3.9 C
Corfu
Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου, 2023

Υπό την αιγίδα της Προέδρου της Δημοκρατίας το Διεθνές Φεστιβάλ CIOFF® – UNESCO Μεσογειακών Πολιτισμών

Υπό την αιγίδα της Προέδρου της Δημοκρατίας κας Κατερίνας Σακελλαροπούλου θα διεξαχθεί το Διεθνές Φεστιβάλ CIOFF® - UNESCO Μεσογειακών Πολιτισμών. Η Κέρκυρα θα υποδεχθεί από τις 6 ως τις 10...

Οι ΧΑΪΝΗΔΕΣ…επιστρέφουν στη σκηνή του ΕΠΤΑ!

14 ΧρόΝια ΕΠΤΑ, Τεχνών ΤόποςWe are back Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2023 - 22.00 Οι ΧΑΪΝΗΔΕΣ…επιστρέφουν στη σκηνή του ΕΠΤΑ! Μια κολεκτίβα αληθινής τέχνης για πάνω από 3...

Η Έλλη Σταματοπούλου δώρισε τη βιβλιοθήκη της οικογένειάς της στην Αναγνωστική

Η Διοικητική Επιτροπή της Αναγνωστικής Εταιρίας, με ιδιαίτερη χαρά, παρέλαβε από την Έλλη Σταματοπούλου μία πολύ σημαντική δωρεά: τη συλλογή βιβλίων της οικογένειάς της...

Ο Αποκριάτικος Χορός των Προσκόπων…είναι και πάλι εδώ!

Η Επιτροπή Κοινωνικής Συμπαράστασης της Περιφερειακής Εφορείας Προσκόπων Κέρκυρας διοργανώνει, μετά από 3 χρόνια απουσίας λόγω της πανδημίας, τον ετήσιο Αποκριάτικο Χορό των Προσκόπων. Σας...

Μήπως, τελικά, η «Εποχή Ανέκκλητου Θανάτου» είναι μια αισιόδοξη συλλογή;

Μια εκ βαθέων συνέντευξη του Λεωνίδα Μερτύρη στο Corfu Stories, με αφορμή το τελευταίο ποιητικό του πόνημα.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΗΛΙΑ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟ

Το δίπολο, θεμελιώδες: ο έρωτας˙ το πάθος. Κι ο θάνατος˙ το λάθος. Λάθος, είπα… Μόνο που, στον πραγματικό τον κόσμο, πέρα απ’ την άυλη, πανάρχαια ματαιότητα με το βαφτιστικό «αθανασία», πόσο δόκιμος μπορεί να είναι, εντέλει, ο προσδιορισμός (λάθος) για το εκ φύσεως αναπόφευκτο;

Τούτη τη διάσταση ο Λεωνίδας Μερτύρης την έχει «οικειοποιηθεί» προ πολλού. Γι’ αυτό και τη σάρκινη αυλαία θαρρείς πως την κοιτάζει «κυνικά». Δίχως βαθιές συναισθηματικές εξάρσεις. Ως ένα σταθμό στις ράγες της ζωής – που τυχαίνει απλά, να είναι ο τελευταίος. Άλλος είναι ο θάνατος που συγκλονίζει την πένα του Μερτύρη: ο εν ζωή. Εκείνος που μπορεί, σε πρώτη ανάγνωση, να «επιτρέπει» τους σφυγμούς και τη ροή του αίματος, αλλά την ίδια ώρα τροχίζει ύπουλα με ακονισμένο ξίφος τα στεγανά ψυχής, συνείδησης, αξιών κι ανθρωπιάς.

Αυτός είναι και ο θάνατος της νέας, ποιητικής του συλλογής. Ο ανέκκλητος. Ο αναπότρεπτος. Ο  ρητός. Ο τελεσίδικος. Εκτός κι αν… Αν έστω, την ύστατη στιγμή, καταφέρεις και ανοίξεις το διεξοδικό παραθυρόφυλλο… Αν το πράξεις, τότε πίσω απ’ το πένθιμο μαύρο του εξώφυλλου, θα μπορέσεις να διακρίνεις (και) το υπέροχο τοπίο. Πως, των δυο «στενάχωρων» λέξεων του τίτλου προηγείται μία άλλη: «εποχή». Και «εποχή» δε σημαίνει απαραίτητα χειμώνας. Υπάρχει και η άνοιξη…

Μπορεί, ναι, το τοπίο να δείχνει σκοτεινό. Περνώντας, ωστόσο, το πρώτο κύμα της ανάγνωσης, θα δεις να ξεπετάγεται από τις σχισμές του δέρματος και φως. Η «Εποχή Ανέκκλητου Θανάτου» είναι, τελικά, σαφώς πιο αισιόδοξη απ’ όσο δείχνει η «βιτρίνα»…

