11.4 C
Corfu
Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου, 2020

Τελευταίες Δημοσιεύσεις

Σούπα βελουτέ μανιταριών με σκορδόψωμο

Mια απλή και οικονομική πλην υπέροχη χορτοφαγική συνταγή... ...με την υπογραφή του Αριστοτέλη Μέγκουλα Είναι μία...

X-mas spirit σε Άφρα και Ποταμό (photos – video)

Eντυπωσιάζει το... μικρό χριστουγεννιάτικο χωριό στην πλατεία της Άφρας, υπέροχη ξυλόγλυπτη φάτνη στα γραφεία του Π.Σ. Ποταμού. ΜΕ ΤΟΝ...

29/11/1903: Γεννιέται ο ακαδημαϊκός, Μιχαήλ Λάσκαρις

Μια στιγμή της κερκυραϊκής διαχρονικότητας, σε 160 λέξεις. Επιμέλεια: Ηλίας Αλεξόπουλος ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ (Κέρκυρα) μια διαπρεπής φιγούρα...

Σύμπραξη «San Giacomo» – Συμφ. «Μ. Θεοδωράκης» για συγκέντρωση αγαθών

Μια εξαιρετική πρωτοβουλία των δύο πολιτιστικών σωματείων, μεταξύ 1 και 18 Δεκεμβρίου, με σημείο συγκέντρωσης τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης το Δημοτικό...

ΑSHTANGA YOGA CORFU │Όταν το σώμα ανασαίνει…

Ο Μέλιος Κοντίνης φιλοξενεί το C.S.com στη μοναδική εξειδικευμένη Σχολή Ashtanga Yoga στο νησί κι εξηγεί τις ενεργειακές δυνατότητες του ανθρωπίνου σώματος

Γράφει ο Ηλίας Αλεξόπουλος

Η φύση απεχθάνεται τα κενά. Λατρεύει, αντίθετα, την τάξη. Τη γαλήνη. Κι επιβραβεύει την υπομονή. Πέρα από ατραπούς βιασύνης. Πιεστικούς ή βίαιους θορύβους, υλικές προτεραιότητες και κάθε τους παράγωγο, καλουπωμένο στ’ αλλοπρόσαλλα χυτήρια του σύγχρονου πολιτισμού. Χώρος και χρόνος. Πνεύμα και σώμα – ετούτα της αρκούν. Η πρώτη – πρώτη ύλη. Η άυλη ρίζα. Νους καθαρός, απαλλαγμένος από τοξικά βαρίδια. Και δέρμα, σάρκα αλέρωτη από αγχώδεις ματαιότητες… Για μια συνθήκη καθημερινότητας, τη σύγχρονη, που ο μέσος άνθρωπος έμαθε να καταναλώνει περισσότερα δεσμά απ’ όσα αντέχει η φύση του, έχοντας το πόδι –και τα ένστικτα- μόνιμα στο γκάζι, μια στροφή σαν και του λόγου της, μοιάζει εκ πρώτης με μικρο – επαναστατική συνδιαλλαγή. Το βέβαιο, ένα: περνώντας το κατώφλι της «Ashtanga Yoga Corfu», στο Σολάρι, θα δεις πως άξιζε τον κόπο. Πάντα αξίζει μια βόλτα σε ανοιχτωσιές με φως…

ASHTANGA YOGA CORFU

Εθνική Παλαιοκαστρίτσας 82, Σολάρι • Τηλ.: 6931144947 • E-mail: ashtangayogacorfu@gmail.comF/b: Ashtanga Yoga Corfu • Ιnstagram: ashtangayogacorfu • Youtube: Ashtanga Yoga Corfu

ASHTANGA YOGA. Kι ετούτη, η κερκυραϊκή της «έδρα»˙«μοναδική σ’ επίπεδο εξειδικευμένης Σχολής, με πλήρες, καθημερινό πρόγραμμα πρωινών – απογευματινών μαθημάτων. Απ’ την αρχή της Σχολής», εξηγεί ο υπεύθυνος, Μέλιος Κοντίνης, «η πρόθεση ήταν να εναρμονιστεί με τον τρόπο λειτουργίας των Σχολών Ashtanga παγκοσμίως. Nα έχει, δηλαδή, οπωσδήποτε ένα τέτοιο πυκνό καθημερινό πρόγραμμα. Σ’ έναν χώρο διαμορφωμένο έτσι, ώστε να υποδέχεται ένα κοινό, που να γνωρίζει γιατί είναι εκεί και πως υπάρχουν –άρα, οφείλει να ακολουθήσει- κάποιες βασικές, ίσως άγραφες αρχές. Π.χ. ότι στο πρωινό μάθημα, επειδή η προσέλευση δεν γίνεται μια δεδομένη στιγμή (υπάρχει ένα περιθώριο), ακολουθείται μια διαδικασία: μπαίνεις, αφήνεις τα παπούτσια, αλλάζεις, περνάς με ησυχία και ξεκινάς την πρακτική σου εξάσκηση υπό την καθοδήγηση του δασκάλου…»

