Δημούδη / Κέρκυρα, Όταν δακρύζει ο ουρανός…

Λίγες σκέψεις και μια εικόνα απ’ την καλή εικαστικό, με αφορμή μια βραδινή περπατησιά στην πόλη, με κωδικό 6.

Έργο και κείμενο Μάγδα Δημούδη / εικαστικός

• Βρέχει απόψε. Κι η πόλη έχει τα μάτια της κλειστά όταν δακρύζει ο ουρανός κι όταν ονειρεύεται… Λαμπερά τα νοτισμένα κτίρια από τη βροχή. Γεμάτα όνειρα μέσα τα σπίτια μας… Κι όταν νυχτώνει, η πόλη αλλάζει χρώματα… Η πόλη ονειρεύεται….

• Τα κτίρια χάνουν την πολυχρωμία τους, δεν υπάρχουν ώχρες, χοντροκόκκινα, σιένες… Μετατρέπονται σε σκοτεινούς τετράγωνους όγκους… Τα παράθυρά τους όμως, φωτισμένα, μεγεθύνονται λες, προδίδοντας ξεδιάντροπα τα μυστικά των δωματίων. Πίσω από δαντελένιες διάφανες κουρτίνες, άρχισαν δειλά – δειλά να φιγουράρουν γιρλάντες και στολισμένα χριστουγεννιάτικα δέντρα…

• Σταματάω το βήμα… Αυτό το παράθυρο με τον μωβ τοίχο και τον βαθυκόκκινο πολυέλαιο, με αναγκάζει κάθε φορά να κάνω το γύρω της μικρής πλατείας… Ποιός να το κατοικεί; Το άλλο πάλι, στον δεύτερο όροφο με τα πέντε συνεχόμενα παράθυρα. Σαν κουκλόσπιτο…

• Εντυπωσιακές οροφογραφίες και πολλά φυτά εσωτερικού χώρου… φωτίζεται διακριτικά δίνοντας την ψευδαίσθηση του χρώματος της σάρκας… ένα γλυκό ροζ ή ίσως παλαιϊκό πορτοκαλί…

• Είναι βράδυ πλέον και τα σκούρα δεν έχουν κλείσει ακόμα, αποκαλύπτοντας όλα όσα φυλάνε σθεναρά στο φως της μέρας….

• Με κωδικό 6… μικρές άσκοπες χειμωνιάτικες περιπλανήσεις σε μια εκκωφαντικά ήσυχη πόλη, που ονειρεύεται να βγει σώα από έναν εφιάλτη…

Καλό βράδυ…