3.9 C
Corfu
Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου, 2023

Υπό την αιγίδα της Προέδρου της Δημοκρατίας το Διεθνές Φεστιβάλ CIOFF® – UNESCO Μεσογειακών Πολιτισμών

Υπό την αιγίδα της Προέδρου της Δημοκρατίας κας Κατερίνας Σακελλαροπούλου θα διεξαχθεί το Διεθνές Φεστιβάλ CIOFF® - UNESCO Μεσογειακών Πολιτισμών. Η Κέρκυρα θα υποδεχθεί από τις 6 ως τις 10...

Οι ΧΑΪΝΗΔΕΣ…επιστρέφουν στη σκηνή του ΕΠΤΑ!

14 ΧρόΝια ΕΠΤΑ, Τεχνών ΤόποςWe are back Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2023 - 22.00 Οι ΧΑΪΝΗΔΕΣ…επιστρέφουν στη σκηνή του ΕΠΤΑ! Μια κολεκτίβα αληθινής τέχνης για πάνω από 3...

Η Έλλη Σταματοπούλου δώρισε τη βιβλιοθήκη της οικογένειάς της στην Αναγνωστική

Η Διοικητική Επιτροπή της Αναγνωστικής Εταιρίας, με ιδιαίτερη χαρά, παρέλαβε από την Έλλη Σταματοπούλου μία πολύ σημαντική δωρεά: τη συλλογή βιβλίων της οικογένειάς της...

Ο Αποκριάτικος Χορός των Προσκόπων…είναι και πάλι εδώ!

Η Επιτροπή Κοινωνικής Συμπαράστασης της Περιφερειακής Εφορείας Προσκόπων Κέρκυρας διοργανώνει, μετά από 3 χρόνια απουσίας λόγω της πανδημίας, τον ετήσιο Αποκριάτικο Χορό των Προσκόπων. Σας...

«Τώρα κρίνεται αν ο άνθρωπος είναι επιτυχημένο είδος»

Ο Σπύρος Απέργης αναπτύσσει στο Corfu Stories την κατασταλαγμένη κοσμοθεωρία του για τη σχέση φύσης – ανθρώπου και την ανάπτυξη που μπορεί να γίνει και… αλλιώς.

ΤΟ Β’ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΚΟΥΒΕΝΤΑΣ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΗΛΙΑ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟ

EΤΡΕΞΕ. Απ’ το ένα άκρο της Κέρκυρας (Ασπρόκαβος) στο άλλο (Αγ. Σπυρίδωνας). Έστειλε μήνυμα. Με αφορμή τον Ερημίτη, για την ανάγκη προστασίας και ανάδειξης συνολικά του φυσικού μας πλούτου. Κι αφού, στο part I της εξομολόγησής του στο Corfu Stories πέρασε σ’ αξονικό τομογράφο, καρέ – καρέ, τη μοναδική εμπειρία του εγχειρήματος, μίλησε και γι’ άλλα. Γενικότερα. Eυρύτερα…

ΤΗ ΣΧΕΣΗ φύσης και ανθρώπου. Την υφή και την διαμόρφωσή της. Το ποιος από τους δυο φλερτάρει, στην ουσία, με τον κίνδυνο. Τους λόγους που συμβαίνει. Την «καυτή πατάτα» της ανάπτυξης. Και την αντι-πρόταση ενός alter, εναλλακτικού επενδυτικού μοντέλου, που εκτιμά ως ιδανικό για πάνω από έναν λόγους…

ΠΡΟΣΕΧΩ ιδιαιτέρως την εκφραστική του (η ευλογία της face to face συνάντησης). Και είναι σαφές: δεν πολιτικοποιεί τα θέματα για τα οποία μιλά. Δεν (τα) ιδεολογικοποιεί. Δεν μπαίνει στο τριπάκι των αφοριστικών διαχωρισμών ανάμεσα σε «καλούς» και σε «κακούς». Δεν υψώνει καν, ίχνος, τη φωνή του  – μαντεύω πως δεν τον ενδιαφέρει. Γιατί (συνεχίζει η μαντεψιά) δεν είναι αυτό το ζήτημα, ο στόχος, η ουσία. Ετούτη, για τον Σπύρο Απέργη, βρίσκεται αλλού: στη γνώση / συνειδητοποίηση του πραγματικού του χάρτη (και των «μικρών γραμμάτων» του) και στην, επ’ αυτής, θεμελίωση μιας άλλης πρότασης. Όχι… γενικώς, θεωρητικώς και αορίστως. Αλλά με συγκεκριμένη συλλογιστική κι επιχειρήματα. Apergis unplugged, μέρος Β’…