Tι είναι, όμως, η Ashtanga… «Σε ό,τι αφορά το σωματικό μέρος, πρόκειται για μια δυναμική μέθοδο εξάσκησης θέσεων, που συντονίζει την κίνηση με την αναπνοή, βασισμένη σε μια συγκεκριμένη “χορογραφία” μεταβάσεων, με αρχή, μέση και τέλος. Μια παγκόσμια γλώσσα, με αρκετές διαλέκτους. Κάποιες, ίσως είναι νεκρές. Δεν “ομιλούνται”. Κάποιες, είναι πολύ τρέχουσες. Προσωπικά, προσπαθώ να είμαι πάντα εναρμονισμένος με την παράδοση του Mysοre, την πόλη της Ινδίας όπου γεννήθηκε η Ashtanga απ’ τον Sri K. Pattabhi Jois και πλέον συνεχίζεται από τον διάδοχο – εγγονό του, Sharath…»

Η ΕΝ ΛΟΓΩ παράδοση, σημειώνει, «βασίζεται σ’ ένα ολόκληρο φιλοσοφικό σύστημα, με οκτώ κλαδιά (“ashtau” στα σανσκριτικά = “οκτώ” και “anga” = “κλαδιά, άκρα”). Ένα απ’ αυτά τα “κλαδιά”, είναι οι “Asanas”, οι σωματικές θέσεις που εκτελούμε στην διάρκεια της εξάσκησης. Πρακτικά δηλαδή, η μέθοδός μας πρόκειται για μία, κατ’ αρχήν, μέθοδο σωματικής έντασης. Η οποία εστιάζει στο σώμα και στο πώς αυτό τοποθετείται στο χώρο…»

Και τα υπόλοιπα «κλαδιά»;

«Τα δύο πρώτα, “Yamas” και “Niyamas”, αφορούν σε κάποιους ηθικούς κανόνες σε σχέση με την εξωτερική μας συμπεριφορά και τον εαυτό μας (εκεί υπάγεται και η αρχή της μη βίας). Aκολουθούν “Αsanas” και “Pranayama” (ασκήσεις αναπνοών, κάποιες εκ των οποίων τις κάνουμε στο πλαίσιο των “Asanas”) και, από εκεί και πέρα, τα τέσσερα υπόλοιπα, είναι περισσότερο εσωτερικά; η “Pratyahara” (απόσυρση των αισθήσεων προς τα μέσα), η “Dharana” (απόλυτη συγκέντρωση σ’ ένα σύμβολο ή ιδέα κ.λπ.), η “Dhyana” (ο καθαρός διαλογισμός) και το Samadhi, που υποτίθεται ότι είναι η αυτοπραγμάτωση. Η ελευθερία. Η φώτιση. Το ανώτατο στάδιο…»

ΟΠΩΣ ΕΞΗΓΕΙ ο Μέλιος, «θεωρείται πως, αν κάποιος αρχίσει απ’ τις σωματικές θέσεις (“Asanas”), σταθερά καλλιεργεί κι ανθίζουν ταυτόχρονα και τα υπόλοιπα “κλαδιά” –χωρίς αυτό να σημαίνει πως χρησιμοποιώντας μόνο τις σωματικές θέσεις θα φθάσει κάποιος στο “Samadhi”».

TΟ ΕΥΔΙΑΚΡΙΤΟ… Η ύπαρξη εντός «του κόσμου» της Ashtanga δύο μεγάλων μερών (πρακτικό και φιλοσοφικό). Και η διευκρίνιση… Πως το δικό του focus αγκαλιάζει το πρώτο, το σωματικό κομμάτι – «και ο ίδιος, άλλωστε, ο ιδρυτής της Ashτanga, σε μια πολύ κλασική φράση του, έχει πει ότι κατά 99% είναι η πρακτική κι 1% η θεωρία. Οπότε, πρέπει να χρησιμοποιήσω τη σωματική μου άσκηση, για να καλλιεργήσω το έδαφος που λέγεται Ashtanga. Δουλεύοντας αυτό με επίγνωση, ίσως, βγαίνοντας απ’ το μάθημα, μπορέσω, ν’ αντιληφθώ τι έχω πάρει απ’ τη σωματική άσκηση, ώστε να τη χρησιμοποιήσω έξω, στην καθημερινή μου δράση ως φυσική προέκταση…»