• Ποια είναι, τελικά, αυτή η εποχή (του Ανέκκλητου Θανάτου); Υπήρξε; Τη ζούμε; Επίκειται;

«Οι ζωές των ανθρώπων πάντα ισορροπούσαν -και πάντα θα ισορροπούν- μεταξύ “ζωής και θανάτου”. Η ίδια η φύση έχει οριοθετήσει τη γέννηση και το θάνατο. Το διάστημα που χωρίζει αυτές τις δύο έννοιες ονομάζεται “στιγμές”, και καλό είναι να τις ζούμε. Κανείς δε γνωρίζει πώς -και αν- θα ξημερώσει η επόμενη μέρα… Η εποχή του ανέκκλητου θανάτου είναι τώρα. Γιατί τα χρονικά όρια κατανόησης της κατάστασης αγγίζουν πια την ύστατη ανάσα ελπίδας. Ένας σκοτεινός ουρανός, σαν αιχμηρή μέγγενη, έχει αγκαλιάσει σφιχτά το λαιμό της ανθρωπότητας…»

Και στο παρελθόν, όμως, η ανθρωπότητα κλήθηκε ν’ αντιμετωπίσει δύσκολες καταστάσεις…

«Σαφώς. Όμως, αυτό που συμβαίνει στις μέρες μας δεν έχει προηγούμενο. Η βία μέσω πολυποίκιλων τηλεοπτικών και διαδικτυακών μορφών στροβιλίζεται μέσα στις κόρες των ματιών μας, πληγώνοντας ανεπανόρθωτα τις ψυχές και τις συνειδήσεις μας. Η καθημερινή μας ενημέρωση έχει να κάνει με βιασμούς, παιδοφιλία, δολοφονίες, πολεμικές απειλές, φυσικές καταστροφές, απαγωγές, καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, λανθασμένη χρήση της πυρηνικής ενέργειας. Υπάρχουν βεβαίως, και τα λευκά παράθυρα στις επιλογές των δαχτύλων μας, όπου θα ενεργοποιήσουν κοιμώμενες περιοχές στο φλοιό του εγκεφάλου μας, όμως η χειραγώγηση και ο αποπροσανατολισμός -με θεμιτά και αθέμιτα μέσα- μας οδηγούν σε μια παγκόσμια σφαγή. Ελπίζω ότι δεν θα γίνει το μοιραίο λάθος που θα μας αφανίσει. Οι άνθρωποι πέθαιναν και θα εξακολουθούν να πεθαίνουν. Το ζητούμενο είναι τη στιγμή του θανάτου η ψυχή τους να φεύγει ανάλαφρη από το σώμα δίχως πόνο…»

Άρα, πέρα απ’ το προφανώς αναπόφευκτο, το ουσιαστικώς ανέκκλητο (ή μη) εξαρτάται από εμάς. Αφήνει, αν μη τι άλλο, τη χαραμάδα μιας ελπίδας…

«Ακριβώς. Ο θάνατος θα είναι ανέκκλητος, αν εμείς οι ίδιοι του παραδώσουμε τα ζωτικά σκήπτρα και αφήσουμε την ανάσα του να εισέλθει στις ψυχές μας. Τότε θα ανήκουμε ολοκληρωτικά στο μαύρο φάσμα του. Μόνοι μας έχουμε παραδώσει τους εαυτούς μας στην καταδίκη. Η ελεύθερη βούλησή μας έχει μετατραπεί σε αχαλίνωτη ασυδοσία. Άλλωστε, καθημερινά βιώνουμε τα αποτελέσματα των αρρωστημένων πράξεών μας. Αναφέρω ένα ενδεικτικό παράδειγμα απάνθρωπης μεταχείρισης και τρισάθλιας συμπεριφοράς: κάποιοι, για δικούς τους, αναίτιους λόγους, θεώρησαν σκόπιμο να σκοτώσουν ένα δελφίνι, και αφού το έγδαραν, άφησαν το άψυχο κουφάρι του πάνω στα βράχια – για να μην αναφέρω περιστατικά για τον απεχθή τρόπο, που σκοτώνουν οι άνθρωποι, ανθρώπους. Παρατηρούμε ότι ένα μέρος του πληθυσμού (όχι μόνο στη χώρα μας, παγκοσμίως) έχει αποκτηνωθεί πλήρως και πρέπει τέτοιου είδους ανθρώπους (“παράσιτα” τους ονομάζω εγώ) η κοινωνία (ό,τι, τουλάχιστον, έχει απομείνει από το υγιές κομμάτι της – γιατί υπάρχουν και καλοί άνθρωποι σε αυτή τη ζωή) να τους αποβάλλει διαπαντός από τη σάρκα της».

