Συγκίνηση για την «πρώτη» της «Παλαιάς» μετά από οκτώ μήνες (δείτε τη συναυλία)

Η άκρως επιτυχής συναυλία «του Αγιού» και το ανέφελο χειροκρότημα ενός κόσμου που μπορεί, ελέω Covid, να μην ήτανε στον Άη Γιώργη, αλλά υπήρχε…

Επιμέλεια: Ηλίας Αλεξόπουλος

Ο ΤΟΠΟΣ, γνώριμος: Παλαιό Φρούριο, μπροστά στον Άη Γιώργη. Η συνθήκη, «εκκεντρική» – όσο και οι καιροί: συναυλία εξωτερικού χώρου, δίχως θεατές. Κοινό. Και χειροκρότημα – η τροφή κάθε κόπου καλλιτεχνικού. Αμήχανο; Προφανώς. Ίσαμε, τουλάχιστον, την πρώτη νότα. Μετά, το ποτάμι κύλισε….

ΓΕΜΙΣΕ πνευμόνια με τα εμβατήρια του Sousa και του Κάτσιου («Athens Mars»). Συνάντησε τις καντσονέτες του Longfield.  Έδεσε κάβο στην ομηρική Σχερία του Προσωπάρη (Μυθόραμα). Λικνίστηκε στο χρόνο με τους τραγουδο-χορούς του Δουκάκη και τις διαχρονίες του Μαρκόπουλου. Συγκινήθηκε απ’ την κοσμογονία του Ennio Morricone («Cinema Paradiso») και τη «La Vita e bella» του Piovani.  Γνώρισε τον Bocook («Who’s that masked man»), σύρθηκε στη γη των παραδόσεων («Amazing Grace Bolero»), σείστηκε απ’ τον κρουστό χορό του Μουζακίτη («Easter corps») κι αφού, ενδιάμεσα, είχε φροντίσει τίμια να αποδώσει τις δέουσες τιμές στη σολιστική κλάση του Μάριου Βουσολίνου (τρομπόνι), γύρισε το μάτι, κοίταξε τα πέρα κι άφησε τον ήχο –αυτόν τον χαρακτηριστικά μοναδικό, «προσωπικό», κλασάτο ήχο της «Παλαιάς»- να τρυπήσει κάμερες, οπτικές ίνες και ηχεία: φινάλε, όπως του ’πρεπε. Με εμβατήριο θριάμβου. Δύναμης. Πίστης. Γεμάτο από Κέρκυρα˙ που κάποτε τη λέγαν’ «Κορυφώ»…

ΜΗΝΕΣ μετά. Πολλούς. Οκτώ. Η πρώτη συναυλιακή εμφάνιση της Φ.Ε.Κ., μετά την πανδημία. Αρκούσε για ν’ αποτελέσει η περασμένη Δευτέρα (10/8) ειδική αναφορά. Συγκίνησε – πρώτα, τους ίδιους. Μετά, όλους αυτούς που στήθηκαν μπροστά σε οθόνες τηλεοράσεων ή web. Δεν ήταν μόνο το feeling της συνέπειας απέναντι σε μια υπεραιωνόβια παράδοση (συναυλία, τη μέρα ή το τριήμερο «τ’ Αγιού»). Ήταν, κυρίως, η ανάγκη. Της έκφρασης. Της στολής με τα σιρίτια. Της επικοινωνίας. Της υπόκλισης σ’ έναν κόσμο που δεν ήταν εκεί, αλλά υπήρχε. Της πρώτης (έστω, by camera)  ανακουφιστικής «αποκατάστασης» μιας τάξης που διασαλεύτηκε (κατ’ ανάγκη, πλην) βιαίως…

ΜΕΧΡΙ τα καλύτερα. Που θα ‘ρθουν. Γιατί όπως σημείωσε και στο προλογικό σημείωμά του ο πρόεδρος της Φ.Ε.Κ., Σπύρος Παδοβάς, «κάποτε, η πανδημία θα περάσει. Η μουσική, όμως, παραμένει. Για πάντα». Κι αν είν’ αυτή που ξέρει να χαρίζει, όπως έναν Αύγουστο του ’20, παραμονή «τ’ Αγιού», με πλέρια γενναιοδωρία η «Παλαιά», τότε, αδελφέ μου, τόσο το καλύτερο…

Ξαναδείτε τη συναυλία της 10ης Αυγούστου, όπως τη μετέδωσε το web channel της Φ.Ε.Κ.

© Photo Credits: Αλέξανδρος Μελίδης