Ξαναζώντας το έπος του Γιαννιώτη (με δικά του λόγια)…

Τέσσερα χρόνια πριν (16/8/2016), στο Ρίο, ο Σπύρος Γιαννιώτης, κατακτούσε το αργυρό, ολυμπιακό μετάλλιο στα 10 χλμ. open water. Σκαλίζοντας κατά καιρούς δηλώσεις του, το Corfu Stories συνέθεσε την απόλυτη περιγραφή του έπους. Σε πρώτο πρόσωπο…

• Νιώθω σαν να μην πέρασε λεπτό. Κυρίως, όσον αφορά στα συναισθήματα. Σίγουρα, θυμάμαι όλον τον αγώνα, πιο πολύ, όμως, το συναίσθημα, την ικανοποίηση, τη χαρά που κατάφερα αυτό το όνειρο ζωής. Έτσι το ‘χα πει και τότε: “όνειρο ζωής”. Κι έτσι το νιώθω ακόμα. Δεν υπάρχει κάτι καλύτερο απ’ το να φτάνεις στο ολυμπιακό βάθρο. Μοναδικό…

• Ήταν η τελευταία κούρσα της καριέρας μου. Δεν είχα να αποδείξω κάτι, αλλά το ολυμπιακό μετάλλιο μου έλειπε. Νομίζω πως ακριβώς αυτή ήταν και η μεγαλύτερη πρόκληση – δεν μπορώ να φανταστώ τι θα γινόταν, αν δεν το ‘παιρνα. Μετά την τέταρτη θέση στο Λονδίνο, θα με επηρέαζε βαθιά.

• Δεν σκεφτόμουν καν το ενδεχόμενο της αποτυχίας. Μόλις μπήκαμε στην τελική ευθεία, θυμάμαι που έλεγα στον εαυτό μου “Σπύρο, όχι τέταρτος!” Δεν θα το άντεχα αυτό. Γι’ αυτό και ήμουν πιο αυστηρός απέναντι στον εαυτό μου. Στο τέλος οι κόποι δικαιώθηκαν…

• Δεν με «έκαιγε» το χρυσό. Υπήρξε βέβαια απογοήτευση εκείνη τη στιγμή, αλλά όταν ξεκίνησα για το Ρίο ονειρευόμουν απλά το βάθρο. Ok, βλέποντας τον τερματισμό, η αλήθεια είναι πως προκύπτει ένα «θα μπορούσα…». Δεν μένω όμως στο «αν…» Μένω στο τι έγινε. Και στην ικανοποίηση του μεταλλίου.

• Δεν θα άφηνα να μου χαλάσει τη στιγμή μου οποιαδήποτε άλλη σκέψη. Ήθελα να τη χαρώ. Γι’ αυτό και δεν μου έχει μείνει κάποιο απωθημένο, πικρία ή στενοχώρια. Κατάφερα να κατακτήσω ένα Ολυμπιακό μετάλλιο στα 36 μου˙ έξι – επτά χρόνια νωρίτερα, θα έλεγα ότι δεν γίνεται. Αλλά όλα γίνονται..

• Μου λένε ακόμη για την ένσταση που έκανε η ελληνική πλευρά – και δε δέχτηκα. Ο Ολλανδός (Φέρι Βέερτμαν) κέρδισε δίκαια και το δίκαιο είναι το σωστό. Ήμουν δεύτερος. Το ένιωθα τη στιγμή του τερματισμού, το ένιωθα μετά, θα το νιώθω σε όλη μου τη ζωή. Κατάλαβα ότι με πρόλαβε ο Ολλανδός (σ.σ. στην… τελευταία χεριά) και βεβαιώθηκα όταν το είδα στις οθόνες. Θα ήταν άδικο γι’ αυτόν εάν έπαιρνα εγώ το χρυσό. Έδωσε και εκείνος τρομερό αγώνα, με έφτασε και με πέρασε. Ήταν θεϊκή η προσπάθειά του. Πώς θα μου φαινόταν εμένα αν με κέρδιζαν στα χαρτιά; Γιατί λοιπόν να το κάνω εγώ σε κάποιον;

• Δεν λέω ότι έχασα την πρώτη θέση. Λέω ότι κέρδισα τη δεύτερη. Κοιμήθηκα γλυκά τα επόμενα βράδια. Το δίκαιο είναι αυτό που μας οδηγεί και αυτό είναι πιο μεγάλο από ένα μετάλλιο ή μία διάκριση. Να μπορείς να αναγνωρίζεις την προσπάθεια όλων, είτε είναι μπροστά σου, είτε πίσω – ιδίως όταν είναι μπροστά σου. Για μένα αυτό είναι πιο σημαντικό: να ξέρεις να αναγνωρίζεις την προσπάθεια όλων.

