14/11/1863: Συνθήκη κατεδάφισης των Φρουρίων

Μια στιγμή της κερκυραϊκής διαχρονικότητας, σε 160 λέξεις.

Επιμέλεια: Ηλίας Αλεξόπουλος

ΜΕ ΣΥΝΘΗΚΗ μεταξύ «των Α.Α.Μ.Μ. του Αυτοκράτορος της Αυστρίας, του Αυτοκράτορος των Γάλλων, της Βασιλίσσης της Μεγάλης Βρεττανίας και Ιρλανδίας, του Βασιλέως της Πρωσσίας και του Αυτοκράτορος πασών των Ρωσσιών», συμφωνείται, στο πλαίσιο της Ένωσης των Επτανήσων, η κήρυξή τους σε καθεστώς ουδετερότητας και, ως εκ τούτου (άρθρο 3), «τα φρούρια τα υπάρχοντα εν τη εν τη Νήσω Κερκύρα πρέπει να κατεδαφιστώσιν». Η απόφαση, εν αγνοία Ιονίου Κοινοβουλίου και ελληνικής κυβέρνησης, προκαλεί άμεσες, ισχυρές αντιδράσεις. Κατ’ αρχήν, απ’ τον Χαρ. Τρικούπη (διαπραγματευτής κυβέρνησης). Που αρχίζει έντονο διπλωματικό αγώνα, ώστε, τουλάχιστον να γλιτώσουν παλαιό και νέο Φρούριο. Τα επιχειρήματα: τα φρούρια χτίστηκαν με δαπάνες του Ιονίου Κράτους, η Κέρκυρα τα χρειαζόταν λόγω των συχνών ληστρικών επιδρομών, η κατεδάφιση προσέβαλε «την εθνική φιλοτιμία» των Ελλήνων, η αποδοχή του Γεωργίου Α’ ως βασιλέως της Ελλάδας είχε γίνει με την προϋπόθεση ότι τα Επτάνησα θα ενωθούν με τα Φρούριά τους κ.λπ. Εντέλει, η συνθήκη εξαντλήθηκε στην κατεδάφιση των εγκαταστάσεων του Βίδο. Τα Φρούρια γλίτωσαν…

• Με βάση το παλαιό (ιουλιανό) ημερολόγιο, που ίσχυε στην Ελλάδα έως το 1923 (16/2).