ANTIΘΕΤΑ, στο φιλοσοφικό σκέλος του συστήματος «ούτε επιμένω, ούτε περιμένω από κάποιον μαθητή ν’ ασχοληθεί μ’ αυτό. Γι’ αυτό και οι οκτώ αρχές είναι μια… διακόσμηση σ’ έναν τοίχο της Σχολής. Ίσως πρόκειται για μια “αιρετική” προσέγγιση σε σχέση με τον κανόνα, δεδομένου ότι σε άλλες σχολές παγκοσμίως, κάνουν και κάποια μαθήματα για τη φιλοσοφία. Προσωπικά, ωστόσο, θεωρώ ότι ο άνθρωπος δεν χρειάζεται κάποιο φιλοσοφικό ή θρησκευτικό ή πολιτικό ή κοινωνικό σύστημα, για να ζήσει εναρμονισμένος, χωρίς βία, όσο το δυνατόν ελεύθερος. Δεν χρειαζόμαστε καμία υπόδειξη για την ηθική μας δράση στον κόσμο. Ο καθένας μπορεί να τη βρει μέσα του. Να ανθίσει μόνος του. Ελεύθερος να βρει την αλήθεια. Δίχως τις παρωπίδες που “γεννά” κάθε σύστημα και “αλλοιώνει” την επίγνωση…»

Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ επί της ουσίας «φιλοσοφική πτυχή» στα μαθήματα του «Ashtanga Yoga Corfu», έγκειται στη χρησιμοποίηση, κατά την σωματική πρακτική, ορισμένων, πολύ συγκεκριμένων «ψηφίδων»: «Με την έννοια ότι στην αρχή και στο τέλος ενός καθοδηγούμενου μαθήματος, απαγγέλλουμε από ένα mantra: ενεργειακά φορτισμένοι στίχοι, των οποίων η ηχητική αλληλουχία των συλλαβών κατευνάζει τα κύματα του εγκεφάλου. Δίχως, όμως, να αναφέρεται ή να δοξάζεται κάποια ινδική θεότητα κ.λπ. Το γενικό νόημα του εισαγωγικού mantra, είναι μια υπόκλιση στους ανθρώπους που έφεραν την παράδοση μέχρι τις μέρες μας. Kαι του κλεισίματος, μια επίκληση για παγκόσμια ευημερία και ειρήνη». Κι ως εκεί…

Για ποιο λόγο έρχονται οι περισσότεροι στη Σχολή; Τι επικαλούνται;

«Τα κίνητρα ποικίλουν. Κάποιος μπορεί να έρθει για να χάσει βάρος. Άλλος, για να μειώσει το άγχος του, άλλος για να ξεκλειδώσει το σώμα του – κι ελάχιστοι είναι αυτοί που γνωρίζουν εκ των προτέρων τι πρόκειται να κάνουν…».

Αποτέλεσμα επί των προκείμενων κινήτρων, υφίσταται;

«Τα βιώνουμε. Αναμφισβήτητα. Αλλά ως παράπλευρα αποτελέσματα. Κατά την ορθή συνθήκη, δεν ασκούμαι στη yoga για να μειώσω το άγχος ή το βάρος μου ή για να βελτιώσω τη σωματική μου αντοχή, δύναμη, ευελιξία. Ο σκοπός της yoga, θεωρητικά τουλάχιστον, είναι η παύση των διακυμάνσεων του νου. Προφανώς, κάποιος δεν φθάνει εκεί με ένα χρόνο πρακτικής. Σιγά – σιγά, όμως, θα δει ότι αυτά τα παράπλευρα αποτελέσματα, όπως και οι αρχές του φιλοσοφικού συστήματος, δουλεύουν ταυτόχρονα. Και μ’ έναν τρόπο, που ίσως επιστημονικά δεν έχει εξηγηθεί με σαφήνεια. Γιατί ναι μεν λέμε ότι η yoga στοχεύει στο ενεργειακό σώμα, ώστε να ξεκλειδωθούν ενεργειακά κανάλια, μεσημβρινοί κ.λπ., αλλά δεν γνωρίζουμε πώς ακριβώς, αν, π.χ., κάποιος βάλει το ένα του πόδι στη θέση του λωτού και το πιάσει με το αντίθετο χέρι πίσω απ’ την πλάτη, επαναλαμβάνοντας καθημερινά αυτή την τοποθέτηση, φέρνει κάποια μορφή γαλήνης και ψυχραιμίας. Μια κάποια εξήγηση μπορεί να δοθεί ίσως σε επίπεδο νευρικού συστήματος και μεσημβρινών, ακόμη και στην παραγωγή ενδορφινών που προκαλεί γενικότερα η άσκηση ως αποτέλεσμα ευεξίας, αλλά το τοπίο είναι κάπως θολό. Ίσως αυτό να αποτελεί και μια απ’ τις μαγείες της yoga…»