• Τον αθλητή τον ακολουθούν όλα όσα λέει και πράττει. Ό,τι κάνω στη ζωή μου, το κάνω επειδή το νιώθω. Επειδή αυτός είμαι. Δεν ξέρω να κινηθώ διαφορετικά. Κι έτσι θέλω να με θυμούνται, πρώτα απ’ όλα: ως έναν καλό άνθρωπο. Ο αθλητισμός ήταν / είναι το ιδανικό σχολείο για εμένα. Εδραίωσε τις βάσεις που μου έδωσε η οικογένειά μου. Η καλοσύνη είναι σημαντικότερη από τις διακρίσεις. Αυτό θα προσπαθήσω να διδάξω στο γιο μου. Να φτιάξει τον χαρακτήρα του, να πορευτεί σύμφωνα με τις αξίες που θα του δοθούν και να μη πάρουν ποτέ τα μυαλά του αέρα. Να σέβεται τον συνάνθρωπό του, ακόμα και αν τερματίσει τελευταίος…

• Τώρα που έχω σταματήσει την εντατική προπόνηση, μου φαίνεται κι εμένα δύσκολο αυτό που έκανα˙ τόσα χιλιόμετρα, ασταμάτητα, για σχεδόν δύο ώρες (1 ώρα, 52 λεπτά και 58,8 δευτερόλεπτα)… Σκέφτομαι, καμιά φορά, «πώς κολυμπούσες σε τέτοιο ρυθμό, τόση ώρα;» Όλα είναι θέμα προπόνησης. Χρειάζεται πείσμα, προσπάθεια, σωστός προγραμματισμός – να τα ‘χει ο αθλητής καλά με το μυαλό του. Και σωστούς ανθρώπους γύρω του, όπως ο προπονητής μου, Νίκος Γέμελος, η οικογένειά μου και η γυναίκα μου.

• Όσο για το πού βρίσκει ο αθλητής τη δύναμη εκείνη την ώρα, πωρώνεσαι με πράγματα που είναι έξω από εσένα. Σκέφτεσαι τη χώρα που σε ακολουθεί, τους ανθρώπους που σε πιστεύουν… Αναγκάζεις τον εαυτό σου να γίνει υπερόπτης και να δει τους αντιπάλους κατώτερους από τον ίδιο. Εγώ σκεφτόμουν και το παιδί που έρχεται. Τι θα έλεγα στον γιο μου; Ότι πήγα σε 5 Ολυμπιάδες αλλά δεν κατάφερα να φέρω ένα μετάλλιο; Θα μου ζητούσε εξηγήσεις, με την αθωότητα του παιδιού που δεν καταλαβαίνει ότι σε πληγώνει. Και τι θα απαντούσα, μου λες;

• Γι’ αυτό και η κραυγή μετά τον τερματισμό. Βγήκαν από μέσα μου, 17 χρόνια προσπάθειας. Δεκαεφτά χρόνια υπομονής, υπομονής, υπομονής… Δεκαεφτά χρόνια θέλησης… Το «και τώρα Σπύρο, μπορείς να πας ήρεμος σπίτι σου…» Όλα αυτά μαζί, σε ένα συνονθύλευμα. Σκέψεις, αναμνήσεις, δυσκολίες, ευκολίες, χαρές, λύπες… Αλλά, κυρίως, ολοκλήρωση.

• Αν και, ξέρεις, το μετάλλιο ακόμη δεν το έχω εκτιμήσει επαρκώς. Ούτε την πορεία μου στον αθλητισμό. Ίσως γιατί ακόμη ο αθλητισμός μου είναι αρκετά φρέσκος. Ίσως γιατί ήμουν και είμαι ένας άνθρωπος πάντα στην ένταση, δεν με αφήνω να απολαύσω…

• Μου είπε κόσμος μετά, ότι ένιωσαν σαν να κολυμπούσε το δικό τους παιδί ή ο ίδιος τους ο εαυτός. Όταν φέρνεις έναν θεατή σε αυτό το σημείο, το πολύ προσωπικό, χωρίς να σε ξέρει, σημαίνει ότι τον έχεις ακουμπήσει. Μία γυναίκα μου έστειλε βίντεο με την αντίδραση του συζύγου της, χωρίς να γνωρίζει εκείνος ότι τον τραβούσαν. Είναι πολύ συγκινητικό.

• Γι’ αυτό και, μετά την τέταρτη θέση στο Λονδίνο, είχα ζητήσει και συγγνώμη. Δεν είχα υποχρέωση, σε κανέναν. Ήξερα, όμως, ότι κόσμος με πίστευε και με παρακολουθούσε. Και δεν έφερα αυτό που μπορούσα – πάντα την τέταρτη θέση, την έλεγα «της μεγαλύτερης απογοήτευσης», όπου το μόνο που βλέπεις, είναι τα τέσσερα χρόνια που έχεις μπροστά, για να εξιλεωθείς. Μου βγήκε πολύ έντονα, τότε, αυτό το συναίσθημα. Είμαι άνθρωπος που δεν κρύβει τον συναισθηματικό του κόσμο…

• Όπως και να ‘χει, στο Ρίο, μέσα στον Αύγουστο, που ο κόσμος είναι πιο χαλαρός και ξέγνοιαστος, δώσαμε όλοι μία ωραία νότα για τη χώρα μας. Έστω για μερικές ώρες… Για μερικά λεπτά…

Με λόγια που ειπώθηκαν (κυρίως) στις εξής συνεντεύξεις…

•Εφημ. «Documento» (στον Νίκο Παπαδογιάννη), φ.1/1/2017.

•Α.Π.Ε.- Μ.Π.Ε. (στην Ασπασία Βελονάκη), 16/8/2018

•Εφημ. «Sportime» (στον Μιχάλη Γκιουλένογλου), φ. 3/11/2019