21/7/1974: Το έπος του Λευτέρη Χανδρινού

Μια, σαν σήμερα, στιγμή της κερκυραϊκής διαχρονικότητας, μέσα από 160 λέξεις.

Επιμέλεια: Ηλίας Αλεξόπουλος

Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΤΙΓΜΗ του ήρωα, πλωτάρχη, Ελευθερίου Χανδρινού. Στον απόηχο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, ο Κερκυραίος κυβερνήτης του αρματαγωγού «Λέσβος» (450 οπλίτες / ΕΛΔΥΚ προς επαναπατρισμό) διατάσσεται (ΓΕΝ) να πλεύσει προς Λεμεσό και, μετά, Πάφο, για αποβίβαση του προσωπικού εκεί. Ως μάχιμοι. Ώσπου διοικητής της Εθνοφρουράς Πάφου του ζητεί, μέσω ραδιοτηλεφώνου, να προσβάλει με το πυροβολικό του πλοίου, το θύλακα Μουτάλλου, στο φρούριο Πάφου, όπου βρίσκονταν δύο τουρκικά τάγματα. Ο Χανδρινός δεν έχει το «ναι» της ελληνικής ηγεσίας για εμπλοκή. Και η έκκληση συνεχίζεται. Δίλημμα. Ώσπου, βλέποντας «έτοιμη» την ολική κατάληψη και τον  αφανισμό της Πάφου, τολμά. Για δύο ώρες (15.30 – 17.30) το «Λέσβος» σφυροκοπά τον θύλακα. Τόσο σφοδρά, που το σήμα στο τουρκικό επιτελείο μιλά για «ελληνική νηοπομπή», στέλνοντας τρία αντιτορπιλικά και τρία σμήνη (48 αεροσκάφη), για αναχαίτιση. Κι όμως, κράτησε. Η Πάφος σώθηκε. Το «Λέσβος» επέστρεψε Ελλάδα. Οι Τούρκοι (ΜΙΤ) τον επικήρυξαν. Και η Ελλάς; Τον έστειλε ακόλουθο… στην Άγκυρα! «Έφυγε» το ’95. Τροχαίο. Στην Πόλη…