ΜΙΑ ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΣΗ στο χώρο… Λειτουργικά σημεία, μια όμορφη, λιτή αισθητική, εναρμονισμένη εμφανώς (όχι στο στείρο εντυπωσιασμό, αλλά) στη συνεισφορά στο στόχο, χρώματα ήρεμα, απαλά, φυτά, συντριβανάκια, η διακριτική φλόγα των κεριών. Η υπερβολή δεν κατοικεί εδώ. Διαμένει, αντίθετα, μια αίσθηση γαλήνης και ασφάλειας, μια λέξη που ο Μέλιος επαναφέρει τακτικά στο πλαίσιο της συζήτησης, ως καίριο, προσφερόμενο topic στον επισκέπτη – μαθητή: «Το να νιώσει ασφάλεια, αποτελεί θεμελιώδη αρχή. Κατ’ αρχάς, από τον ίδιο το χώρο. Και στην πορεία, με το σταδιακό χτίσιμο εμπιστοσύνης, απέναντι στον ίδιο το δάσκαλο. Ο οποίος, όταν μπαίνει στην ενεργειακή ζώνη κάθε σώματος, οφείλει να είναι πολύ προσεκτικός. Και διακριτικός. Να μιλάει χαμηλόφωνα, χωρίς βιασύνες, να γνωρίζει εκ των προτέρων πώς χρειάζεται να χρησιμοποιήσει τα χέρια, ολόκληρο το σώμα του, ώστε να εφαρμόσει τα λεγόμενα adjustments, βοήθειες με σωματική επαφή, φροντίζοντας την ευθυγράμμιση και την ασφαλή εξέλιξη των ασκουμένων. Και πάντα ανάλογα με το άτομο που έχει μπροστά του».

ΔΕΝ ΤΟ ΛΕΕΙ θεωρητικολογώντας: «Έχει συμβεί, παράδειγμα, να χρειαστεί να βοηθήσω άτομα που έχουν υποστεί κακοποίηση. Κάποια σώματα πάλι, έχουν μια ενστικτώδη, εκ φύσεως, άμυνα με την επαφή. Συν φυσικά, το ενδεχόμενο προγενέστερων τραυματισμών…»

ΕΙΝΑΙ ακριβώς ο λόγος, για τον οποίο, πριν από την έναρξη των μαθημάτων, «επιχειρώ μια μίνι συνέντευξη. Και κατόπιν, βάσει του… ιστορικού, δοκιμάζουμε. Καθώς, μολονότι η σειρά και οι θέσεις είναι δεδομένες, υπάρχει η δυνατότητα να προσαρμοστούν στα δεδομένα καθενός. Εφαρμογή, δηλαδή, της πρακτικής ανάλογα με το σώμα που έχουμε και όχι το ανάποδο – σώνει και καλά το σώμα να μπει στις προκαθορισμένες θέσεις. Υπάρχουν δηλαδή τροποποιημένες θέσεις που προετοιμάζουν το έδαφος, ώστε κάποια στιγμή ο μαθητής να μπορέσει να φτάσει στην τελική τους μορφή…»

Η ΑΚΡΗ του ματιού, πιάνει στον τοίχο ένα μήνυμα – «το μοναδικό σλόγκαν που έχουμε». Dan Millman, «Ο δρόμος του ειρηνικού πολεμιστή» («ένα βιβλίο, που καλό είναι να το διαβάσει κάποιος όσο πιο νέος»): «Πού είσαι; Εδώ. Τι ώρα είναι; Τώρα. Τι είσαι; Αυτή η στιγμή».

ΔΕΝ ΕΠΙΛΕΧΤΗΚΕ τυχαία. «Συνεπάγεται», εξηγεί ο Μέλιος, «ότι δοκιμάζουμε στη διάρκεια της πρακτικής, να γειώσουμε τον εαυτό μας, όσο το δυνατόν, στην παρούσα στιγμή. Ακόμη κι αν υπάρχουν διακυμάνσεις στο νου, σκέψεις που μας πάνε στο χθες ή το αύριο. Αρκεί να τις παρατηρήσω και να έχω επίγνωση ότι ο νους μου βρίσκεται εκεί. Η ίδια η επίγνωση της μη συγκέντρωσης επιφέρει συγκέντρωση. Η προσπάθεια να επαναφέρει τη σκέψη του στο τώρα ή αποφυγής άλλων σκέψεων, είναι κι αυτή μια σύγκρουση. Αυτή είναι και η αρχή του διαλογισμού: επιτρέπω σε οποιαδήποτε σκέψη να εμφανιστεί, αλλά έχω επίγνωση ότι έχει παρουσιαστεί. Το πρώτο, ίσως και το τελευταίο βήμα για να είναι κάποιος απόλυτα παρών σε ολόκληρη την καθημερινότητά του…»

