27/8/2020: Τέλος εποχής…«Έφυγε» ο Νίκος Παπαφλωράτος

Στα 84, ο γιος του θρυλικού Ζήσιμου και για δεκαετίες συνεχιστής της τεράστιας παράδοσης του Καφεζυθοζαχαροπλαστείου «Τα Ολύμπια».

ΤΟ ΜΑΝΤΑΤΟ, στο χώρο εκείνο που πλάστηκαν για δεκαετίες τόσες πολυποίκιλες ζυμώσεις της κορφιάτικης καθημερινότητας και του κοινωνικού μας βίου, ακούστηκε, βαρύ, κατά το μεσημέρι: «Έφυγε ο κυρ-Νίκος». Δεν χρειαζόταν επεξήγηση. Τα πέριξ, το κατάλαβαν. Κι ενδομύχως, το φοβούνταν…

ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ˙ αυτό σηματοδότησε η απώλεια (σήμερα, 27/8) του Νίκου του Παπαφλωράτου. Η τελευταία βούλα σε μια μακρά, υπέροχη, νοσταλγική, αρχοντική σελίδα της λαϊκής μας ιστορίας. Μιας ιστορίας άνω των οκτώ δεκαετιών. Γραμμένη στην κοντράδα του Λιστόν.

ΗΤΑΝ «ο γιος του Ζήσιμου». Του θρυλικού Ζήσιμου Παπαφλωράτου. Ιδρυτή το ’28, του «Καφεζυθοζαχαροπλαστείου “Τα Ολύμπια”». Και το οποίο έμελλε να εξελιχθεί σε κάτι απείρως παραπάνω από άλλο ένα «μαγαζί της πόλης». Σήμα κατατεθέν. Σημείο αναφοράς. Ένα (περίπου) τοπωνύμιο, στα όρια του οποίου μεγάλωσαν γενιές – με τσιτσιμπίρα, ποικιλία, μόκκα παγωτό (με την παχιά τη συντιγί) και θέα, κρίκετ…

Η ΕΚΦΡΑΣΗ μιας άλλης Κέρκυρας. Που, όταν κόπιασε το πλήρωμα (κι «έφυγε» ο Ζήσιμος) συνέχισε ο Νίκος. Μ’ ασίγαστο μεράκι, με συνέπεια, διατήρηση της παλαιάς αίγλης (η περίτεχνη οροφή με τον ζωγραφιστό, γύψινο διάκοσμο, οι καθρέπτες, η επίπλωση…) κι αταλάντευτες αξίες κι αρχές. Ίσαμε τη δύσκολη αυλαία: 30 Σεπτεμβρίου του 2013 (το πέρασμα στην εποχή «Σπαθή»)…

«ΠΟΙΟΣ Κερκυραίος δεν ήπιε καφέ; Δεν όρισε ραντεβού; Δεν έκανε “γάρμπο”; Δεν τσακώθηκε με τα πολιτικά… Κανένας. “Κι αν χαθούμε, ξέρεις… Στου “Ζήσιμου”… Ήμασταν όλοι –ή από Καμπιέλο ή από Γαρίτσα ή από Μαντούκι ή χωριατσέλια- “κολλητοί” σου», έγραψε ο (δημοσιογράφος) Γιάννης Παργινός.  

«ΜΕ ΤΗΝ απώλεια του Νίκου Παπαφλωράτου, χάθηκε, όχι μόνο ένας σπουδαίος άνθρωπος, ένας σπουδαίος επιχειρηματίας, ένας αθόρυβος βοηθός κι ευεργέτης ανθρώπων, αλλά κι ένας φίλος των τεχνών», προσέθεσε ο (λογοτέχνης) Δημήτρης Κονιδάρης – κατ’ εξοχήν, άλλοτε, στέκι πνευματικών και λογοτεχνικών συζητήσεων. Και δίπλα, το «αντίο» του καθημερινού του Κερκυραίου…

ΚΑΠΟΙΟΣ θυμήθηκε τη θέση του, «καρέκλα δεξιά δίπλα στην πόρτα, χειμώνα – καλοκαίρι». Κάποιος, το (πάντα) ευγενικό του καλωσόρισμα. Κάποιο ευτράπελο, κάποιο περιστατικό, κάποιο μεράκι – όλα, όμως, μα, όλα, έχοντας στη λήγουσα τον ίδιο παρονομαστή: «Ένας θησαυρός ανεκτίμητης κληρονομιάς… Λόγια φτωχά ν’ αποτυπώσουν το μέγεθος της πραγματικότητας… Δοτικός, γλυκύτατος, συναισθηματικός, αξιολάτρευτος, ένας απέραντος ποταμός αγάπης για όλους…» (γραφή του ανιψιού του, Γιάννη Ντάλλα).

Η ΩΡΑ πέρασε… Η ιστορία πέρασε… Και ο κυρ-Νίκος «έφυγε»… Μένουν, τουλάχιστον, οι μνήμες…