«Οι άνθρωποι πέθαιναν και θα εξακολουθούν να πεθαίνουν. Το ζητούμενο είναι τη στιγμή του θανάτου η ψυχή τους να φεύγει ανάλαφρη από το σώμα δίχως πόνο»

Τι κάνει λάθος ο άνθρωπος;

«Η φαντασία των ανθρώπων όταν ρέπει προς το κακό, κρίνεται άξια θαυμασμού… Αν οι άνθρωποι κατανοούσαν το θάνατο και τα αποτελέσματα της απώλειας που επιφέρει, τότε θα εκτιμούσαν και θα σεβόντουσαν δίχως κανέναν δισταγμό τη ζωή και τις ιδιαίτερες στιγμές που χαρίζει. Η αξία της ζωής επισκιάζει τη λατρεία προς το θάνατο. Αν θέλουμε να γεννηθεί η αισιοδοξία (έστω και την ύστατη στιγμή), που θα καταπατήσει τον μελλοντικό μας αφανισμό, πρέπει να βαπτιστούμε με φωτιά και αίμα, ώστε ο λευκός μανδύας της αγάπης που θα μας αγκαλιάσει, να αλλάξει τον τρόπο σκέψη μας, να κατευθύνει σωστά τη νοοτροπία μας, να δρομολογήσει τις πράξεις μας σε λεωφόρους καλοσύνης. Φανταστείτε τον πλανήτη μας κάτω από τα κρυστάλλινα νερά ενός ουράνιου σιντριβανιού ειρήνης…»

Διττό το ερώτημα: κατ’ αρχήν, ποια τα ερεθίσματα για τη συγκεκριμένη συλλογή – πέραν της γενικής θεώρησης που αναπτύχθηκε…

«Οτιδήποτε μπορεί να διεγείρει τα αισθητικά νεύρα μου, αποτελεί συγγραφικό ερέθισμα για εμένα. Πρωτίστως, η ζωή και ο θάνατος. Δύο έννοιες με υπερβατικές δυνάμεις, εισήλθαν ηχηρά η μία μέσα στην άλλη, δημιουργώντας εκτυφλωτικές λάμψεις στον ουρανό της καρδιάς μου. Η βίαιη πραγματικότητα και τα αποτελέσματά της πάνω στους ανθρώπους δεν μπορούν να με αφήσουν ασυγκίνητο, αλλά και αιχμηρό. Παρελθοντικοί άνθρωποι που αντιμετώπισαν θαρραλέα τον πόνο. Βιωματικές χαρακτικές αναπολήσεις. Ψυχές που ζητούν δικαίωση…»

•… κι εν δευτέροις: ποια νέα ψηφίδα προσθέτει η συλλογή στο (γνωστό) ποιητικό σας σύμπαν;

«Από την πρώτη ποιητική μου συλλογή, “Αρμονία Σιωπής”, φανέρωσα τον ποιητικό μου κόσμο, έρωτας και θάνατος. Είναι οι κυρίαρχοι πόλοι έλξης για τον ποιητή, του προσφέρουν απλόχερα τα πολύτιμα σμαράγδια τους και η επεξεργασία αρχίζει… Φυσικά, με το πέρασμα των χρόνων κινήθηκα και σε άλλα επίπεδα. Η διανόησή μου είναι απολύτως ελεύθερη και μπορεί να ταξιδέψει οπουδήποτε θελήσει για να καταγράψει την πολύπαθη πραγματικότητα, τις ανεξάντλητες σκέψεις μου και τα πιο απόκρυφα όνειρά μου. Το παρελθόν μου είναι πηγή έμπνευσης. Δίχως αυτό, το μέλλον μου δεν θα είχε κανένα απολύτως νόημα. Αυτή τη φορά, τη διαφορά κάνει ένα μακρινό ταξίδι στο παρελθόν…».

«Αν θέλουμε να γεννηθεί η αισιοδοξία (έστω και την ύστατη στιγμή), που θα καταπατήσει τον μελλοντικό μας αφανισμό, πρέπει να βαπτιστούμε με φωτιά και αίμα…»