«Για τη φύση ποτέ δεν θα ‘ναι αργά. Για τον άνθρωπο, όμως…»

• Δυστυχώς, ο άνθρωπος μαθαίνει μόνο από τα λάθη του. Απ’ το αποτέλεσμα των πράξεών του. Πρώτα θα πέσει στον γκρεμό και μόνο τότε θα ψάξει από πού θα κρατηθεί. Ακόμη κι εμείς που είμαστε υπέρ της φύσης και της προστασίας της, τολμώ να πως ότι δεν κάνουμε όσα πρέπει. Είμαστε μετριοπαθείς. Γιατί φοβόμαστε. Και το καταλαβαίνω…

• Όπως, κι ας ακουστεί παράδοξο, καταλαβαίνω κι αυτούς που καταπατούν το περιβάλλον. Καθώς βλέπουν τον κόσμο απ’ το δικό τους πρίσμα – δεν έχουν άλλο τρόπο να τον δουν. Αυτόν έμαθαν, αυτόν ξέρουν, αυτός, ενδεχομένως, θεωρούν ότι είναι και ο μόνος που υπάρχει. Για να πειστούν, πρέπει να γνωρίσουν το διαφορετικό. Να το ζήσουν. Ή να φθάσουν σε μια κατάσταση, όπου, εκτεθειμένοι πλήρως πια, θα διαπιστώσουν ότι ο αυτός ο πολιτισμός δεν μπορεί να τους προστατεύσει. Και άρα, αναπόφευκτα θα καταφύγουν στη φύση. Γιατί, ακόμη και σ’ αυτό το «ύστατο» σενάριο, η φύση θα είναι εκεί…

• Για τη γη, δεν θα ‘ναι αργά. Ποτέ δεν θα ‘ναι αργά. Είναι τόσο φειδωλή στις κινήσεις της και τόσο οργανωμένη στη διαχείριση και την ανακύκλωση της ενέργειάς της, που πάντα θα έχει τον τρόπο της. Αργά, θα είναι για τον άνθρωπο. Αυτός ξοδεύει τη δική του ενέργεια αβίαστα. Τρώει περισσότερο, κινείται περισσότερο, δουλεύει περισσότερο, αγχώνεται περισσότερο…

• Γιατί βυθίστηκε σ’ αυτό το είδος του πολιτισμού / τρόπου ζωής; Αναγκάστηκε, πιστεύω, για να μπορέσει να επιβιώσει. Αξιοποιώντας τα δύο μεγάλα πλεονεκτήματα του είδους του: τη γλώσσα του και το μυαλό του, νομίζοντας ότι αρκούν για να του βγει σωστά. Θα δείξει. Εμείς πιστεύουμε πως πάμε λάθος. Και πως θα το καταλάβουμε, σιγά – σιγά, τραβώντας την πορεία που πρέπει, γενόμενοι πιο «οικονόμοι» στην ενέργεια που σπαταλάμε. Αν θέλουμε να προστατεύσουμε το είδος μας. Αν θέλουμε να επιβιώσουμε…

© Shooting Therapy

«Ο άνθρωπος δεν είναι νοικοκύρης του πλανήτη. Νοικάρης του είναι…»

• Μου λες ότι σου κάνει εντύπωση που διαχωρίζω τις τύχες ανθρώπου και φύσης. Σε πολλούς. Αλλά, πραγματικά, δεν βλέπω τη φύση ανθρωποκεντρικά, μέσω του ανθρώπου. Και ξέρεις γιατί; Γιατί η φύση δεν είναι κομμάτι (του πολιτισμού) της ανθρωπότητας. Η ανθρωπότητα έγινε κομμάτι της. Και ο άνθρωπος φιλοξενούμενός της – άλλο ένα είδος που ζει σ’ αυτήν. Ασχέτως εάν εμείς θεωρούμε τον εαυτό μας «υπεράνω» και… αφεντικό της, για να δικαιολογούμε τις πράξεις μας, για να ζούμε άνετα στα λάθη μας, για να καλύπτουμε τις ανασφάλειές μας πίσω απ’ τη μάσκα του κυρίαρχου.

