Φεστιβάλ Δράμας / «Αποκαλύπτεται» το «Χαμάμ» της Βαρβάρας Δούκα (photos)

Η τελευταία ταινία μικρού μήκους της καλλιτεχνικής διευθύντριας του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ., προβάλλεται, εκτός συναγωνισμού, την Παρασκευή.

Επιμέλεια: Ηλίας Αλεξόπουλος

ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας στέκει στραμμένο απ’ τις 20 του μήνα (κι έως τις 26) το σινεφίλ ενδιαφέρον της περιόδου. Η κερκυραϊκή παρουσία, αισθητή. Έχουμε ήδη αναφερθεί, τόσο στη συμμετοχή της ταινίας «Fiat Lux» του Γιώργου Κορακιανίτη (ελληνικό διαγωνιστικό πρόγραμμα), όσο και της ταινίας «Θολό Νερό» του Ιάκωβου Παναγόπουλου (Pitching Lab). Ε, το… χατ – τρικ συμβαίνει την Παρασκευή (25/9).

«ΧΑΜΑΜ». Η τελευταία ταινία της καλλιτεχνικής διευθύντριας του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ., Βαρβάρας Δούκα, σε πρώτη δημόσια προβολή (εκτός συναγωνισμού, Special Selection). Ώρα 22.30, στον κινηματογράφο «Ολύμπια». Με τη συμμετοχή πλήθους καταξιωμένων ηθοποιών, μεταξύ των οποίων η «δική μας», Φαίη Ξυλά, αλλά και άλλων, γνώριμων στο κερκυραϊκό κοινό, από πρόσφατες συνεργασίες τους με το Περιφερειακό Κέρκυρας (Αγγελική Μιχαλοπούλου, Νίκος Αρβανίτης, Ζαχαρίας Ρόχας κ.λπ.).

Τι είναι το «Χαμάμ»… Μια ιστορικού περιεχομένου ταινία μικρού μήκους, με άξονα την αναπαράσταση τεσσάρων ιστορικών περιόδων. Ασυνήθιστο και, εν μέρει, τολμηρό εγχείρημα να «χωρέσει» σε κάπου 20’ η ιστορία του ελληνικού Κράτους, απ’ τα χρόνια του Όθωνα, μέχρι το Πολυτεχνείο. Challenge. Accepted, ωστόσο… επιτυχώς, κατά του επαϊοντες, μέσα απ’ το καλλιτεχνικό τάλαντο των συντελεστών και τη «δομική διαχείριση» της Δούκα σε σεναριακό και σκηνοθετικό επίπεδο…

Δείτε το trailer της ταινίας, ΕΔΩ.

Η υπόθεση… Μέσα από την ιστορία ενός χαμένου πίνακα, αναβλύζει το διάβα στο χρόνο δύο οικογενειών που τους χωρίζουν ίντριγκες, μυστικά, δολοπλοκίες, αλλά τους ενώνει ο έρωτας και τα δεινά που πέρασε, από συστάσεως της, τούτη η μικρή χώρα. Οι Δερτιλήδες και οι Δελμούζοι, αξιωματούχοι της Αντιβασιλείας, διασχίζουν αυτοί και οι απόγονοι τους, διχασμούς, Κατοχή και Εμφυλίους, έρωτες, γεννήσεις, όνειρα και προσδοκίες, μέσα από τα μάτια ενός πίνακα, που όπως η ίδια η Ελλάδα, αγαπιέται, μισιέται, πετάγεται στα σκουπίδια ή μπαίνει στα σαλόνια.

ΕΝΑΣ ΝΕΑΡΟΣ, ψυχοπαίδι την εποχή του Βενιζέλου στην πλούσια οικογένεια, αργότερα μαυραγορίτης στην Κατοχή, και μετά πατέρας ενός «επαναστατημένου», ενάντια στη Δικτατορία, νέου, ίσως είναι ο μόνος που με εμμονή και «έως θανάτου», ταυτίζεται με αυτόν τον πίνακα. Τον βρίσκει, τον αναζητά, τον διεκδικεί, αλλά όπως τα νιάτα μας και η ομορφιά, ένα μυστήριο της ζωής, και  αυτός, ένα άψυχο αντικείμενο, όλο διολισθαίνει…

Ή ΑΛΛΩΣ, κατά την περιγραφή της ίδιας της δημιουργού,  «τι θα γινόταν αν ένας πίνακας είχε μάτια και έβλεπε ; Τι θα γινόταν αν μία ταινία την βλέπαμε μέσα από τα μάτια ενός άψυχου πίνακα; Η μήπως τα αντικείμενα δεν είναι άψυχα; Είναι τόσο άψυχα όσο και η Ιστορία που προχωράει χωρίς να ενδιαφέρεται για τα συναισθήματα και τις προσδοκίες των ανθρώπων; Η έχουν ένα φως, μια πατίνα από τη συναναστροφή τους με αυτούς; Μήπως όλα είναι μια αντανάκλαση αυτών που προβάλλουμε πάνω τους; Αλλά εξάλλου, και η ζωή δεν είναι ένα τεράστιο μηχάνημα προβολής που κανείς δεν έχει δει τον χειριστή του;»

CREDITS / Σενάριο – σκηνοθεσία: Βαρβάρα Δούκα • Σκηνικά – κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης • Μουσική: Γιώργος Βασιλαντωνάκης • Διεύθυνση Φωτογραφίας: Ολυμπία Μυτιληναίου •  Σχεδιασμός Ήχου: Βάλια Τσέρου • Μίξη Ήχου: Κώστας Βαρυμπομπιώτης • Μοντάζ: Δημήτρης Νάκος • Παραγωγή: Soul Production / Ιωάννα Σουλτάνη • Συμπαραγωγή: Πάνος Μπίσδας, Ιωάννης Κυνηγόπουλος, Κατερίνα Παπουτσή.

ΠΑΙΖΟΥΝ / Ζαχαρίας Ρόχας, Φαίη Ξυλά, Νίκος Αρβανίτης, Δημήτρης Πετρόπουλος, Κωνσταντίνος Μπιμπής, Νάνσυ Μπούκλη, Ντίνα Αβαγιανού, Αγγελική Μιχαλοπούλου,  Βαγγέλης Παπαδάκης, Περικλής Μοσχολιδάκης, Νίκος Αβραμάκης, Ρομάνα Λόμπατς, Λένα Αργύρη,  Κωνσταντίνος Μάρκελλος, Κωνσταντίνος Γκιουρνάς, Δημήτρης Μαζιώτης, Χριστίνα Παλατανιώτη, Γεράσιμος Καππάτος, Κώστας Αθανασίου, Αντώνης Λαδάς και ο μικρός Βασίλης Χαρέλας.

«Είναι συγκινητική η στιγμή να περνάς από την πλευρά του δασκάλου, που δίνει συμβουλές στο πώς πρέπει να είναι μία ταινία, στην πλευρά του δημιουργού, που θα δει την ταινία του σε λίγο στη μεγάλη οθόνη, να παραδίδεται στο κοινό. Η κινηματογραφική μου οικογένεια, εδώ στη Δράμα, φροντίζει να “πέσω στα μαλακά”, γιατί, όπως και νάχει, κάθε δημιουργία, θέλει και ψάχνει μέσα στη σκοτεινή αίθουσα, αγάπη και αποδοχή. Ψάχνει επίσης να προβληματίσει, να δημιουργήσει ερωτήματα, να αφηγηθεί μια ιστορία…»