ΣΥΝΟΛΙΚΑ, η δομική φύση της μεθόδου, εμπεριέχει έξι σειρές συστηματοποιημένων θέσεων. Με συγκεκριμένη σειρά. Πρακτικά, ωστόσο, για τον επισκέπτη – μαθητή, τούτη η γνώση περιορίζεται στο θεωρητικό κομμάτι, καθώς «θέλει πολλά χρόνια για να περάσει κανείς απ’ τη μία σειρά στην επόμενη. Την έκτη, σκέψου, πολύ λίγοι την έχουν επιχειρήσει στην πάροδο του χρόνου και σίγουρα ο σημερινός συνεχιστής της παράδοσης, Sharath Jois, μεγαλώνοντας πλέον, επιστρέφει κι αυτός στις αρχικές σειρές, οι οποίες είναι το θεμέλιο του οικοδομήματος. Μπορεί κανείς, όμως, να ολοκληρώνει τη μισή πρώτη σειρά με τέτοιο τρόπο, ώστε να αποκομίζει πολύ περισσότερα οφέλη στην καθημερινότητά του από κάποιον που ασκείται σε μια προχωρημένη σειρά και “τσακώνεται” με τον εαυτό του, χωρίς σωστή αναπνοή κ.λπ. Γι’ αυτό δίνουμε μεγάλη βαρύτητα στην πρώτη προσέγγιση της άσκησης. Το πώς κανείς θα αντιμετωπίσει μια θέση ή τη άσκηση συνολικά…»

ΕΝΑ πράγμα εξοβελίζεται εξ ορισμού από τον τρόπο: η «βία». Το «ζόρι». «Η αρχή της μη βίας των “Yamas”, που προανέφερα. Η πρωταρχική του φιλοσοφικού συστήματος της yoga. Μη βία έναντι στα πάντα: τον εαυτό μας, τον συνάνθρωπο, το περιβάλλον, τα ζώα… Η σημαντικότητα της αποφυγής κάθε τραυματισμού υπάγεται εκεί. Κι έτσι αντιμετωπίζουμε κάθε σώμα που μας έρχεται, γιατί, ειδικά στην αρχή, πιθανότατα να τεθεί σε κάποιες θέσεις πρωτόγνωρες γι’ αυτό…».

Η ΕΣΤΙΑΣΗ στο σώμα δημιουργεί αυτόματα δυο απορίες προς απάντηση…

Γιατί yoga κι όχι, π.χ. γυμναστήριο ή κάποιο άθλημα;

«Γιατί οιαδήποτε σύγκριση είναι άκυρη. Η προσέγγιση είναι εντελώς διαφορετική˙ κι εξηγώ χωρίς καμία πρόθεση επίκρισης. Η σωματική άσκηση (π.χ. γυμναστήριο) παίρνει το σώμα και το χρησιμοποιεί μόνο ως φυσική οντότητα. Δεν εμπλέκει το ενεργειακό σώμα, το ξεμπλοκάρισμα των μεσημβρινών κ.λπ. Ενώ και τα περισσότερα αθλήματα γυμνάζουν το σώμα μονομερώς, σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, ανάλογα με τις ανάγκες και για έναν συγκεκριμένο σκοπό (να μπει το γκολ, να χτυπήσω δυνατό σερβίς, να τρέξω για πολλές ώρες κ.λπ.). Αντίθετα, στη yoga, αν ασκείται σωστά, το σώμα αντιμετωπίζεται ολιστικά. Δουλεύουμε, δηλαδή, όσο το δυνατόν, όλες τις μυϊκές ομάδες. Χρησιμοποιούμε απ’ τα νύχια των ποδιών έως το κεφάλι, όλο το σώμα. Γι’ αυτό και κάποιες φορές, στην αρχή τουλάχιστον, αν κάποιος δεν έχει ασχοληθεί πολύ με το σώμα του και δε γνωρίζει πώς να τοποθετηθεί στο χώρο, είναι πιθανό να πελαγώσει – είναι πιθανόν μεγάλος ο όγκος πληροφοριών που δέχεται. Ο λόγος για τον οποίο, προσωπικά, τις δίνω σταδιακά…»

Και γιατί συγκεκριμένα Ashtanga από κάποιο άλλο είδος yoga;

