Περί ανέμων και υδάτων (με αφορμή μια τηλεοπτική επέτειο)

Σαν σήμερα (20/11), το 1989, το Mega Channel εξέπεμπε πρώτη φορά. Με αφορμή, το C.S.com θυμάται τον πιο ακριβό «δεσμό» του με την Κέρκυρα…

Γράφει ο Ηλίας Αλεξόπουλος

ΕΝΑΣ συνταξιούχος θαλασσόλυκος, ο Λύσανδρος… Ο γυναικάς, άστατος γιος του, με το δεύτερο διαζύγιο στο χέρι, ο Βαλέριος. Πιλότος – ο Πιλότος των Ανέμων, γιος του Ναύτη των Υδάτων…

Η ΕΓΩΪΣΤΡΙΑ γειτόνισσα, η Αθηνά… Και η ρομαντικο-σοφιστικέ της κόρη, η Λίζα – Ιστορικός της Τέχνης… Όταν Λίζα και Βαλέριος ερωτεύονται, αρχίζει η καταιγίδα. Η Αθηνά τη θέλει με τον Λέλο – υιό Βισβάρδη. Το παλεύει, κάθε τρόπω, αλλά το «δίδυμο» αντέχει, ενώ στην μπόρα ανακατώνονται οι πάντες – φίλοι, συγγενείς, γείτονες, κατεργαραίοι…

Η ΜΕΓΑΛΟΚΟΠΕΛΑ αδελφή της Αθηνάς, η «κοντέσα» και, κάποτε, σοπράνο, η Μυρσίνη, με τη λατρεία στον Αλέν Ντελόν… Ο «μαέστρος», ο Νεκτάριος, άλλοτε σύζυγος Αθηνάς, μπαμπάς της Λίζας, π’ ακούει «Λέλος» και φουσκώνει… Ο Μπάμπης, με τον καφενέ, νοσταλγός «του βασιλέα» και ο Σπύρος ο κουρέας, «το κομμούνι» – φαγωμάρα σαν το σκύλο με τη γάτα… Ο Αποστόλης ο ψαράς, ο παπα-Λάμπρος με τα στοιχήματα, η Φιορούλα η οικιακή βοηθός, ο Γιαννάκης ο ταχυδρόμος, η Δέσποινα, η Αγλαϊτσα, η Άννα-Μαρία και ο Άγγελος…

ΘΕΛΟΥΝ να ξέρουνε τα πάντα. Να έχουν λόγο για τα πάντα. Κουτσομπολεύουνε, κορτάρουν, φωνάζουν, τραγουδάνε, πεισμώνουν, κογιονάρουν, σκοτώνονται, φιλιώνουν… Γνήσιοι ήρωες της μεγάλης γειτονιάς. Στη ρομαντική ηθογραφία της μεγάλης γειτονιάς. Χαμένης, ακόμη, μέσ’ το γιασεμί, τα πλακόστρωτα καντούνια, την παλιά της αρχοντιά και το γλυκό τριαντάφυλλο στο παλαιό σερβίτσιο, με μια γερο-μουριά στη μέση, δυο κλουβιά με καναρίνια, ήχους από όπερα και χάλκινα.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ του 2000… «Περί Ανέμων και Υδάτων», η αρχή. Έπεφτε το σήμα (εκείνο το νοσταλγικό «το Mega παρουσιάζει»), αρχίζαν’ οι εκπληκτικοί «Χαρταετοί» του Θεοδωράκη και γιόμιζε η οθόνη με των Κορφών τ’ αρώματα…

ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ άλλη ελληνική τηλεοπτική σειρά που ν’ αποθέωσε ανάλογα τον τόπο˙ σαν series alter ego των ταινιών της Ρένας, της Αρχόντισσας, τ’ Αλήτη… Τρία χρόνια κράτησε, 100 (παρά πέντε) επεισόδια. Γυρίσματα εδώ και στην Αθήνα. Το υπέροχο πενάκι της Κάκιας Ιγερινού, η σκηνοθεσία της Ρέινας Εσκενάζυ κι ένα σπουδαίο cast. Η μεγάλη κυρία του θεάτρου, Ελένη Χατζηαργύρη, ο Αλεξανδρινός κοσμοπολίτης, Νίκος Γαροφάλλου, η Δέσποινα Μπεμπεδέλη… Γωγώ Μπρέμπου, Σπύρος Παπαδόπουλος… Μα, πρώτα και κύρια, «καλοί μου άνθρωποι»…

Ξέρετε ότι… Το 2002, το Δημοτικό Συμβούλιο Κέρκυρας, αναγνωρίζοντας το ρόλο της σειράς «στην πανελλήνια προβολή της Ιστορικής Παλιάς Πόλης και των μνημείων της, της μουσικής της παράδοσης και των φυσικών καλλονών της», ανακήρυσσε Επίτιμους Δημότες Κέρκυρας τη σεναριογράφο, Κάκια Ιγερινού, τη σκηνοθέτη, Ρέινα Εσκενάζι, βεβαίως τον Θανάση Βέγγο και τον Σπύρο Παπαδόπουλο.

ΗΤΑΝ η μεγάλη επανεμφάνιση του σπουδαίου, Θανάση Βέγγου στο «γυαλί». Ως Λύσανδρος, γλυκύτατος, αεικίνητος, αυθεντικός κι ευγενής. Τον φίλεψε με μπόλικα δράμια λατρείας ο Κερκυραίος. Στο περιθώριο των γυρισμάτων ή στις μικρές τους εξορμήσεις, σε ταβερνάκια και κουτούκια.

«ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ, το βράδυ, τσαγάκι και κασέρι, αλλά στην Κέρκυρα ταβερνούλα. Του άρεσε πολύ», διηγείται η Δέσποινα Μπεμπεδέλη (Αθηνά). «Όποτε ερχόταν και ο Στέλιος, ο άντρας μου, ως guest, κάναμε παρέα με την Ελένη (Xατζηαργύρη), τον Θανάση και τη γυναίκα του, την Ασημίνα, και τον Νίκο (Γαρυφάλλου), με την Κάτια (Ιγερινού) και πίναμε τα κρασάκια μας. Το τι γινόταν… Κόσμος, πίσω, ενοχλούσε τον καημένο τον Θανάση, όμως ποτέ δεν έλεγε τίποτα. Τόσο ευγενής, διακριτικός, σπάνιος άνθρωπος και συνεργάτης…»

ΤΟΤΕ, λένε, εδώ, ήταν που χτίστηκε και η επιστήθια φιλία του με τον «μαέστρο», Νίκο Γαρυφάλλου (σύζυγο της Ιγερινού). Ως το τέλος… Για τον Θανάση, ήρθε τον Μάιο του ‘11. Για τον Αλεξανδρινό κοσμοπολίτη, πιο νωρίς. Αύγουστο του ’09, παρασύρθηκε από αμάξι, ενώ έκανε την καθημερινή του βόλτα στο Λουτράκι. Μαζί με την Ελένη Χατζυαργύρη («έφυγε» πρώτη, το 2004), οι τρεις εκείνης της παρέας, που ζούνε, πια, αλλού…

ΤΕΛΗ του 2015 διέρρεε πως η Κάκια Ιγερινού έγραφε τη συνέχεια του «Περί Ανέμων…», για τη μεγάλη επιστροφή. Το Mega έδειχνε, γραφόταν, μεγάλο ενδιαφέρον, έστω κι αν τα πολλά εξωτερικά γυρίσματα, ειδικά στην Κέρκυρα, έκαναν μάλλον τσουχτερό το κόστος. Τελικά, το project δεν προχώρησε. Η κρίση κάλπαζε, το Mega μέτραγε αντίστροφα… Αν και δίχως «Λύσανδρο», «μαέστρο» και «κοντέσσα», ίσως, μοιραία, έπρεπε να γίνει κάπως έτσι…

Θυμηθείτε το πρώτο επεισόδιο…