• Οδυνηρό, μαντεύω…

«Τόσο οδυνηρό, που κυριολεκτικά έσωσα τελευταία στιγμή την ψυχή μου από εφιαλτικές, αιμορραγούσες πληγές. Ο πόνος σαν οργισμένος χείμαρρος από την άκρη του παραδείσου διοχετεύτηκε ορμητικά στους λαβύρινθους της ψυχής μου και την απογύμνωσε πλήρως. Ο κόσμος μέσα στον οποίο κινήθηκα για να δημιουργήσω τις σελίδες του συγκεκριμένου βιβλίου ήταν: παιδικές αναμνήσεις, αθώα καλοκαίρια, γυναίκες που ερωτεύτηκα. Θραύσματα αγάπης που πέθαναν λίγο πριν ανθίσουν, στρατιωτικές αναμνήσεις, διορατικές εναγώνιες σκέψεις. Στο ποίημα “Αντιμέτωπος με εμένα”, γράφω: “Το παιδί που αντίκριζες στον καθρέφτη εξαφανίστηκε. / Τώρα είναι ένας άντρας με σκληρά χαρακτηριστικά / που οφείλει να ζήσει με οποιοδήποτε τίμημα θανάτου”. Αυτοί οι πολύτιμοι στίχοι φανερώνουν ότι, αν χρειαστεί να ενεργοποιήσω την αθωότητά μου, πρέπει να εισέλθω ξανά στα μύχια της ύπαρξής μου, για να επαναφέρω στις καρδιακές αρτηρίες μου τη στιγμή της εξαφάνισης. Το τίμημα του θανάτου είναι η δοκιμασία…»

Τελικά, η μυρωδιά του θανάτου, αυτός ο τακτικός σας επιβάτης, κυριαρχεί ως (κάτι, κάπως) ελκυστικό ή ως ανάγκη να τον εξαγνίσετε;  

«Η ζωή απέχει μερικά δευτερόλεπτα από το θάνατο, το ίδιο ισχύει αντίστροφα… Την ημέρα της γέννησής μου, ενώ ο γιατρός με κρατούσε στα χέρια του, του γλίστρησα και έπεσα πάνω σε ένα χειρουργικό κρεβάτι. Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με το θάνατο – και ευτυχώς δεν πραγματοποιήθηκε η θέλησή του να με ταξινομήσει ως νεογνό στα σπλάχνα του. Η ζωή με αγκάλιασε στοργικά προσφέροντάς μου το λεπτεπίλεπτο χαμόγελό της. Αυτό που είχα να κάνω εγώ, ήταν να απλώσω τα χέρια μου προς αυτήν και να την αφήσω να με οδηγήσει μεγαλοπρεπώς στις λεπτομερειακές αξίες της. Επιτρέψτε μου να γυρίσω πολύ πίσω στις δαιδαλώδεις κατακόμβες του χρόνου, συγκεκριμένα στο 1998, όταν άρχισα να γράφω τις πρώτες μου λέξεις στο χαρτί. Θυμάμαι πολύ καλά το ποίημα “Ερώτηση”, όπου ο θάνατος κάνει την παρθενική του εμφάνιση στα πρωτόλεια ποιήματά μου. “Δεν γνωρίζω πότε ο θάνατος / θα με οδηγήσει / σε ένα και μοναδικό / τελευταίο κρύο ταξίδι / δίχως να σε δω. / Αντέχει η αγάπη / μετά τον θάνατο;”».

Ερωτικό ποίημα στoν πρωτόλειο «σκελετό» του…

«Ερωτικό, που μέσα σε μερικές, όμως, γραμμές αποτυπώνει με τον πιο απλό τρόπο το εναγώνιο ερώτημα της ζωής: υπάρχει ζωή μετά το θάνατο; Η αναζήτηση και η ανεύρεση της γυναικείας μορφής ως αιώνιας αγαπημένης, που μέσα στην αγκαλιά της τα όνειρα, οι ελπίδες και οι επιθυμίες ενός άντρα θα ανθίσουν μέσα στο μεγαλείο της αγάπης. Στο ευαγγέλιο της νεκρώσιμης ακολουθίας υπάρχει η εξής περικοπή: “…αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις της ζωήν”. Ο θάνατος λοιπόν, είναι μία πύλη για την έλευση της ψυχικής μας αιωνιότητας και γαλήνης σε έναν τόπο παραδεισένιο, όπου δεν θα υπάρχει πόνος, θλίψη, και στεναγμός. Αρκετές φορές με έχει ταξιδέψει εκεί η φαντασία μου… Αυτή η μετάβαση προς εκεί είναι που με προκαλεί, με εξιτάρει, με ελκύει. Η προσμονή αυτού του ταξιδιού ξεκλειδώνει τους ιδιαίτερους μηχανισμούς που έχω μέσα μου και οι πιο ακραίες σκέψεις, οι πιο μονάκριβες ονειροπολήσεις μου γίνονται ποίηση…»

«Ο θάνατος είναι όντως σκοτεινός, όμως στην άκρη του μανδύα του υπάρχει άπλετο φως που θέλω εναγωνίως να αγκαλιάσω. Σέβομαι το θάνατο. Αλλά εκτιμώ στο έπακρο τη ζωή…»

