25/7/1896: «Φεύγει» ο Ιάκωβος Πολυλάς

Μια, σαν σήμερα, στιγμή της κερκυραϊκής διαχρονικότητας, μέσα από 160 λέξεις.

Επιμέλεια: Ηλίας Αλεξόπουλος

ΠΕΘΑΙΝΕΙ ο θεμελιωτής της Επτανησιακής Σχολής, Ιάκωβος Πολυλάς (γεν. 1825). Γόνος ευγενών, ευρυμαθής, δράση πολύπτυχη: πεζογράφος (τα ηθογραφικά «Ένα Μικρό Λάθος», «Η συγχώρεσις», «Τα τρία φλωρία»). Ποιητής (τέσσερα σονέτα, σημαντικότερη η «Ωδή εις τον θάνατον του Δ. Σολωμού»). Μεταφραστής (πρώτος σαιξπηρικός / «Τρικυμία» & «Άμλετ», ομηρικός / «Οδύσσεια» & «Ιλιάδα», συν Γκαίτε, Σίλλερ, Χέγκελ). Δημοσιογράφος – εκδότης (εφημερίδες «Αναγέννησις», «Κώδων», «Ρήγας»). Πολιτικός (Ενωτικός, ιδρυτής συλλόγων / «Αναγέννησις», «Ρήγας» και τετράκις βουλευτής, 1869 -1879, κυρίως με Τρικούπη). Κυρίως, όμως, καίριος κριτικός και ο κατ’ εξοχήν «σολωμικός» λογοτέχνης (ο κύκλος με Μαρκορά, Τυπάλδο, Μάνεση). Ο «εθνικός ποιητής» τον καθόρισε. Μαθητής του, αφοσιωμένος (με κάποιες περιοδικές «αποξενώσεις», λόγω συνθηκών και χαρακτήρων), κυρίως, όμως, αυτός που, μετά θάνατον του Σολωμού (λίγο αφού ο Πολυλάς έχασε τη γυναίκα του, Αιμιλία) συγκέντρωσε κι εξέδωσε τα σκόρπια χειρόγραφά του: τα θρυλικά «Ευρισκόμενα», με τα περίφημα «Προλεγόμενα», που πυροδότησαν και την περίφημη διαμάχη Πολυλά – Ζαμπέλιου για (χοντρικά) τον σολωμικό ρομαντισμό – γλώσσα. Η έναρξη του νεοελληνικού, λογοτεχνικού «διαλόγου».

• Με βάση το παλαιό (ιουλιανό) ημερολόγιο, που ίσχυε στην Ελλάδα έως το 1923 (16/2).