15/7/1920: «Φεύγει» ο Σεβαστιανός

Μια, σαν σήμερα, στιγμή της κερκυραϊκής διαχρονικότητας μέσα από 160 λέξεις.

Επιμέλεια: Ηλίας Αλεξόπουλος

Η ΚΕΡΚΥΡΑ θρηνεί την απώλεια του θρησκευτικού της ποιμενάρχη, Σεβαστιανού Νικοκάβουρα. Γεννημένος το 1852 στα Σφακερά, το 1878 «εκάρη μοναχός» στη Μονή Παλαιοκαστρίτσας. Το 1880 χειροτονήθηκε διάκονος, το 1882 Πρεσβύτερος και μετά από ευδόκιμη θητεία Εφημέριου στην ενορία Αγ. Γεωργίου στη Βενετία, το 1899 (19/9) έλαβε το χρίσμα του Αρχιεπισκόπου Κερκύρας (χειροτονήθηκε -19/9, Αθήνα- επί πρωθυπουργίας του Κερκυραίου, Γεωργίου Θεοτόκη). Το γεγονός πανηγυρίστηκε δεόντως απ’ τον κερκυραϊκό λαό, καθώς για τέσσερα χρόνια, μετά το θάνατο του Ευσταθίου Βουλισμά και παρά τις συνεχής εκκλήσεις στην Ι. Σύνοδο, η θέση έμενε σε χηρεία. Πολυγραφότατος (βιβλία και δημοσιεύσεις), επί ημερών του (8/1/1900) έγινε η Ένωση της Αρχιεπισκοπής Κέρκυρας με την εκκλησία των Παξών, ενώ με δική του πρωτοβουλία εισήχθη η τετραφωνία στις κερκυραϊκές εκκλησίες (δεχόμενος, σημειώνει ο Γ. Ζούμπος, θετικά σχόλια, καθώς «η άμουσος και ξηρά ψαλτική η υφ’ ενός και μόνου ψάλτη απογοητεύει»), αλλά και του αρμονίου (που, κατά τον Αλ. Γκρεκ, μπορούσε να ελέγξει «τας αναιδείς αυθαιρεσίες του οιουδήποτε αμαθούς ιεροψάλτου»).  

• Με βάση το παλαιό (ιουλιανό) ημερολόγιο που ίσχυε στην Ελλάδα έως το 1923 (16/2).