• Δεν είμαστε οι νοικοκύρηδες. Αλλά οι νοικάρηδες του πλανήτη. Και ο πολιτισμός μας, αφορά εμάς. Τους ανθρώπους. Με τη φύση έχουμε άλλα πράγματα να συζητήσουμε. Πώς να μπορέσουμε να συμβιώσουμε αρμονικά… Πώς να την προστατεύσουμε, για να προστατεύσουμε το είδος μας….

• Γιατί είναι υποχρέωση των ειδών να επιβιώνουν. Όλων. Υπάρχουν είδη, όπως ο καρχαρίας και η χελώνα, που ζουν εκατομμύρια χρόνια σε τούτον τον πλανήτη. Και πια δεν εξελίσσονται, γιατί έχουν φθάσει στο όριο της εξέλιξής τους. Γι’ αυτό και θεωρούνται επιτυχημένα είδη. Ο άνθρωπος, απεναντίας, ζει στη γη εδώ και 20 – 30.000 χρόνια. Είναι «νέο ζώο». Και τώρα ξεκινάει να αποδεικνύει αν πρόκειται για επιτυχημένο είδος ή όχι…

• Το επαναλαμβάνω, όμως, γιατί, για μένα αυτός είναι ο μόνος τρόπος: για να τα νιώσει κάποιος όλα αυτά, πρέπει να τη γνωρίσει τη φύση. Να παρατηρήσει πώς λειτουργεί, πώς δημιουργεί, πώς αντιδρά, πώς αλληλεπιδρά ο ένας οργανισμός με τον άλλον. Το είπα ήδη: γνώση. Βιωματική. Δίχως αυτήν, δεν μπορεί ν’ αλλάξει κοσμοθεωρία ο άνθρωπος.

• Δες, για παράδειγμα, αυτό: παλαιότερα, βλέπαμε το σκύλο και νομίζαμε ότι είναι απλά ένα ζώο που… υπάρχει. Τα πουλιά ότι απλά… πετάνε. Τα λουλούδια ότι απλά… μυρίζουν. Κι όμως, ερχόμενοι σε μια άλλη σχέση, σε μία πιο ουσιαστική επαφή π.χ. με το σκύλο (ως κατοικίδιο συντροφιάς), συνειδητοποιήσαμε σιγά – σιγά πως έχει και συναισθήματα και ευφυϊα και προσωπικότητα και ξεχωριστές ικανότητες και, και, και…

• Αν το σκεφτείς, είναι τραγικό το ότι, έως τώρα, δεν ξέραμε τίποτα για τόσα πολλά. Και συνεχώς μαθαίνουμε. Εμείς μαθαίνουμε. Εμείς γινόμαστε πιο έξυπνοι. Όχι τα ζώα. Αυτά, τελικά, πάντα ήταν αυτό που ήταν. Και τα ζώα, και η φύση. Είναι νομίζω, πια, καιρός να τη γνωρίσουμε κι αυτήν…

«Ναι στην ανάπτυξη. Αλλά όχι σε κορεσμένο μοντέλο…»

• Δεν αφορίζω την έννοια της επένδυσης. Ούτε είμαι της άποψης ότι η φύση, το περιβάλλον πρέπει απλά… να υπάρχουν ή τα προστατεύουμε γιατί… έτσι μας ήρθε. Ο τρόπος (της ανάπτυξης) με βρίσκει κάθετα αντίθετο. Όχι ιδεοληπτικά. Αλλά πρώτον, επειδή επενδύοντας στην καταστροφή της φύσης, επενδύουμε στη γρηγορότερη εξαφάνισή μας απ’ τον πλανήτη – επ’ αυτού, δεν χωράει καμιά. Όσο περισσότερο τον τσιμεντοποιούμε, τόσο γρηγορότερα θα τον εγκαταλείψουμε. Και δεύτερον, τελείως πρακτικά, επειδή το κυρίαρχο επενδυτικό μοντέλο έχει πλέον κορεστεί – συνέβη και στο παρελθόν. Τι εννοώ…

