Μια Τρίτη απόγευμα, με μπόλικη συγκίνηση...

Η Μαρία Γκεράλντα Ζύκα – Νίκιτς παρουσίασε το πρώτο της συγγραφικό εγχείρημα, «Λίγο πριν φύγω», σ’ ένα όμορφο απόγευμα, με μυρωδιές καλοκαιριού…

Επιμέλεια: Ηλίας Αλεξόπουλος

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ, συνοδευόμενο από μια εντυπωσιακή, multi-colour ανθοδέσμη, είχε προσγειωθεί στο ψηφιακό σύμπαν του messenger λίγη ώρα πριν: «Το ξέρεις ήδη», έγραφε. «Το βιβλίο δε χρειάζεται ξεκούραση, αλλά μάτια τρυφερά, χέρια απαλά και καρδιά μεγάλη. Γράφεται στα χείλη, στα μάτια, στα δάχτυλα και στην καρδιά κάθε νέου αναγνώστη… Να είναι καλοστέριωτο…»

Η ΜΑΡΙΑ είχε, ούτως ή άλλως, μπόλικους λόγους να παλεύει εκείνο το απόγευμα με τον όμορφο μπελά των συγκινήσεων. Η «Ντάρια», που από μια άυλη ιδέα, είχε αποκτήσει πλέον σάρκινη, σχεδόν, υπόσταση… Οι φίλοι, οι δικοί της άνθρωποι, που βρίσκονταν εκεί… Ο Μπάνε που (της) έλειπε˙ next step Kαρδίτσα, προετοιμασία… Το χαμόγελο της Νικολίνας… Tα δυο ακόμη υπέροχα μπουκέτ’ από λουλούδια, τα μωβ – γαλάζια τριαντάφυλλα της Μαρίσας και της Μαρινίκης…

Η ΔΗΜΟΣΙΑ ανάγνωση του μηνύματος των δύο επιμελητών του κόπου της (Κώστας Ντώνας – Μαίρη Κάππη), πρόσθετε, μόλις, άλλον έναν. Δεν το ‘κρυψε – κι αυτό ήταν το έντιμο. «Τους δύο τελευταίους μήνες έχω μιλήσει τόσο πολύ για το βιβλίο, που ήμουν σίγουρη πως θα το κάνω και τώρα, άνετα. Και ύστερα, σηκώθηκα, σας κοίταξα όλους και ξαφνικά, “πνίγηκα” από συναισθήματα που δεν μπορούσα να ελέγξω…»

ΘΑ ΗΤΑΝ μάταιο. Και, στο κάτω – κάτω, περιττό. Τη στιγμή σου την ορίζεις πάντα εσύ. Με τα δικά σου τα κριτήρια, τα δικά σου συναισθηματικά φορτία, τη δική σου ειλικρίνεια. Και τούτη, ήταν η δική της η στιγμή…

ΤΡΙΤΗ (11/8) απόγευμα, στον φιλόξενο χώρο του «Verde Blue», Μπαρμπάτι. Η επίσημη παρουσίαση του «Λίγο πριν φύγω» (εκδ. «Υδροπλάνο»), της Μαρίας Γκεράλντας Ζύκα – Νίκιτς. Mε τη συνάδελφο, Ματούλα Ανδριώτη στο δημοσιογραφικό συντονισμό («ένα βιβλίο», είπε, «που μ’ έκανε να καταλάβω πόσο σημαντική αρετή είναι η υπομονή και η πίστη, πόσο σπουδαίο είναι να εκτιμάς τον εαυτό σου και να μην προσπαθείς να βρεις μόνο τα λάθη στους άλλους»), guest speaker τον Ηλία Γκρίντζαλη κι ένα τυπικό που έθεσε γρήγορα πίσω απ’ την κουρτίνα τα ξύλινα manuals της press conference, δίνοντας χώρο σ’ εκείνο που (μοιάζει να) ζητούσε η Μαρία εξ αρχής: τη γιορτή. «Με τους δικούς μου ανθρώπους και τους φίλους που με στήριξαν…»

Μ’ ΕΝΑ ποτήρι αφρώδους στο ‘να χέρι… M’ ένα βιβλίο, άλλο ένα, έτοιμο για τη χειρόγραφη αφιέρωση στο άλλο… Mε μίνι, δίπλα, αποδράσεις στην παραλιακή αρμύρα ή τα σπιτάκια του παιδότοπου (αγκαλιά μ’ έναν απ’ τους «μικρούς κύριους / κύριες», που κλέψαν’ την παράσταση) κι άφθονα «κλικ», ανέμελα κι αφτιασίδωτα, στο φωτογραφικό φακό.

ΗΤΑΝ μια όμορφη ημέρα η περασμένη Τρίτη. Η «κλειδωνιά» σ’ ένα ταξίδι που μόλις άραξε στον πρώτο του σταθμό. «Λίγο πριν φύγει», λίγο πριν πατήσει πάλι γκάζι, για τον δεύτερο. Αλλά τούτα, τα μελλούμενα, ας γίνουνε τροφή για ένα επόμενο σημείωμα…