:02.

Άυπνοι;

«Άυπνοι, ναι. Κατ’ επιλογήν. Ξέρεις, σε τέτοιες περιπτώσεις, ο ύπνος είναι δίκοπο μαχαίρι. Μπορεί να σε βοηθήσει, να σε ξεκουράσει, μπορεί, όμως, και να σε “σταματήσει”, να σε βγάλει εκτός ρυθμού. Εμείς επιλέξαμε να τρέξουμε σερί, όσο πιο γρήγορα (βάσει των δυνατοτήτων μας πάντα, γιατί υπάρχουν κι αθλητές υπεραποστάσεων, που την ίδια απόσταση την κάνουν σε… 16 ώρες), βάζοντας στόχο τις 30 ώρες, ώστε το μυαλό και το σώμα να είναι ακόμη σε εγρήγορση. Μετά, όσο πλησιάζεις τις 40, ο ύπνος αρχίζει να γίνεται απαραίτητος. Και θέλαμε να αποφύγουμε αυτό το “ρίσκο”…

Τερματίζεις, λοιπόν… Και μετά; Κενό;

«Ένιωσα μια απέραντη ηρεμία, εκείνες τις πρώτες στιγμές. Ούτε… ενθουσιασμός, ούτε τίποτα. Μια γαλήνη. Η γαλήνη του “το είπα κι έγινε”. Της ικανοποίησης ότι πως υπήρξα συνεπής απέναντι στο στόχο μου…»

«Γιατί, στην τελική, η γνώση -κάθε γνώση- είναι η μοναδική κληρονομιά που αφήνουμε˙ όλα τ’ άλλα είναι αέρας. Άρα, και η υποχρέωσή μας απέναντι στη ράτσα μας»

Τι «κληρονομιά» αφήνει αυτό;

«Την αυτοπεποίθηση, για να συνεχίσεις τη ζωή σου αισιόδοξα. Το feeling ότι μπορείς να αντιμετωπίσεις καταστάσεις, που πριν, δεν πίστευες ότι μπορείς. Και πως, στην τελική, δεν αξίζει να φοβάσαι τίποτα. Ενώπιον της πρόκλησης, κάθε πρόκλησης (γιατί υπερπροσπάθειες γίνονται καθημερινά απ’ τον καθένα), κάθε άνθρωπος μπορεί –γιατί ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος να αντέχει, να προσαρμόζεται. Ένα πράγμα χρειάζεται: η θέληση. Να ψάξεις, να δοκιμάσεις, ακόμη να ρισκάρεις – καθένας με τον τρόπο του. Αρκεί να είναι πραγματική. Όχι της… θεωρίας. Θέληση χωρίς δεύτερες σκέψεις.»

Άρα το τρίπτυχο είναι θέληση > δράση > γνώση…

«Ακριβώς. Γιατί η γνώση -κάθε γνώση- είναι, στην τελική, η μοναδική κληρονομιά που αφήνουμε˙ όλα τ’ άλλα είναι αέρας. Άρα, και η υποχρέωσή μας απέναντι στο είδος. Μαθαίνεις κάτι, το μεταδίδεις κάπου, από εκεί φθάνει αλλού. Ώσπου σταδιακά, μπαίνει στο DNA της ράτσας μας. Σαν, σχεδόν, έμφυτο ένστικτο. Ξαναλέω, όμως: για να φθάσεις να μάθεις, πρέπει να το ζήσεις. Κι, εν προκειμένω, να μπεις μέσα στη φύση. Να μείνεις εκεί, να αναπτύξεις μαζί της έναν “διάλογο”. Για μένα, ερχόμενος πρώτη φορά σε μια τόσο εκτενή και συνεχούς ροής επαφή με το περιβάλλον (της Κέρκυρας) υπήρξε καταπληκτικά “αποκαλυπτικό” το γεγονός πως έφθασε μια στιγμή που ένιωσα, πραγματικά, ένα μαζί του. Με το χώμα που πάταγα, με το δάσος που έτρεχα… Η δυνατότητα μιας “ταύτισης”, που έπρεπε να δράσω, να τολμήσω να το κάνω, για να καταλάβω ότι μπορεί να υπάρξει σ’ αυτόν τον εντυπωσιακό βαθμό…»

• Κι εμφανίζεται, κάπου εδώ, ο συνήγορος του διαβόλου: «Έλα, μωρέ… και πού να τρέχω τώρα, στα όρη και τ’ άγρια βουνά…»