• Αυτή η μαζική, κατευθυνόμενη μορφή τουρισμού μας έχει δέσμιους. Εξαρτιόμαστε. Απ’ τις αεροπορικές, απ’ τα μεγάλα τουριστικά και ταξιδιωτικά γραφεία. Η διάθεση ή τα συμφέροντά τους να αλλάξουν ή να γίνει μια στραβή, όπως τώρα με τον κορωνοϊό, καταστραφήκαμε. Αν κάποια στιγμή, όλοι αυτοί, αποφασίσουν να φύγουν και να επενδύσουν αλλού, τι κάνουμε;

• Επιπλέον, αυτός ο τρόπος τουρισμού έχει φέρει ένα overdose. Έχουμε ήδη υπερβολικά κτίρια, υπερβολικά καταλύματα, υπερβολικά πολλές κλίνες. Κι, εν κατακλείδι, έναν «υπερβολικό» και στερεοτυπικό τουρισμό, που μη νομίζεις ότι γίνεται καθ’ ολοκληρίαν αποδεκτός από τους επισκέπτες. Επειδή βρίσκομαι στο χώρο, ξέρεις πόσους έχω ακούσει να λένε «τι να πάω να ξανακάνω Κέρκυρα; Δεινοπάθησα…».

• Και άντε, ήρθαν. Και ξανάρθαν. Έζησαν ό,τι έζησαν, είδαν ό,τι είδαν. Μετά; Γιατί να επιστρέψουν; Θα πάνε να δούνε κάτι άλλο. Υπάρχουν κι αλλού ανέσεις. Υπάρχουν κι αλλού όμορφα μέρη. Άρα, για να τους κρατήσεις πρέπει να τους δώσεις κάτι διαφορετικό.

«Απ’ τον “αυθόρμητο τουρισμό” ζουν ολόκληρα χωριά»

• Η κερκυραϊκή φύση αυτό το διαφορετικό, το προσφέρει. Απλόχερα. Έχει απίστευτο πλούτο – δες απλά όσα κατέγραψαν οι Durells. Περπατάμε με ξένους και μας λένε «είστε πολύ τυχεροί που ζείτε σ’ αυτό το μέρος»˙ άνθρωποι που έχουν ταξιδέψει σ’ όλο τον κόσμο. Πολλοί έσπευσαν να αγοράσουν και σπίτια εδώ. Και δεν είναι ούτε πέντε, ούτε δέκα. Μπορεί, για πολύ συγκεκριμένους λόγους, να μη γίνεται ευρέως γνωστό, αλλά σε ετήσια βάση, το Corfu Trail το επισκέπτονται 7-8.000 περιπατητές. Και συνεχώς αυξάνονται (γιατί εδώ κι 6-7 χρόνια το μονοπάτι το φροντίζουμε, το καθαρίζουμε, το επεκτείνουμε, προσβάσιμο, σημαδεμένο κι ακίνδυνο).

• Όλοι αυτοί οι τουρίστες δεν κατευθύνονται. Λειτουργούν ως μονάδες. Επιλέγουν οι ίδιοι πού θα πάνε, πού θα μείνουν, πού θα φάνε, από πού θα ψωνίσουν. Αρκεί να βρουν το διαφορετικό που αναζητούν. Ένας «αυθόρμητος τουρισμός», απ’ τον οποίο, κάθε χρόνο, ζουν ολόκληρα χωριά και μικρές, οικογενειακές μονάδες (εστιατόρια, καταλύματα, εμπορικά…). Καταστρέφοντας τον κάθε Ερημίτη, όλους αυτούς τους χάνεις. Γιατί τον κάθε Ερημίτη οι ξένοι τον γνωρίζουν. Όχι οι ντόπιοι. Γι’ αυτό και θεωρώ ότι οι Κερκυραίοι δεν έχουν αντιδράσει μαζικότερα. Δεν έχουν την επαφή, τη γνώση που προείπα…