«Σκληρή», ενίοτε… Σκοτεινή…

«Ο θάνατος είναι όντως σκοτεινός, όμως στην άκρη του μανδύα του υπάρχει άπλετο φως που θέλω εναγωνίως να αγκαλιάσω – όταν, φυσικά, έρθει εκείνη η στιγμή… Σέβομαι το θάνατο και εννοείται ότι εκτιμώ στο έπακρο τη ζωή. Μπορεί ορισμένοι αναγνώστες να απωθούνται από την σκληρότητα των ποιημάτων μου, όμως με μια δεύτερη προσεκτική ανάγνωση, θα καταλάβουν την αγάπη που τρέφω προς τη ζωή και θέλω να δουν τις ζωές τους με άλλο μάτι, να εκτιμήσουν ότι έχουν και να προσπαθήσουν να γίνουν καλύτεροι ως άνθρωποι. Η ζωή εκτιμάται με ζωή, όχι με απώλεια ζωής… Πριν η τελευταία ανάσα μου φτερουγίσει προς τον ουρανό, θέλω να έχω ζήσει ηθικά, τίμια και δίκαια όλες τις χαρές που έχει να μου προσφέρει η ζωή. Όταν επέλθει ο θάνατος, απλώς θα είμαι μια γλυκιά ανάμνηση στις καρδιές των ανθρώπων που με αγάπησαν ειλικρινά και μελαγχολικά δάκρυα που θα πηγάζουν από άσπιλα μάτια πάνω στον καθρέφτη μιας ασημένιας κορνίζας πριν εισέλθουν καυτά στις διόδους του χρόνου…»

Η ποίηση «επιτρέπεται» ν’ αρκείται στην περιγραφή ή «ψυχανάλυση» του δημιουργού; Ή οφείλει (και) να προτείνει;

«Πριν απαντήσω στην ερώτησή σας, θα ήθελα να δώσουμε μία καλοκαιρινή ανάσα στη λέξη και έναν εκφραστικό χαρακτηρισμό… Ποίηση… Τι δημιουργική και ηχηρά ευφρόσυνη λέξη… Κρύβει μέσα της αμύθητους θησαυρούς, που τους φανερώνει μεγαλεπήβολα σε ευαίσθητες ευγενικές ψυχές, που μπορούν να δεχτούν στοργικά το μεταξένιο άγγιγμά της και να κατανοήσουν το νόημά της. Η ποίηση είναι το απροκάλυπτο ξεγύμνωμα της ψυχής μέσω των λέξεων. Ο εσωτερικός κόσμος ενός ανθρώπου που θέλει να καλωσορίσει, αλλά και να αγκαλιάσει τους συνανθρώπους του μέσω του ψυχικού του κόσμου, και να τους οδηγήσει σε φωτεινά μονοπάτια διερεύνησης και ανακάλυψης του ανώτερου εγώ… Συνηθίζω να λέω στις παρουσιάσεις των βιβλίων μου ότι οι αναγνώστες και οι αναγνώστριες των ποιημάτων μου είναι οι κοινωνοί της ψυχής μου και, πιστέψτε με, όταν επαναφέρω στη μνήμη μου τις μελαγχολικές βροχερές νύχτες του χειμώνα, τα μυσταγωγικά λεπτά εκείνης της ημέρας δακρύζω από χαρά, επειδή αφέθηκα τολμηρά στην αγκαλιά τους και εκείνοι με νανούρισαν μέσα στις ίριδες των ματιών τους… Η ποίηση, κ. Αλεξόπουλε, δεν έχει όρια, είναι απέραντη, και όταν θέλει να γαληνέψει, έχει μυστικούς ορίζοντες που καλύπτει πλουσιοπάροχα το εκλεκτό σώμα της… Επομένως, όχι μόνο μπορεί να αρκεστεί στην περιγραφή ή την προσωπική ψυχανάλυση του ποιητή, αλλά έχει την διεγερτική καλοσύνη (ούτε “οφείλει”, ούτε “επiτρέπεται”) να προτείνει και βεβαίως, να καθοδηγήσει τους ανθρώπους που θεληματικά (εννοείται, δίχως ίχνος υποταγής, όπως επιζητούν οι επικίνδυνα αδαείς σκηπτροφόροι αυτού του βασανισμένου πλανήτη) θα γίνουν πιστοί ακόλουθοί της για ένα καλύτερο αύριο, πρωτίστως μέσω των λέξεων, αλλά και την εφαρμογή τους σε πράξεις…»

Πλην του δυνητικού, επί της ουσίας επιδραστική μπορεί να είναι για τον σημερινό της «αποδέκτη»;

