Στην μπιραρία του Μαλίτση…

Βιωματικές μνήμες από ένα εκ των κατ’ εξοχήν ζυθοπωλείων των κορφιάτικων 60s, γραμμένες αποκλειστικά για το Corfu Stories.

Γράφει ο Τάκης Θύμης

ΤΑ ΚΑΥΤΑ, καλοκαιρινά βράδια, άπνοα, ακίνητα, ράθυμα, ανάγκαζαν τους κατοίκους της πόλης σε χαμηλούς ρυθμούς δραστηριοτήτων. Ο πατέρας μου έκλεινε συνήθως την ταβέρνα τις μικρές μεταμεσονύκτιες ώρας, 1 με 2 π.μ. Τότε, ουσιαστικά κουρασμένος, άυπνος, αλλά περισσότερο διψασμένος, με τη συνοδεία μου, επισκεπτόμαστε την μπιραρία του Μαλίτση.

ΟΙ ΤΟΤΕ μπιραρίες, της δεκαετίας του ’60, δεν είχαν καμία σχέση με τις ταβέρνες ή τα καφενεία. Είχαν δικό τους κοινό και πρόσφεραν αποκλειστικά τη θεά του ξεδιψάσματος: την μπίρα. Έτσι λοιπόν, περπατώντας ανάμεσα από τα μεταφυσικά, νυχτερινά τοπία της σιωπηλής πόλης, φθάναμε στη Νικηφόρου Θεοτόκη, στο ύψος που σήμερα βρίσκεται το βιβλιοπωλείο «Πλους». Απέναντι, κάτω από τα βόλτα…

Η ΑΙΘΟΥΣΑ ήταν άνετη, ευρύχωρη και δροσερή. Στο βάθος, περνώντας μια μεγάλη πόρτα, βρισκόσουν στο παρασκευαστήριο. Εντύπωση μου προκαλούσε το τεράστιο ύψος της αιθούσης και οι δύο μεγάλοι και αθόρυβοι ανεμιστήρες οροφής. Οι τοίχοι, βαμμένοι αχνό πρασινωπό χρώμα, με αρκετές παραστάσεις καρφωμένες πάνω τους.

ΞΕΧΩΡΙΖΑΝ οι διαφημίσεις της μπίρας. «Αν θέλεις πραγματικά να ξεδιψάσεις, μόνο με μπίρα FIX». Η συγκεκριμένη μπίρα είχε και άλλες διαφημίσεις. Χαρακτηριστικά θυμάμαι μία να περιγράφει ότι η μπίρα είναι το πιο τονωτικό από όλα τα ποτά. Πλούσια σε φώσφορο, πλούσια σε βιταμίνη Β2, Β4 και ασβέστιο, χάριζε στον οργανισμό ενέργεια, καλή διάθεση και, φυσικά, ατελείωτη απόλαυση.

ΔΕΝ ΕΛΕΠΕ και η Αλίκη Βουγιουκλάκη, καστανή τότε, να κρατά ένα μπουκάλι «FIX» και να μας προτρέπει να την καταναλώσουμε. Ακόμη, θυμάμαι τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες της Marilyn Monroe και της Claudia Cardinele, με τα αστραφτερά τους χαμόγελα, υγιείς, ακμαίες, κομψές, δροσερές. Δίχως ηλικία, αγέραστες. Και τώρα που το σκέπτομαι, αυτές οι υπάρξεις δείχνουν ότι εδώ η αιωνιότητα δεν είναι μια φιλοσοφική αντίληψη˙ είναι το μέτρο στην ανθεκτικότητα της ύλης.

ΚΑΠΩΣ ζαλισμένος απ’ το περιβάλλον, τα μάτια μου εστίαζαν σε ένα μεγάλο κάδρο που έδειχνε το πλοίο «Αγαμέμνων» να διασχίζει περήφανο τα νερά του Ιονίου. Καθόμαστε σ’ ένα τετράγωνο τραπέζι, σκεπασμένο μ’ ένα κατάλευκο υφασμάτινο τραπεζομάντηλο. Ερχόταν το γκαρσόνι, ο Γιώργος, για την παραγγελιά. Φυσικά, αρχίζαμε με δύο παγωμένες «FIX».

ΣΕ ΜΕΝΑ που ήμουν μικρός, μου έφερνε πατάτες τηγανητές, χοντροκομμένες και τυροπιτάκια τηγανητά. Ο πατέρας μου απολάμβανε σιωπηλός την μπίρα του, δίχως να παραγγέλνει. Κατάλαβα ότι γνώριζαν τι θα του πρόσφεραν. Πράγματι, σε λίγο έφεραν σπλήνα παγωμένη, γεμιστή με σκόρδο, μαϊντανό, μέντα, θυμάρι και πολύ πιπέρι. Χορδές ψητές, με πατάτες φούρνου, μελιτζάνες φούρνου με φέτα και χέλια τηγανητά. Ο απόλυτος παράδεισος της όσφρησης. Η ανεπανάληπτη περιπέτεια της γεύσης.

ΔΟΚΙΜΑΖΟΝΤΑΣ κάτι απ’ το καθένα, η έκπληξη διαδεχόταν η μία την άλλη. Ψύχραιμος ο πατέρας μου, μου εξηγούσε τις θερμοκρασιακές διαφορές των εδεσμάτων. Στο βάθος, ένα Juke Box έπαιζε χαμηλόφωνα λαϊκές μελωδίες της εποχής. Κάποια στιγμή ερχόταν στο τραπέζι μας και ο ιδιοκτήτης και άρχιζαν να σχολιάζουν με τον πατέρα μου την επικαιρότητα, τις ειδήσεις και πράγματα που τα θεωρούσα τότε ιδιαίτερα ανιαρά. Πριν φύγουμε, μας κερνούσε φρέσκα βασιλικά σύκα και δροσερά παυλόσυκα. Μ’ αυτές τις εικόνες επέστρεφα, αργά το βράδυ, σπίτι.

ΜΕΣΑ από τις παραξενιές του πεπρωμένου, ο πατέρας μου έφυγε πολύ νωρίς. Η παιδικά ηλικία, λέει ο Μπαρτ στις «Μυθολογίες», είναι ο προνομιούχος χώρος της ιδιοφυϊας, μιας και η σημασία του πράγματος βρίσκεται στο να κάνεις κάτι πρόωρα. Κατάφερα, λοιπόν, από νωρίς να βυθιστώ στην απέραντη μέθη των συναισθηματικών αναζητήσεων, απαλλαγμένος από το πραγματικό βάρος της ανάγκης και τις αγνές προθέσεις της συνήθειας.

ΑΥΤΟ που απομένει είναι, λοιπόν, μια ανάμνηση, που ο καιρός την τρεμοσβήνει διπλωματικά και ανώδυνα με πρόσωπα, καταστάσεις, συνήθειες και γούστα, χαμένα στην αχλύ ενός ονείρου.

• Το θέμα πρωτοδημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του Corfu Stories, τ. 6 (Ιούλιος 2018).