Εν κατακλείδι…

• Η Κέρκυρα έχει ένα περιβάλλον και μια φύση που μπορεί να την αξιοποιήσει επενδυτικά ο τουριστικός τομέας – αλλά με άλλο τρόπο. Σταματάμε να χτίζουμε κι άλλο, βελτιώνουμε το επίπεδο των (ήδη υπεραρκετών) υποδομών, ώστε ο επισκέπτης να περνά καλύτερα και του προσφέρουμε μια διαφορετική εμπειρία. Δεν το λέω… ανακαλύπτοντας την Αμερική. Υπάρχουν περιοχές και χώρες (η Κόστα Ρίκα, η Μαδέρα…) που ζουν ήδη απ’ αυτό. Απ’ την «εκμετάλλευση» του φυσικού τοπίου τους.

• Δες το κι αλλιώς. Έχεις κάτι έτοιμο, δοσμένο απ’ το Θεό, με τεράστια δυνητική τουριστική προοπτική. Κι, αντί να το αξιοποιήσουμε, το καταστρέφουμε – στο βωμό του άμεσου κέρδους. Και αύριο; Τι γίνεται; Θα μείνουμε με τα τσιμέντα να μας καίνε και να τα κοιτάμε, έχοντας θυσιάσει, στο μεταξύ κάτι (το περιβάλλον), που, πέραν της ωφέλειάς του σε επίπεδο υγείας και βιωσιμότητας, αν το αξιοποιούσαμε σωστά, θα μας είχε βγάλει από αδιέξοδα. Πες μου, στ’ αλήθεια: Πόσο λογικό ακούγεται αυτό;

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Υπό την αιγίδα της Προέδρου της Δημοκρατίας το Διεθνές Φεστιβάλ CIOFF® – UNESCO Μεσογειακών Πολιτισμών

Υπό την αιγίδα της Προέδρου της Δημοκρατίας κας Κατερίνας Σακελλαροπούλου θα διεξαχθεί το Διεθνές Φεστιβάλ CIOFF® - UNESCO Μεσογειακών Πολιτισμών. Η Κέρκυρα θα υποδεχθεί από τις 6 ως τις 10...

Οι ΧΑΪΝΗΔΕΣ…επιστρέφουν στη σκηνή του ΕΠΤΑ!

14 ΧρόΝια ΕΠΤΑ, Τεχνών ΤόποςWe are back Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2023 - 22.00 Οι ΧΑΪΝΗΔΕΣ…επιστρέφουν στη σκηνή του ΕΠΤΑ! Μια κολεκτίβα αληθινής τέχνης για πάνω από 3...

Η Έλλη Σταματοπούλου δώρισε τη βιβλιοθήκη της οικογένειάς της στην Αναγνωστική

Η Διοικητική Επιτροπή της Αναγνωστικής Εταιρίας, με ιδιαίτερη χαρά, παρέλαβε από την Έλλη Σταματοπούλου μία πολύ σημαντική δωρεά: τη συλλογή βιβλίων της οικογένειάς της...

Ο Αποκριάτικος Χορός των Προσκόπων…είναι και πάλι εδώ!

Η Επιτροπή Κοινωνικής Συμπαράστασης της Περιφερειακής Εφορείας Προσκόπων Κέρκυρας διοργανώνει, μετά από 3 χρόνια απουσίας λόγω της πανδημίας, τον ετήσιο Αποκριάτικο Χορό των Προσκόπων. Σας...

Η Πυροσβεστική κοντά στους μαθητές του Γυμνασίου με Λ.Τ. Σκριπερού

Την εβδομάδα που πέρασε στο Γυμνάσιο με Λυκειακές Τάξεις Σκριπερού υλοποιήθηκε μία πολύ σημαντική ενημερωτική δράση από το Πυροσβεστικό Σώμα Κέρκυρας. Συγκεκριμένα ο Υποδιοικητής του...