Η… ιπτάμενη (κερκυραϊκή) γάτα του Mc Cartney

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Γάτας (8/8)… H ιστορία μιας φωτογραφίας και της, ίσως, πιο διάσημης γάτας του νησιού, κατά τις διακοπές των McCartneys στις Μπενίτσες του ’69.

Γράφει ο Ηλίας Αλεξόπουλος

ΗΤΑΝ μία εποχή γεμάτη κραδασμούς. Ιδεολογικές ζυμώσεις και κινήματα. Ανάκατες οσμές χωμένες σε μια παγκόσμια αυλή, που πάλευε να βρει ισορροπίες. Παιδικότητα και οργή, χίπις και Βιετνάμ. Ειρήνη κι εξεγέρσεις. Η πολυχρωμία της pop art αισθητικής και η σκόνη απ’ τα στενοσόκακα των παρισινών προαστίων, στον συγκλονιστικότερο Μάη που γνώρισαν ποτέ τα χώματα του κόσμου. Αγωνία και όνειρα. Δυο πλευρές, το ίδιο ζύγι…

ΗΤΑΝ τα χρόνια του Υδροχόου. Γεμάτα ροκ συνθήματα, φιλοσόφους κι αλληγορίες, γεννημένες στα τσαλακωμένα σεντόνια κάποιας σοφίτας του Monterey. Δίπλα σε μια μισοξεχαρβαλωμένη κιθάρα, μεθυσμένα τσιγάρα, αυτοκαταστροφικούς ποιητές κι αχτένιστα μαλλιά.

ΗΤΑΝ και οι καιροί της μουσικής. Η πιο «άναρχη», καταγγελτική προσέγγιση του rock n’ roll των 50s, δοσμένη, φερ’ ειπείν, απ’ την ανατριχιαστική βραχνάδα μίας Τζάνις Τσόπλιν και η «βρετανική εισβολή». Rolling Stones, Animals, Who, Herman’s Hermits… Μα, πάνω απ’ όλα, αυτοί: The Beatles. «Είμαστε πιο δημοφιλείς απ’ το Χριστό» δήλωνε ο Λένον το ’66. Και η «Beatlemania», απ’ την μουντή αρμύρα του Λίβερπουλ, παγκόσμιο κοινωνικό φαινόμενο μ’ επιρροή ασύλληπτη…

ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ, όταν, Μάιο του ’69, η διεθνής «τσιμπίδα» εντόπιζε σε μια γωνία κερκυραϊκής γης τον Πολ Μακάρτνεϊ, γουργούρισε με έκπληξη. Ομοίως και η ντόπια, κορφιάτικη αυταρέσκεια: «Ένας Beatle στα μέρη μας; Ουάου…» Μη λησμονούμε, άλλωστε, σε τι καιρούς βρισκόμαστε. Χρόνοι, που τα είδωλα δεν τα ‘βλεπες. Moνάχα άκουγες ή διάβαζες γι’ αυτά. Και η έλλειψη εικόνας (ή, τουλάχιστον, η εξαιρετικά περιορισμένη) είχε πάντοτε το χούι να ρίχνει λίπασμα στη φαντασία. Και να θεριεύει μύθους…

Η ΑΦΙΞΗ ΤΟΥ, 16 Μάη. Ο Πολ, η (εδώ και δύο μήνες) σύζυγός του, Λίντα και η κόρη της (από τον πρώτο γάμο της), η Χέδερ  –εν μέσω μιας διεθνούς φημολογίας ότι περίμεναν το πρώτο τους παιδί (λίγο αργότερα, θα αποκτούσαν τη Στέλλα και τη Μαίρη). Έμειναν ως τις 17 Ιουνίου – ουσιαστικά, ο μήνας του μέλιτος. Έχοντας καταφέρει επί μακρόν να… γλεντήσουν τα φώτα της δημοσιότητας, αφήνοντας εντέχνως να διαρρεύσει ότι θα πήγαιναν στη νότια Γαλλία.

«ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟ» τους, οι Μπενίτσες. Διόλου τυχαία. Αφ’ ενός, το χωριό είχε εξελιχθεί, ‘κείνα τα χρόνια, σε μια αγαπημένη σταθερά για το σύνολο των Beatles! Οι παλαιότεροι, έχουν να λέν’ ακόμη για τις τακτικές επισκέψεις του Τζον Λένον, που συνήθιζε να μένει 2-3 χλμ. νοτιότερα, σ’ ένα δωμάτιο πίσω απ’ τον άλλοτε «ταβέρνα του Παχή», στον Άη Γιάννη Περιστερών. Αλλά και τις ατελείωτες ώρες water skiing του Τζορτζ Χάρισον…

ΑΦ’ ΕΤΕΡΟΥ, η περιοχή, άρχιζε ήδη να δρέπει καρπούς απ’ το φιλόδοξο πλάνο υπερ-εξέλιξής της σε διεθνές τουριστικό must και το οποίο θα… απογειωνόταν τα αμέσως επόμενα χρόνια (70s – 80s), φιλοξενώντας κορυφαίες προσωπικότητες του διεθνούς jet set. Πίτερ Ουστίνοβ, Βίβιαν Λι, Άβα Γκάρντερ, Γουόρεν Μπίτι, Πολ Νιούμαν, Γκρέγκορι Πεκ, Όντρεϊ Χέιμπορν, Ντόρις Ντέι, Ρεξ Χάρισον… Η εικόνα των Moody Blues να γρατζουνάνε τις ξύλινες κιθάρες τους, ξυπόλυτοι στη «γέφυρα του Κάιζερ»… Ο Κατ Στίβενς… Τα μεγάλα πάρτι του διάσημου παραγωγού, Ρόμπερτ Στίγκγουντ (Bee Gees, Saturday Night Fever, Jesus Crist Superstar…). Ο μύθος του «Spiros on the beach»… Αλλά αυτή είναι μια άλλη (ωραία) ιστορία…

ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΤΝΕΪ του ’69, η επίσκεψη στην Κέρκυρα (συνδυαστικά με τον φρέσκο γάμο του) ήταν κάτι παραπάνω από μία τυπική «απόδραση». Βίωνε, γαρ, μία περίοδο, που σ’ ένα ευρύτερο επίπεδο, τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς τους πρίμα – μια επικίνδυνη ρωγμή στο success manual των προηγούμενων ετών.

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ, το Woodstock και το Altamond (με τις χαμένες ψυχές στη συναυλία των Rolling Stones) πρόδιδαν ήδη τον τερματισμό της rock αθωότητας. Οι Beatles (δίχως, πια, τον μάνατζέρ τους, Μπράιαν Επστάιν), «σκασμένοι» από δόξα, υπερβολές κι εγωϊσμούς, βίωναν κατάσαρκα το απόλυτο αδιέξοδο – επί της ουσίας, ήδη διαλύονταν (επίσημα, τον Απρίλη του ’70, με αφορμή την παραγωγή του «Let it be»).

Η ΦΙΛΟΔΟΞΗ ίδρυση της δισκογραφικής τους, «Apple» (η, απ’ το ’68, στέγη όλων των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων τους) και ο θρίαμβος του «Abbey Road» (φθινόπωρο ’69), πιότερο από εμβληματικό σημείο αναφοράς, ο ιστορικός απολογισμός τα κατέγραψε ως ορόσημο μίας συλλογικότητας, που έπνεε τα λοίσθια – και φάνηκε, διάολε, τόσο εμφατικά στο «White Album» του ’68  («μοιάζει με τέσσερις προσωπικούς δίσκους στη συσκευασία του ενός» έγραφε προφητικά το «Rolling Stone», αποτυπώνοντας ευφυώς τη ρήξη των τεσσάρων, για το ρόλο τους στη σύνθεση και τη μουσική κατεύθυνση του group).

ΚΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ; Στην αρχή μιας πάλης με το τέρας της κατάθλιψης και των ουσιών, ταλαιπωρημένος απ’ την ακραία διαδρομή της σχέσης λατρείας και μίσους με τον Λένον (με καίριο το –ολοένα και πιο επίπονο- «αγκάθι» της Γιόκο Όνο), ψάχνοντας απεγνωσμένα για έναν τρόπο κάθαρσης απ’ τους προσωπικούς του δαίμονες.