«Και λογικά θα εμφανιστεί. Γιατί εκ φύσεως ο άνθρωπος –όπως κι όλα τα έμβια όντα- είναι φυγόπονος. “Κατασκευασμένος” να σπαταλά όσο λιγότερη ενέργεια γίνεται. Έτσι, πάνω σ’ αυτή τη λογική, χρησιμοποίησε το μυαλό του και τη γλώσσα του, δομώντας ένα συγκεκριμένο είδος πολιτισμού, μια συγκεκριμένη “οικονομία”, έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής. Και σ’ αυτό το είδος πολιτισμού επένδυσαν και τα “κατασκευαστήρια προτύπων” εδώ και δεκαετίες. Προωθώντας το μοντέλο μιας πλούσιας, αστραφτερής ζωής, με… πισίνες κι ένα σωρό υλικά αγαθά και απολαύσεις, χωρίς να κάνεις τίποτα. Κι επειδή πάντοτε, το “χάιδεμα” των ανθρώπινων απωθημένων ήταν ελκυστικό, φθάσαμε σε επίπεδα… μάστιγας, να νομίζουμε ότι γίνεται. Ότι μπορούμε να ζούμε έτσι κι εμείς. Δεν γίνεται, όμως. Ουτοπία. Και πλέον, έχει αποδειχτεί περίτρανα. Δεν το επιτρέπει ο ίδιος ο πλανήτης – η οικονομία του, η ενέργειά του. Άρα; Πρέπει να προσγειωθούμε. Να καταλάβουμε πως η ζωή μας είναι μετρημένη. Και να ψάξουμε τη χαρά (που δεν έχουμε – ίσως η μεγαλύτερη απόδειξη της αποτυχίας του σύγχρονου πολιτιστικού μας μοντέλου) αλλού: στη δράση. Στην αναζήτηση. Είναι πολύ πιο κουραστικό να νιώθεις άσχημα, πιεσμένος, δυστυχής, απ’ το –κάνοντας ένα βήμα τη φορά- να φτιάξεις το σώμα, την υγεία, το μυαλό σου. Η επαφή με τη φύση αυτό το δρόμο τον προσφέρει. Μαζί με τη δυνατότητα, στο τέλος, να απολαύσεις πράγματα, που τώρα δεν μπορείς…»

ΑΝΑΜΕΣΑ σε δυο βιαστικές ρουφηξιές κρύου espresso, κάποιους τυπικούς χαιρετισμούς περαστικών γνωστών απ’ τον πλακόστρωτο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας κι ένα «ένοχο» (δικό μου) στρίψιμο καπνού, η διαπίστωση έβγαινε αβίαστα: η κουβέντα είχε μόλις τραβήξει ρότα για αλλού. Πολύ πιο πέρα απ’ τη διαδρομή Ασπρόκαβος – Αγ. Σπυρίδωνας. Μια δεύτερη συζήτηση, μια δεύτερη προβληματική, μια δεύτερη θεματική. Ουσιαστική. Και άκρως, believe us, ενδιαφέρουσα, για να χωθεί ως ταπεινή συνέχεια σ’ όσα διαβάσατε ήδη. Δια ταύτα;

Τη Δευτέρα (13/7), μη χάσετε το μέρος Β’…

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Υπό την αιγίδα της Προέδρου της Δημοκρατίας το Διεθνές Φεστιβάλ CIOFF® – UNESCO Μεσογειακών Πολιτισμών

Υπό την αιγίδα της Προέδρου της Δημοκρατίας κας Κατερίνας Σακελλαροπούλου θα διεξαχθεί το Διεθνές Φεστιβάλ CIOFF® - UNESCO Μεσογειακών Πολιτισμών. Η Κέρκυρα θα υποδεχθεί από τις 6 ως τις 10...

Οι ΧΑΪΝΗΔΕΣ…επιστρέφουν στη σκηνή του ΕΠΤΑ!

14 ΧρόΝια ΕΠΤΑ, Τεχνών ΤόποςWe are back Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2023 - 22.00 Οι ΧΑΪΝΗΔΕΣ…επιστρέφουν στη σκηνή του ΕΠΤΑ! Μια κολεκτίβα αληθινής τέχνης για πάνω από 3...

Η Έλλη Σταματοπούλου δώρισε τη βιβλιοθήκη της οικογένειάς της στην Αναγνωστική

Η Διοικητική Επιτροπή της Αναγνωστικής Εταιρίας, με ιδιαίτερη χαρά, παρέλαβε από την Έλλη Σταματοπούλου μία πολύ σημαντική δωρεά: τη συλλογή βιβλίων της οικογένειάς της...

Ο Αποκριάτικος Χορός των Προσκόπων…είναι και πάλι εδώ!

Η Επιτροπή Κοινωνικής Συμπαράστασης της Περιφερειακής Εφορείας Προσκόπων Κέρκυρας διοργανώνει, μετά από 3 χρόνια απουσίας λόγω της πανδημίας, τον ετήσιο Αποκριάτικο Χορό των Προσκόπων. Σας...

Η Πυροσβεστική κοντά στους μαθητές του Γυμνασίου με Λ.Τ. Σκριπερού

Την εβδομάδα που πέρασε στο Γυμνάσιο με Λυκειακές Τάξεις Σκριπερού υλοποιήθηκε μία πολύ σημαντική ενημερωτική δράση από το Πυροσβεστικό Σώμα Κέρκυρας. Συγκεκριμένα ο Υποδιοικητής του...