Όταν ο Κάρτερ έπαιζε στα… «Δυο κοθώνια»!

Ο σπουδαίος, Γιώργος Κάρτερ «έφυγε» σαν σήμερα πριν από 8 χρόνια και το C.S., πέρα απ’ τα χιλιοειπωμένα, σκαλίζει, επ’ αφορμή, μια άγνωστη εμπειρία των νιάτων του.

Επιμέλεια: Ηλίας Αλεξόπουλος

ΒΑΘΙΑ ανάσα κι απαρίθμηση, απνευστί…Συγγραφέας. Λογοτέχνης, ποιητής. Με 33 εκδόσεις και μεταφράσεις σε οκτώ γλώσσες. Ραδιοφωνικός παραγωγός και σκηνοθέτης. Πρωτοπόρος της ελληνικής τηλεόρασης. Διευθυντής της Ε.Ρ.Τ. Μέλος του Ε.Σ.Ρ. Κριτικός τηλεόρασης – ραδιοφώνου, ο, κατ’ ουσία, ιδρυτής της εγχώριας βιβλιογραφίας των Μ.Μ.Ε. Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Λογοτεχνών. Της καλλιτεχνικής επιτροπής του Εθνικού Θεάτρου. Επίτιμος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Βραβευμένος απ’ την Ακαδημία Αθηνών. Το ίδρυμα Μπότση…

ΚΑΙ ΝΑ σκεφθείτε απλά, πως πιάνουμε μόνο τη «μεγάλη εικόνα». Τα «χοντρά» -κι εν τάχει- που λέει κι ο λαός. Η πλήρης βιογραφική «χάρτα» του σπουδαίου Κερκυραίου, Γιώργου Κάρτερ, αδυνατεί να στριμωχτεί σε κάποιες, μερικές γραμμές. Πόσω μάλλον, τα «ψιλά». Τα δευτερεύοντα. Όπως τούτο: ηθοποιός. Ψήγμα, ασφαλώς, σε σχέση με την εν γένει πολιτιστική – πνευματική του προσφορά. Σαφής, ωστόσο, ένδειξη (άλλη μία) της θυελλωδώς πολυδιάστατης personae του. Και μια, εν πολλοίς, άγνωστη πτυχή. Μ’ αφορμή την όγδοη επέτειο του «φευγιού» του (22/7/2012), λίγο φως το έχει το ενδιαφέρον του…

ΑΡΧΕΣ δεκαετίας του ’50. Η Αθήνα, βαστάζοντας το πηλοφόρι του τίμιου μεροκάματου, αγωνίζεται να φτιασιδώσει τη μετεμφυλιακή της φάτσα. Ο Κάρτερ, νεαρός. Στα 24 (γεν. 1928). Είναι ήδη πτυχιούχος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού (κρίσιμο…), έχει ήδη εκδώσει δυο ποιητικές συλλογές («Αντιφεγγίσματα της ψυχής μου», 1945 και «Δευτέρα Παρουσία», 1948) κι απ’ το ’49 εργάζεται στο ραδιόφωνο της Ε.Ι.Ρ.Τ. Ονοματάκι (κρισιμότερο…). Και κόπιασε η πρόταση…

ΤΟ PROJECT αφορούσε μια ιδέα του Άκη Φάρα (σενάριο), σε σκηνοθεσία, Κώστα Δρίτσα. Όχι ιδιαίτερων ποιοτικών χαρακτηριστικών, αλλά στ’ ανάλαφρο, κωμικό κλίμα που ζητούσε, μετά τη σίγαση των όπλων, η μέση λαϊκή ψυχολογία.  Ο τίτλος, την έλεγε πάσα την αλήθεια: «Δυο κοθώνια στο ναυτικό», της (αειμνήστου) «Πέτρο Φιλμ». Ο ρόλος του; Του ναύτη…

ΦΥΣΙΚΑ, δεν ήτανε πρωταγωνιστικός. Πέρασμα και… κάτι. Την πρώτη θέση στη λεζάντα, βαστούσε ο Μίμης Φωτόπουλος και ο Πέτρος Γιαννακός. Οι, κατά το σενάριο, Μάκης και Κοκοβιός, δυο φίλοι και συνέταιροι, γκαφατζήδες και μπλεγμένοι με δύο αδελφές, τη Μήτση και τη Ρόη (που ο πατέρας τους, ο Οδυσσέας Μπουρλότος, θέλει να τις παντρέψει με ναυτικούς) και οι οποίοι καλούνται να υπηρετήσουν στο ναυτικό. Η συνέχεια, απ’ το tainiothiki.gr: «Στη διάρκεια της εκπαίδευσης των φίλων, οι δύο κοπέλες προσπαθούν να επικοινωνήσουν μαζί τους με γράμματα που κρύβουν στις τσέπες της στολής του οπλονόμου τους, ο οποίος δεν είναι άλλος από τον πατέρα τους. Κάποια στιγμή, η Μήτση κρύβεται μέσα στο σάκο με τα ρούχα του αγαπημένου της και μπαίνει κρυφά στο ναύσταθμο για να τον συναντήσει. Η παρουσία της εκεί βάζει σε μπελάδες τους δύο φίλους, κι όταν ο Μπουρλότος στέλνει το σάκο σ’ ένα αρματαγωγό, τρέχουν και δεν φτάνουν για να ελευθερώσουν το κορίτσι. Πάνω στο πλοίο, οι δύο φίλοι γίνονται ήρωες κατά τύχη. Μετά την παρασημοφορία τους, ο Μπουρλότος δέχεται να τους κάνει γαμπρούς του…». Κι έζησαν καλά κι εμείς καλύτερα…

▪ Η φιλμογραφία του Κάρτερ περιλαμβάνει άλλη μία καταχώρηση: τη συμμετοχή του στο ιστορικό ντοκιμαντέρ του 1966, «Ελευθέριος Βενιζέλος», της Λίλας Κουρκουλάκου (Candia Film). Άλλο κεφάλαιο όμως, άλλο ύφος…

TRIVIA / Σκηνοθεσία: Κώστας Δρίτσας • Σενάριο: Άκης Φάρας • Παραγωγή: ΠΕΤΡΟ ΦΙΛΜ, 1952 • Διάρκεια: 72’ • Μουσική: Κώστας Καπνίσης • Τραγούδι: Ανθή Αστερή • Παίζουν: Πέτρος Γιαννακός, Μίμης Φωτόπουλος, Μαρίνα Μπιούτη, Λάουρα, Λόλα Χατζηχρήστου, Ράλλης Αγγελίδης, Παναγιώτης Καραβουσιάνος, Σούλα Εμμανουήλ, Μαριάννα Άννινου, Lilian Gris, Αντώνης Άερμαν, Άλκης Μάρας, Σίμος Τσαπνίδης, Γιώργος Κάρτερ, Χρήστος Κοκορέτσας, Σπύρος Κυριακού, Μιχάλης Παπαδάκης, Νάσος Οικονομόπουλος, Στάθης Γριμπίρης.