«Είναι μια πραγματικότητα, ο κόσμος μας δεν είναι αγγελικά πλασμένος. Η βία έχει ναρκοθετήσει οροθετικά τις ζωές μας τόσο επίμονα, που έφτασε η στιγμή να απαλλαγούμε διαπαντός από αυτή με θεληματική προτροπή, αν θέλουμε οι μελλοντικές γενιές να υιοθετήσουν ένα καλύτερο μέλλον για τις επόμενες. Όχι, η ποίηση δεν απέτρεψε έναν πόλεμο, μια πυρηνική δοκιμή, μια φονική πυρκαγιά, μια ακατάσχετη πλημμύρα, μια προσχεδιασμένη πανδημία όπως αυτή που βιώνουμε τώρα. Οι ανωτέρω φονικές λέξεις όμως, θα μπορούσαν να είχαν αποτραπεί, και οι άνθρωποι να ζούσαν ειρηνικά και μονιασμένα μια εύγευστη ζωή, αν η ποίηση -και γενικότερα το διάβασμα- με ενδεικτικό σκοπό τον καλλωπισμό μυαλού και ψυχής, θα μπορούσε να χαλιναγωγήσει τα άγρια ένστικτα του ανθρώπου και να δαμάσει τις σκοτεινές αιμοληπτικές του ιδιότητες. Θα είναι άκρως λυπηρό, αν εμείς οι ίδιοι προκαλέσουμε τον αφανισμό μας. Κάποια στιγμή, ο προκαθήμενος εφιάλτης της πανδημίας θα σκορπιστεί μέσα στη μήτρα από την οποία προήλθε και προκάλεσε τόσους θανάτους. Το επόμενο βήμα που έχει να κάνει η ανθρωπότητα είναι να κάψει διαπαντός τις υποκριτικές υφασμάτινες μάσκες και να επαναφέρει στην όψη της το πανέμορφο πρόσωπό της, που προσφέρει απλόχερα εξαίσια χαρά και δημιουργική αρμονία…»

Τελικά, πόσο «αφορά» η ποίηση –στην όποια της μορφή ή φαντασιακή βάση- τον μέσο άνθρωπο του 2020;

«Έχετε μία τάση να με γυρίζετε πίσω στο χρόνο…»

Να το εκλάβω ως «παράπονο»;

«Ίσα – ίσα (γελάει), οφείλω να σας ευχαριστήσω για αυτό. Να σας πω την αλήθεια, μου είναι ευχάριστο… Νοσταλγικές αναμνήσεις έρχονται παρορμητικά στον μετωπιαίο λοβό μου και θέλουν να αποκαλύψουν τις πανίσχυρες μνήμες τους… Όσο υπάρχω σε αυτή τη ζωή δεν θα ξεχάσω ποτέ τα παιδικά μου χρόνια, ιδίως τότε που ήμουν μαθητής στο δημοτικό σχολείο, εκεί που έμαθα να γράφω και να διαβάζω. Το ανθολόγιο ήταν ο πιο πιστός μου φίλος, η διαυγής ελπίδα που έβρισκε η μοναξιά μου, το αιχμηρό κέντρισμα της φαντασίας μου… Η μυρωδιά των σελίδων, η κατανόηση των λέξεων, η αναζήτηση των μυστικών κόσμων που απλώνονταν στις σελίδες, τα νοητά όνειρά μου…  Η αγάπη μου για τη λογοτεχνία φανέρωσε νωρίς τις εξαίρετες πτυχές της σε ένα παιδί που πάντα ήθελε να κάνει ένα βήμα περαιτέρω. Θυμάμαι πολύ καλά εκείνα τα αγωνιώδη Χριστούγεννα (ήμουν δέκα χρονών), όταν ξετύλιξα το περιτύλιγμα του πρώτου μου εξωσχολικού βιβλίου (δώρο των γονιών μου), ήταν το ταξίδι στο κέντρο της γης του Ιουλίου Βερν. Η ποίηση εισήλθε πλουσιοπάροχα στις φλέβες μου στο γυμνάσιο, από τότε εγκαθίδρυσε την υπέρλαμπρη βασιλεία της μέσα μου. Τα αγνά διαμάντια της άρχισαν να αναβλύζουν στην ηλικία των είκοσι χρόνων. Σε ανωτέρω απάντηση έδωσα τον ορισμό της ποίησης μέσα από τα δικά μου ψυχικά μάτια. Τώρα, ας δώσουμε το λόγο σε έναν πολύ αγαπημένο μου Αμερικανό ποιητή, τον Edward Estlin Cummings, να μας δώσει τον ορισμό του ποιητή. “Ποιητής είναι κάποιος που αισθάνεται, και που εκφράζει τα αισθήματά του με λέξεις. Αυτό μπορεί ν’ ακούγεται εύκολο. Δεν είναι. Πολλοί νομίζουν ή πιστεύουν ή ξέρουν ότι αισθάνονται – αλλά αυτό είναι νομίζω ή πιστεύω ή ξέρω. όχι αισθάνομαι. Και η ποίηση είναι αισθάνομαι – όχι ξέρω ή πιστεύω ή νομίζω. Σχεδόν οποιοσδήποτε μπορεί να μάθει να νομίζει ή να πιστεύει ή να ξέρει, αλλά ούτε ένας δεν μπορεί να μάθει να αισθάνεται. Γιατί; Επειδή, όποτε νομίζεις ή πιστεύεις ή ξέρεις, είσαι κάποιος άλλος: αλλά τη στιγμή που αισθάνεσαι, δεν είσαι παρά μόνο ο εαυτός σου”…»

