25/11/1571: Το λείψανο του Αγίου περνά στην οικογένεια Βούλγαρι

Μια στιγμή της κερκυραϊκής διαχρονικότητας, σε 160 λέξεις.

Επιμέλεια: Ηλίας Αλεξόπουλος

ΜΕ ΔΙΑΘΗΚΗ της η Ασημίνα, σύζ. Σταματίου Βούλγαρι, «ἔχουσα νόμιμη προῖκα», έως τότε, το ιερό λείψανο του Αγίου Σπυρίδωνος, όρισε όπως «διαμένει ὡς κληρονομιά εἰς τούς υἱούς της καί εἰς τούς ἀπογόνους τους…». Η είδηση αποκαλύφθηκε το 1808, βάσει παλαιών χειρογράφων, δίδεται, δε, απ’ τον άλλοτε Μητροπολίτη Κερκύρας, Μεθόδιο Κοντοστάνο στα Προλεγόμενα της «Ασματικής Ακολουθίας και του Βίου του αγίοις πατρός ημών Σπυρίδωνος» (βλ. εκδ. 17η, Κέρκυρα, 1951). Στην προικώα κατοχή της Ασημίνας, είχε περάσει απ’ τον θείο της, Λουκά Καλοχαιρέτη. Σ’ αυτόν είχε περιέλθει το 1512, δια «δωρητηρίου συμβολαίου» απ’ τον πατέρα του, Ιερέα, Γεώργιο Καλοχαιρέτη,. Και στον οποίο, με τη σειρά του, το είχε παραδώσει ο Ιερέας, Γρηγόριος Πολύευκτος μετά την έλευσή του στην Κέρκυρα (1456). Ο Πολύευκτος, επίσης πρόσφυγας, όπως ο Καλοχαιρέτης, απ’ την Κωνσταντινούπολη, ήταν αυτός που διέσωσε το ιερό λείψανο, μετά την Άλωση (έως τότε βρισκόταν στον ναό των Αγ. Αποστόλων και, νωρίτερα, στη γυναικεία Μονή Θεοτόκη Κεχαριτωμένης, στην Πόλη), μεταφέροντάς το αρχικά στην Παραμυθιά.