«Ξανά, χωρίς καμία πρόθεση επίκρισης προς τις άλλες μεθόδους, η προσέγγιση, παρότι χρησιμοποιούμε εν γένει τις ίδιες σωματικές θέσεις, είναι διαφορετική. Η Ashtanga χαρακτηρίζεται απ’ το συντονισμό αναπνοής – κίνησης. Απ’ την αρχή ως το τέλος, αντιμετωπίζει κανείς μια συγκεκριμένη “χορογραφία”, που είναι κατ’ ουσίαν, παράλληλα, μια αναπνευστική άσκηση σε κίνηση. Είναι μια απόλυτα χαρτογραφημένη μέθοδος, με την έννοια ότι η παραμικρή κίνηση έχει συγκεκριμένο ποσοστό – χρόνους αναπνοής (εισπνοή – εκπνοή). Εν αντιθέσει με άλλες μεθόδους, που είναι ίσως (πιο) στατικές ή το μάθημα γίνεται με βάση τον αυτοσχεδιασμό του δασκάλου, ο οποίος βέβαια έχει πάντα ως υπόβαθρο ένα συγκεκριμένο παραδοσιακό σύστημα. Επιπλέον, η εν λόγω “χορογραφία” είναι, όπως ορίζει η παράδοση, όσο το δυνατόν καθημερινή (με μια μέρα ξεκούρασης, συν την αποχή τις ημέρες της πανσελήνου και της νέας σελήνης). Η εξέλιξη δουλεύει με την επανάληψη. Σε άλλες μεθόδους, μπορεί σε ένα μάθημα η εστίαση να είναι στις εκτάσεις ή σε κάποιες ανάστροφες θέσεις και να περάσει μια ολόκληρη εβδομάδα μέχρι ότου κάποιος αντιμετωπίσει ξανά αυτές τις θέσεις. Εδώ, όπως είναι δομημένο το σύστημα της Ashtanga, μπορεί να περνάμε λίγο από κάθε κατεύθυνση της σπονδυλικής στήλης, αλλά περνάμε καθημερινά απ’ όλες. Δουλεύει εν κατακλείδι πολύ με την επανάληψη -μήτηρ μαθήσεως- και δεν αντιμετωπίζει μόνο μία μυϊκή ομάδα σήμερα, άλλη αύριο, μετά από μία εβδομάδα ξανά πίσω, στην πρώτη κ.ό.κ.»

Του γίνεται, θες να πεις, μνήμη…

«Προσωπικά, αυτά τα επτά και κάτι χρόνια διδασκαλίας, έχω διαχωρίσει τρία στάδια απ’ τα οποία περνάει κανείς. Αρχικά, υποχρεούται να επιστρατεύσει την εγκεφαλική μνήμη. Ώστε, ειδικά στην αρχή, να απομνημονεύσει τη σειρά των θέσεων. Προσωπικά είμαι εκεί για να του πω ποια είναι η επόμενη θέση, αλλά σταδιακά, με την επανάληψη, πρέπει να μπορεί να σταθεί μόνος του και να κάνει την πρακτική με όσο το δυνατόν λιγότερη λεκτική οδηγία και περισσότερη σωματική επαφή από μέρους μου. Σε δεύτερη φάση, επιστρατεύεται αυτό που θα μπορούσε κανείς να ονομάσει “μνήμη του σώματος”. Ώστε, ακόμη κι αν χρησιμοποιεί λιγότερο τον εγκέφαλό του, να έχει μεταβεί σ’ ένα στάδιο, που σχεδόν αυτόματα περνάει απ’ τις θέσεις – το σώμα έχει πια αποτυπώσει τις μνήμες, ώστε να αναγνωρίζει ακόμη κι αν ξέχασε κάποια προηγούμενη θέση. Και το τελικό στάδιο είναι ο κινούμενος διαλογισμός – το “διαλογισμός” σε πολλά εισαγωγικά. Όπου θεωρείται ότι πλέον το σώμα κινείται αυτόματα. Οι διακυμάνσεις του νου είναι ελάχιστες και υπάρχει μόνο η κίνηση και ο ήχος της αναπνοής – μ’ έναν συγκεκριμένο τρόπο παράγεται ήχος, που μοιάζει με το κύμα της θάλασσας».

ΣΗΜΕΙΩΝΕΙ κάτι ακόμη ο Μέλιος στις συγκριτικές ιδιαιτερότητες της Yoga: «Την απουσία του στοιχείου του ανταγωνισμού. Δεν ανταγωνίζομαι καν τον εαυτό μου, τα όριά μου. Δίνω τον καλύτερό μου εαυτό, και δεν με απασχολεί σε ποια θέση ή σειρά είναι ο διπλανός μου, αν κατάφερε ή όχι κάποια θέση, πόσα χρόνια ασκείται ή αν βρήκε κάτι απ’ όλη αυτή τη διαδικασία – αναζήτηση. Όπως απουσιάζει και κάθε ρανίδα “καταναλωτισμού”. Το μόνο που χρειάζεσαι, είναι ένα σχετικά καλό στρώμα και κάποια κατάλληλα ρούχα. Τίποτα περισσότερο. Ούτε το καλύτερο ποδήλατο, ούτε το καλύτερο παπούτσι, μπάλα ή ρακέτα. Γι’ αυτό, θα μπορούσε κανείς να πει ότι η yoga, όταν ασκείται υπό τις κατάλληλες συνθήκες, αποτελεί μια αντι-συστημική, αντικαπιταλιστική δράση».

