20/8/1850: Η δολοφονία Κορφιωτάκη

Μια, σαν σήμερα, στιγμή της κερκυραϊκής διαχρονικότητας, μέσα από 160 λέξεις.

Επιμέλεια: Ηλίας Αλεξόπουλος

Η ΜΙΚΡΗ, ακόμη, κοινωνία των Αθηνών συγκλονίζεται απ’ την (πολιτική) δολοφονία έξω απ’ το σπίτι του, στην οδό Ερμού, του άλλοτε αγωνιστή του ’21 και νυν υπουργού Παιδείας και Εκκλησιαστικών (Κυβέρνηση Αντωνίου Κριεζή), Νικολάου Κορφιωτάκη (γεν. 1792). Ομοίως και η κερκυραϊκή, καθόσον Λάκωνας (Μυστράς) μεν, αλλά με κερκυραϊκές ρίζες – το πατρικό του επώνυμο ήταν Καίσαρης, το δε Κορφιωτάκης επικράτησε λόγω της καταγωγής του «απ’ τους Κορφούς». Δράστης ήταν ο 21χρονος σεσημασμένος κακοποιός της εποχής, Θωμάς Ζυγούρης, ο οποίος φέρεται να εκτέλεσε «συμβόλαιο θανάτου» των Μαυρομιχαλαίων, με τους οποίους ο Κορφιωτάκης (μαρτυρείται δεινός ρήτωρ) είχε διαφορές, όπως προέκυψε από την ανάκριση, αλλά και σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής. Λίγες, μόνο, μέρες πριν (11/8), ο Κορφιωτάκης είχε υπογράψει τον Συνοδικό Τόμο, δια του οποίου αναγνωριζόταν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το αυτοκέφαλο της Ελληνικής Εκκλησία. Ανήμερα δε, της δολοφονίας του, ο Τόμος αναγνώστηκε στις εκκλησιές. Την πολιτική διαδρομή του συνέχισε ο γιος του, Γρηγόριος και ο αδελφός του, Αναστάσιος (βουλευτές Μεσσηνίας και Λακεδαίμονος).

• Με βάση το παλαιό (ιουλιανό) ημερολόγιο, που ίσχυε στην Ελλάδα έως το 1923 (16/2).