«Τη δεδομένη στιγμή η ποίηση αφορά τον μέσο άνθρωπο περισσότερο από ποτέ. Είναι το αναζωογονητικό οξυγόνο της αντίληψης…»

Άρα; Σε σχέση με το παραπάνω ερώτημα…

«Τη δεδομένη στιγμή που μιλάμε, η ποίηση αφορά τον μέσο άνθρωπο περισσότερο από ποτέ. Και ευελπιστώ ότι θα της δοθεί η στερητική αγκαλιά προσμονής που αδίκως και σκοπίμως της αφαιρέθηκε στο πέρασμα των χρόνων. Σαφώς μου αρέσει και η πεζογραφία (υπάρχουν και εκεί αρκετά αποκαλυπτικά συναισθήματα), όμως, η ποίηση είναι κάτι το θεϊκά μοναδικό. Μέσα σε μερικές γραμμές φανερώνει θεσπέσια μυστικά. Είναι το αναζωογονητικό οξυγόνο της αντίληψης. Είναι ένας υπέροχα μαγικός κόσμος που εισέρχεται μέσα στο διάκοσμο των ονείρων, με σκοπό την αναγέννηση του πνεύματος και της ψυχής. Δεν θέλω να επιρρίψω σε κανέναν ευθύνες για το γεγονός ότι έχει περάσει μια εντύπωση ότι η ποίηση είναι για ορισμένους, δεν είναι αυτός ο ρόλος μου. Κάθε άνθρωπος έχει την ελευθερία της επιλογής και ορισμένες φορές πρέπει να είναι έτοιμος να δεχτεί το τίμημα των πράξεών του. Θα αρκεστώ να πω μόνο αυτό: αυτοί που ευθύνονται, έχουν φανερώσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια τα προσωπεία της υποκρισίας και της απόκλισης από την υπεράσπιση της ποίησης… Αυτό που πρέπει να κάνουμε εμείς, για το οικοδόμημα της ποίησης, είναι να τους περιθωριοποιήσουμε στα αβυσσαλέα μπουντρούμια της λήθης…»

Προσωπικά, το σημαντικότερο μάθημα που σας έχει δώσει η συγγραφή όλα αυτά τα χρόνια;

«Ήμουν σίγουρος ότι θα με επιβεβαιώνατε όταν αναφέρθηκα ότι θέλετε να με επιστρέψετε πίσω στο χρόνο (γελάει). Με αυτή την καίρια ερώτηση, ολοκληρώνεται το κυκλικό παρελθοντικό ταξίδι μου σε ημέρες και νύχτες, που τα αποτυπώματά μου χαράχτηκαν για πάντα στην αιωνιότητα μέσω των λέξεων… Τη δεδομένη στιγμή που μιλάμε, ένα μικρό κομμάτι αθανασίας αναπαύεται στοργικά  μέσα στην καρδιά μου. Το άπλετα γλυκό φως του σκορπίζει πολύχρωμες νιφάδες χαράς στον ουρανό της ψυχής μου… Θα μου επιτρέψετε εδώ να αναφέρω τους στίχους από το ποίημα “Ποίηση” για να αποκαλυφθεί δοξαστικά το μεγαλείο της λέξης. “Η αγάπη που νιώθω για την ποίηση είναι ισχυρά τρυφερή / καθώς την αγγίζω λεπτεπίλεπτα / εκείνη πεθαίνει από ανεξάντλητη αφοσίωση όταν με αγκαλιάζει…”. Μέσα σε λίγες λέξεις σας απέδειξα τη δύναμη και την ουσία των λέξεων. Αυτός ο δεσμός που με ενώνει μαζί της είναι υπέρμαχα ισχυρός. Αν για οποιοδήποτε λόγο μου στερούσαν τη γραφή, θα πέθαινα ακαριαία…»

Τολμηρή διατύπωση / διαπίστωση. «Ακραία», θα πει κάποιος….