ΤΑ ΣΩΖΟΜΕΝΑ φωτογραφικά καρέ της εποχής (είτε, τα περισσότερα, τραβηγμένα απ’ την ίδια τη Λίντα, είτε απ’ την paparazzi οπτική κάποιας εκ των μετρημένων φωτογραφικών που υπήρχαν τότε στις Μπενίτσες), δείχνουν τον Πολ σε διάθεση καλή. Ήλιος, θάλασσα, παιχνίδι, ξάνοιγμα στο πέλαγος με την ψαρόβαρκα ή το κρις-κραφτ… Και «κλου», τo θρυλικό πλάνο της… ιπτάμενης γάτας που «συνέλαβε» σε μια σπάνια στιγμή η οικογενειακή Polaroid – σαν αέναη υπενθύμιση του «Three cool cats» του ’58. Και τ’ απογεύματα, στο σούρουπο, χορδές κι έμπνευση…

TOTE, λέει, στην Κέρκυρα ήταν που ολοκλήρωσε το εμβληματικό «Every Night» (εξέλιξη μιας πρώιμης version που είχε πρόσφατα παρουσιάσει στο πλαίσιο των «Get Back / Let It Be» sessions). Μ’ εμφανή την αντανάκλαση της «απόγνωσης» για την (αναπόφευκτη και το ψυχανεμιζόταν) διάλυση των Beatles, αν και με (σε δευτερανάγνωση) υφέρπουσα, ίσως, μια χαραμάδα αισιοδοξίας….

Ev’ry night i just wanna go out,
Get out of my head.
Ev’ry day i don’t wanna get up,
Get out of my bed.
Ev’ry night i want to play out
And ev’ry day i wanna do-ooh-ooh-ooh-ooh.
But tonight i just wanna stay in
And be with you-oo,
And be with you…

ΑΝΑΣΑ… Αλλά πρόσκαιρη. Λίγους, μόλις, μήνες αργότερα, με δηλωμένο το φορτίο της ατάκας του –ήδη «αυτοεξόριστου» στην Plastic Ono Band της Γιόκο- Τζον Λένον («ήθελαν να διαλέξω ανάμεσα στη Γιόκο και σε αυτούς. Επέλεξα τη Γιόκο και χαίρομαι γι’ αυτό») και των χρεωστικών των υπολοίπων («αφού ο Πολ κατάλαβε ότι δεν μπορεί να γίνει αρχηγός, προκάλεσε το χάος»), Σκωτία κι απομόνωση… 

«Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ του χειροτέρευε» έγραψε αργότερα ο Τομ Ντόιλ(«Man on the Run, Paul McCartney in the 1970s»). «Τις νύχτες έτρεμε από το άγχος, ενώ τις ημέρες κατέφευγε στο ποτό και στη μαριχουάνα. Για πρώτη φορά ένιωθε άχρηστος. Ήταν 27 ετών και ζούσε τη μεγαλύτερη κρίση ταυτότητας της ζωής του: ποιος ήταν, αν δεν είναι ο Beatle Πολ Μακάρτνεϊ;»

Η ΛΙΝΤΑ

Η Λίντα Μακάρτνεϊ, ροκ φωτογράφος με δύο ακόμα διάσημα φλερτ στο ενεργητικό της (Μικ Τζάγκερ και Τζιμ Μόρισον) απογείωσε τη φήμη της τον Μάη του ’68, όταν το πορτραίτο που τράβηξε στον Eric Clapton έγινε εξώφυλλο στο «Rolling Stone» – πρώτη γυναίκα που το κατάφερνε. Και από δίπλα, Aretha Franklin, Jimi Hendrix, Bob Dylan, Janis Joplin, The Who, The Doors…

Η γνωριμία της με τον McCartney έγινε το ’67, στο περιθώριο του project «Swinging Sixties». Παντρεύτηκαν στις 12 Μαρτίου του ’69. Και για τρεις δεκαετίες, μέχρι το θάνατό της, αφοσιώθηκε στην οικογένειά της, τα δικαιώματα των ζωών και, φυσικά, το λατρεμένο της φακό. Αυτός που, σε μια στιγμή ανέμελων αντανακλαστικών «έπιασε» (και χάρισε στην ιστορία) και την, ανωνύμως, διάσημη ιπτάμενη γάτα των Κορφών…

© Photo Credits / πηγές λήψης: Linda McCartney («Linda’s Pictures», photobook), beatlephotoblog.com, tapatalk.com