ΕΙΝΑΙ ένα απ’ τα στοιχεία για τα οποία, θεωρώντας ούτως ή άλλως «κάθε ουσιαστική, με επίγνωση, ενασχόληση με την υγεία του σώματος, της ψυχής και του πνεύματος μια μικρή επανάσταση απέναντι στο δομημένο σύστημα της εποχής», στη yoga το πιστώνει κομμάτι παραπάνω. Εντός μίας ευρύτερης «ιδεολογικής» προσέγγισης του πράγματος: «Αν δεις ιστορικά, στη διάρκεια του χρόνου, όλες οι επαναστάσεις απέτυχαν», σημειώνει. «Γιατί; Γιατί καθεμιά από αυτές έχουν εστιάσει σε κάποια εξωτερική αλλαγή. Από έξω προς τα μέσα. Στην εσωτερική αλλαγή του ατόμου, όχι. Ο άνθρωπος εξακολουθεί να είναι βίαιος, βάναυσος, κτητικός, ατομικιστής, εγωκεντρικός.  Όπως εδώ και χιλιάδες χρόνια. Τα μέσα που εκφράζεται άλλαξαν. Η ουσία, όχι. Επειδή η βία έχει πολλά πλοκάμια και μορφές, αν δεν ξεριζωθεί απ’ τη ρίζα της, θα είναι πάντα εκεί…»

«Για να μπορέσω να δω τα θέματα της ζωής μου, σ’ αυτή τη θολούρα που όλοι ζούμε, πρέπει αρχικά να επιτρέψω μια σιωπή στο νου μου. Χωρίς αυτή τη σιωπή, δεν πρόκειται να κατορθώσω καμία μορφή ενέργειας, που θα με βοηθήσει να δω ξεκάθαρα τι συμβαίνει. Αν ο νους μου είναι ένα συρτάρι, με διάφορα αντικείμενα μέσα, πρέπει να βγουν όλα τα αντικείμενα και να τοποθετηθούν στη σωστή τους θέση, ώστε να υπάρξει χώρος. Και τάξη…»

Η YOGA ΣΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ 21ου αι.

ΕΤΟΣ 2021… Κι όμως, η προσέγγιση του όρου «Yoga» συνεχίζει να αντιμετωπίζεται από μερίδα του κοινού με επιφύλαξη – ου μην, ανά περιπτώσεις, αφοριστικά. Ο Μέλιος δεν αγνοεί την πραγματικότητα. «Πράγματι», λέει, «ακόμη δεν έχει ξεκαθαρίσει το τοπίο για τον πολύ κόσμο. Κι αυτό έχει πολλές αιτίες».

ΖΗΤΑΜΕ να τις συστηματοποιήσει. Εστιάζει σ’ ένα τρίπτυχο. Εν πρώτοις, «δείχνει» την έλλειψη γνώσης ή ορθής έκθεσης του αντικειμένου – «ακόμη κι εμείς, οι εκπρόσωποι της yoga, πιθανότατα να μην την έχουμε παρουσιάσει με το σωστό τρόπο».

ΣΤΕΚΕΤΑΙ, σε χρόνο δεύτερο, στη στάση της επίσημης εκκλησίας «και την παραπληροφόρηση που πηγάζει απ’ εκεί», την οποία κι εντάσσει στο πλαίσιο μιας, ιστορικά, προαιώνιας διαμάχης «φιλοσοφίας και θρησκείας – και συνήθως, η αφετηρία ήταν απ’ την πλευρά της θρησκείας. Ο Νίτσε κάποια στιγμή είπε “ο Θεός πέθανε” κι έπεσαν να τον φάνε. Ο Καζαντζάκης, με τον “Τελευταίο Πειρασμό”, κόντεψε να αφοριστεί. Πλάτωνας και Αριστοτέλης δεν αναγνωρίζονται…  Ευτυχώς, απ’ την πλευρά της Yoga δεν έχει βγει κάποιος να αντικρούσει τους αφορισμούς. Σε μια τέτοια περίπτωση θα πέφταμε σ’ ένα πολύ χαμηλό επίπεδο διαλόγου…».