«Απόλυτα, όμως, ειλικρινής. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου δίχως το γράψιμο. Είναι η ζωτική ανάσα μου και το καταφύγιο όπου η μοναξιά μου μεγαλουργεί. Ο ποιητής δεν υπάρχει στη ζωή μόνο για να εμπνέεται, αλλά και για να εμπνέει. Πλησιάζω εξονυχιστικά τους ανθρώπους και επιτρέπω να με δονήσουν οι παλμοί τους. Με πλησιάζουν αποφασιστικά οι άνθρωποι και μου μιλάνε ακατανίκητα εμπιστευτικά. Μπορώ να οικειοποιηθώ τον παθιασμένο πόνο των συνανθρώπων μου, που κυριολεκτικά (και όχι μεταφορικά), δημιουργεί ακατάσχετη αιμορραγία μέσα στην ψυχή μου. Αυτό το λυτρωτικό αίμα που κυλάει μέσα στις φλέβες μου, διοχετεύεται με απίστευτη ορμή στα ζωτικά μου όργανα και μετατρέπεται σε λέξεις. Είμαι μια ανοιχτή αγκαλιά, που ο καθένας μπορεί να αναπαυθεί και να αλλάξει θεληματικά η ζωή του προς το καλύτερο. Ορισμένες φορές ξεπερνάω τα όρια του εαυτού μου, ο πόνος γίνεται  τόσο έντονος, που μόνο τα δάκρυα μπορούν να εξευμενίσουν την ψυχή μου… Πιστέψτε με, αξίζει να είσαι ο εαυτός σου σε ημέρες που τα τεχνολογικά προσωπεία θέλουν να παραμορφώσουν την ευγένεια ενός χαμόγελου, μια εκλεκτή χειρονομία, την ένδειξη σεβασμού, την κατανόηση μιας πράξης. Πολύ θα ήθελα να ζούμε σε μια κοινωνία γαλήνια, με ουσιαστικές βεβαιότητες που να αποδεσμεύουν διαπαντός τις απάνθρωπες πρακτικές μας…»

Ας ρίξουμε αυλαία με θέα το μέλλον… Σκέψεις για επόμενη συλλογή; Νωρίς;

«Ήδη έχω σκεφτεί τον τίτλο της… Αφού περάσει ένα καθοριστικό διάστημα νηνεμίας της ψυχής μου, θα αρχίσω να γράφω τα νέα ποιήματα. Ελπίζω μέσα στο καλοκαίρι (λόγω των συνθηκών που επικρατούν), να παρουσιαστεί στο κοινό “Η εποχή ανέκκλητου θανάτου”, είναι κάτι το οποίο προσμένω με αγωνία… Είστε όλοι καλεσμένοι στη γιορτή της ψυχής μου. Το μόνο που ζητάω είναι να αγγίξετε εμπιστευτικά τα χέρια μου και να με ακολουθήσετε…»

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Υπό την αιγίδα της Προέδρου της Δημοκρατίας το Διεθνές Φεστιβάλ CIOFF® – UNESCO Μεσογειακών Πολιτισμών

Υπό την αιγίδα της Προέδρου της Δημοκρατίας κας Κατερίνας Σακελλαροπούλου θα διεξαχθεί το Διεθνές Φεστιβάλ CIOFF® - UNESCO Μεσογειακών Πολιτισμών. Η Κέρκυρα θα υποδεχθεί από τις 6 ως τις 10...

Οι ΧΑΪΝΗΔΕΣ…επιστρέφουν στη σκηνή του ΕΠΤΑ!

14 ΧρόΝια ΕΠΤΑ, Τεχνών ΤόποςWe are back Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2023 - 22.00 Οι ΧΑΪΝΗΔΕΣ…επιστρέφουν στη σκηνή του ΕΠΤΑ! Μια κολεκτίβα αληθινής τέχνης για πάνω από 3...

Η Έλλη Σταματοπούλου δώρισε τη βιβλιοθήκη της οικογένειάς της στην Αναγνωστική

Η Διοικητική Επιτροπή της Αναγνωστικής Εταιρίας, με ιδιαίτερη χαρά, παρέλαβε από την Έλλη Σταματοπούλου μία πολύ σημαντική δωρεά: τη συλλογή βιβλίων της οικογένειάς της...

Ο Αποκριάτικος Χορός των Προσκόπων…είναι και πάλι εδώ!

Η Επιτροπή Κοινωνικής Συμπαράστασης της Περιφερειακής Εφορείας Προσκόπων Κέρκυρας διοργανώνει, μετά από 3 χρόνια απουσίας λόγω της πανδημίας, τον ετήσιο Αποκριάτικο Χορό των Προσκόπων. Σας...

Η Πυροσβεστική κοντά στους μαθητές του Γυμνασίου με Λ.Τ. Σκριπερού

Την εβδομάδα που πέρασε στο Γυμνάσιο με Λυκειακές Τάξεις Σκριπερού υλοποιήθηκε μία πολύ σημαντική ενημερωτική δράση από το Πυροσβεστικό Σώμα Κέρκυρας. Συγκεκριμένα ο Υποδιοικητής του...