Η ένατη πανσέληνος…

Το «Φεγγάρι του καλαμποκιού» γέμισε πυρόξανθη μαγεία και τον ουρανό της Κέρκυρας. Τα «κλικ» του Αλέξανδρου Μελίδη μιλάνε δίχως λόγια…

Επιμέλεια: Ηλίας Αλεξόπουλος

ΧΘΕΣ, πρωτομηνιά, ήταν που σκαρφάλωσε. Στα ψηλά. Γεμάτο φως. Μέχρι που σήμερα, αργά, πλησίασε στο θρόνο του. Ανέβηκε. Και κάθισε. «Γεμάτο», πια. Αρχοντικό. Πανάρχαιο. Ολόγιομο. Στέμμα νικηφόρο και πυρόξανθο στο βαθύ μπλε του δειλινού. Της δύσης. Τότε ήταν, λέει, που το φεγγάρι στάθηκε απέναντι, ακριβώς, από τον ήλιο. Και λούστηκε με ήλιους. Στολίστηκε με ήλιους. Και γέμισε ο ορίζοντας χρυσάφια. Γαλήνες καθηλωτικές. Και ομορφιές απέραντες…

ΑΠΟΨΕ, 2 Σεπτεμβρίου. Η ένατη πανσέληνος (του χρόνου). «Corn Moon» την είπαν, τότε, οι Ιθαγενείς της βορειανατολικής Αμερικής, η φυλή των Αλγκονίν (αλλά και «Barley Moon» και «Harvest Moon»). «Φεγγάρι του καλαμποκιού». Γιατί, λέει, σαν έβγαινε, καταλάβαιναν πως ήταν ο καιρός για τη συγκομιδή της καλλιέργειας. Καλαμπόκι, κολοκύθες, ρύζι άγριο, φασόλια…

ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ, πάλι, προτίμησαν να το αποκαλούν «Fruit Moon»: «Πανσέληνος των φρούτων». Καθόσον σηματοδοτούσε την ωρίμανση των καρπών της εποχής. Και στην Ανατολή, οι Βουδιστές του Μπαγκλαντές και της Ταϊλάνδης, μιλούσαν πάντα για το «Φεγγάρι του μελιού», το «Modhu Purnima». Εξιστορώντας, κάτω απ’ την ουράνια μεγαλοπρέπεια, τον πανάρχαιο μύθο: κάποτε, ένας ελέφαντας και ένας πίθηκος τάιζαν τον Βούδα όταν βρισκόταν στο δάσος, για να φέρουν ειρήνη μεταξύ δύο φατριών. Φρούτα του έδινε ο ελέφαντας και ο πίθηκος κηρήθρα. Και τα λοιπά… Και τα υπόλοιπα…

ΟΠΩΣ και να το πεις, η μαγεία δεν αλλάζει. Κοίτα το – όπου κι αν στέκεσαι. Γαρίτσα, Ανεμόμυλο, Κανόνι, προς τα έξω… Χρόνου παύση. Τόπου παύση. Κι αν δεν προλάβεις σήμερα, αύριο (3/9): την τρίτη μέρα της πανσέληνου. Τότε που είπαν οι σοφοί πως θα το δεις λουσμένο με το μέγιστο το φως… Σε τούτους τους καιρούς, στο έμπα ενός Σεπτέμβρη μελαγχολικού εξ ορισμού κι απρόβλεπτου κατά συνθήκη, λίγο θάμα σου / μας χρειάζεται…

Και μια έξτρα λήψη απ’ τον φίλο του Corfu Stories, John’s Corfu World…