Πρακτικά, υπ’ αυτό το δεδομένο, η Yoga πόσο (μπορεί να) αφορά κάποιον πιστό;

«Μιλώντας ρεαλιστικά, αν κάποιος είναι “πιστός”, ενδεχομένως να του είναι κάπως δύσκολο να αφεθεί ελεύθερος και να δοκιμάσει. Υπάρχουν, όμως, πολλοί που διατηρούν ακμαία την πίστη τους και διατηρούν τη yoga για το σώμα τους. Και αυτό είναι κάτι πολύ θεμιτό. Στη δική μας, εξάλλου, περίπτωση (Ashtanga) επαναλαμβάνω ότι το φιλοσοφικό κομμάτι έχει μείνει συνειδητά εκτός: εστίαση, στο σώμα.»

ΣΗΜΕΙΩΝΕΙ κι έναν τρίτο λόγο για τη συνειδησιακή θέση της Yoga ο Μέλιος: «Το σύστημα, οι κοινωνικές, οικονομικές και λοιπές δομές, που μας κατευθύνουν στη γρήγορη κι εύκολη λύση. Πατάμε κουμπιά κι έχουμε τα πάντα. Άρα, το να πεις στον άλλο “ήρθες εδώ, αλλά θα χρειαστεί ν’ αφιερώσεις κάποιο χρόνο, για να δεις αλλαγές”, ενδεχομένως να είναι κάπως “αποτρεπτικό”. Είναι, όμως, η αλήθεια. Το ειλικρινές: αυτό που θεωρούμε ότι μας ταιριάζει ή μας βολεύει, δεν είναι απαραίτητα αυτό που μας ωφελεί.» Άλλη μία, ίσως, μικρή, ατομική επανάσταση…

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΜΕΛΙΟΥ

ΣΤΗ ΣΧΟΛΗ υπάρχει και μικρή, δανειστική βιβλιοθήκη. Με βιβλία, βεβαίως, για τη Yoga, αλλά και μυθιστορήματα, δοκίμια, ταξιδιωτικά κ.λπ. Μαζί, υπάρχει κι ένα ημερολόγιο που, όπως εξηγεί ο Μέλιος, «έγραψα την πρώτη φορά που βρέθηκα στην Ινδία και βίωσα την Ashtanga στην πηγή της. Το συστήνω σε κάποιον που πρωτοξεκινάει, για να δει -μέσα, τουλάχιστον, απ’ τα δικά μου μάτια- πώς αντιμετώπισα εγώ την όλη κατάσταση. Πώς κάποιος, αμύητος κι αυτός τότε στη Yoga, με ένα μόνο μήνα ατομικής πρακτικής, έφθασε να απορρίψει τις σπουδές και τη δουλειά του και να αφοσιωθεί σ’ αυτό. Αυτό που έχω διαπιστώσει; Πως, μετά την ανάγνωση του ημερολογίου, δεν χρειάζεται να εξηγήσω πολλά πράγματα. Είναι σε ικανοποιητικό βαθμό συνειδητοποιημένοι, ακόμη και οι αρχάριοι για το λόγο που βρίσκονται εκεί…»

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Σούπα βελουτέ μανιταριών με σκορδόψωμο

Mια απλή και οικονομική πλην υπέροχη χορτοφαγική συνταγή... ...με την υπογραφή του Αριστοτέλη Μέγκουλα Είναι μία...

X-mas spirit σε Άφρα και Ποταμό (photos – video)

Eντυπωσιάζει το... μικρό χριστουγεννιάτικο χωριό στην πλατεία της Άφρας, υπέροχη ξυλόγλυπτη φάτνη στα γραφεία του Π.Σ. Ποταμού. ΜΕ ΤΟΝ...

29/11/1903: Γεννιέται ο ακαδημαϊκός, Μιχαήλ Λάσκαρις

Μια στιγμή της κερκυραϊκής διαχρονικότητας, σε 160 λέξεις. Επιμέλεια: Ηλίας Αλεξόπουλος ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ (Κέρκυρα) μια διαπρεπής φιγούρα...

Σύμπραξη «San Giacomo» – Συμφ. «Μ. Θεοδωράκης» για συγκέντρωση αγαθών

Μια εξαιρετική πρωτοβουλία των δύο πολιτιστικών σωματείων, μεταξύ 1 και 18 Δεκεμβρίου, με σημείο συγκέντρωσης τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης το Δημοτικό...

Ξέρατε ότι o Απόστολος Ρουβάς εμφανίστηκε σε ταινία του BBC;

Όσα θα δούμε την Κυριακή (29/11) το μεσημέρι (12.50) στην εμφάνιση – συνέντευξη του Κερκυραίου chef στην εκπομπή «Dot» (ΣΚΑΪ).