7.9 C
Corfu
Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου, 2023

Στην τελική ευθεία για το «24ο Φολκλορικό Φεστιβάλ Κέρκυρας»

Ένας θεσμός που ξεκίνησε από τα πρώτα βήματα του Λαοδάμα τη δεκαετία του '80 κι εξελίχτηκε στη μαζικότερη πολιτιστική εκδήλωση στο νησί, το Φολκλορικό...

Ξεκινάει το Κερκυραϊκό Καρναβάλι!

Την Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2023 στην Πλατεία Δημαρχείου έχει προγραμματιστεί η έναρξη του Κερκυραϊκού Καρναβαλιού. Συμμετέχουν: 12.00 Χορωδία Λυκείου Ελληνίδων 17.30: Η Κερκυραϊκή Μασκαράτα Οι Βενετσιάνοι του "ό,τι...

Η 102η Σύνοδος Πρυτάνεων Ελληνικών Πανεπιστημίων στην Κέρκυρα

H 102η Σύνοδος Πρυτάνεων Ελληνικών Πανεπιστημίων θα διεξαχθεί από τις 20 έως τις 23 Μαρτίου 2023, υπό την Προεδρία του Ιονίου Πανεπιστημίου και Προεδρεύοντα τον Καθηγητή Ανδρέα Φλώρο,...

Ένα φορτηγό με σκουπίδια από την παραλία της Κερασιάς μάζεψε η All For Blue

Με την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου να πλησιάζει, η ομάδα της All For Blue στην Κέρκυρα δείχνει την αγάπη της για τον ωκεανό. Η...

Old Christmas / Το τραπέζι της γιορτής (το αυγολέμονο, ο γάλος και η μουστάρδα dolce)

Το παραδοσιακό τραπέζι «του Χριστού» στην παλαιά Κέρκυρα, είχε τη δική του «ιεροτελεστία».

Γράφει ο Ηλίας Αλεξόπουλος

Δεν τα ‘λεγαν «Χριστούγεννα». Μα, «του Χριστού». Κι έψαλαν, με τον δικό τους τρόπο˙ «η γέννησή σου, Χριστέ, ο Θεός ημών…». Ντόπιο ιδίωμα, κορφιάτικο μέλος, πρόχειρα κόρα και υπαίθριοι ψαλτάδες κάτω απ’ τα βόλτα τ’ Αγιαντώνη, της Πίνιας, του Μαρκά και πιο παλιά, της Porta Reale…

Η ΑΓΟΡΑ. Και η εστία / το σπιτικό. Με τη νοικοκυρά – σύζυγο, μητέρα, κόρη ή νόνα, «η καλή»– πρωταγωνίστρια και ιέρεια των άγιων ημερών. Λαμποκοπούσαν, τούτες τις μέρες, τα σπίτια των Κορφών. Έπλεναν τ’ άσπρα τους, σιδέρωναν τις φορεσιές, καθάριζαν τα πάντα, λουστράριζαν και «σίλβωναν» κουζινικά με ξύδι και λεμόνι (κακάβια, πινιάτες, σκουτέλες, τα ταψιά, τα γαδίνια, τα μαστέλια και τις κόνκολες)˙ τ’ ασήμια και τους μπρούτζους.

ΤΑΚΤΟΠΟΙΟΥΣΑΝ τα εικονίσματα, φρέσκο λάδι στο καντήλι, κεριά καινούργια, νέα λούλουδα στο τεντζερό-βαζο, κάποιοι πρόσθεταν και φύλλα από δάφνη και μυρτιά. Κι αν είχαν και αυλή, σου ‘σπαγε τη μύτη ο φρέσκος ο ασβέστης (ο ίδιος που είχαν πρώτα φρεσκοβάψει την κουζίνα), ανάκατος με τη μυρωδιά απ’ το βρεγμένο χώμα˙ η υγρασία και η ψιχάλα του Δεκέμβρη. Κι απ’ όλα εκείνα τα υπέροχα φτιασίδια της κουζίνας. Απ’ τα απλά, τα τραταμέντα των γιορτάδων και τα «ροζόλια» του μεσοαστικού συνήθειου, έως ό,τι στοιχειοθετούσε το κυρίως τραπέζι της γιορτής. Του τριημέρου με το στρωμένο – ξέστρωτο τραπέζι (παραμονή ως δεύτερη). Με το δικό του, παραδοσιακό εθιμοτυπικό…

ΠΑΡΑΜΟΝΗ εξάναβε το τέμπο. Με τη φτιάξη, αποβραδίς, «του ψωμιού», με την αγία σφράγιση. Τούτο ήταν το «καλό ψωμί»˙ που το ‘λεγαν «Χριστόψωμο». Κλασικό εθιμικό των Δωδεκάμερου, με σειρά εντυπωσιακών παραλλαγών σε όλη την Ελλάδα (σε στολισμό και τρόπο), κατάφορτο συμβολισμών για την ευημερία του σπιτιού – έστω κι αν στην Κέρκυρα μοιάζει να μην κληροδοτήθηκε ανάλογα με, κατ’ αρχήν, τα υπόλοιπα Εφτάνησα, η ισχυρότατη παράδοση (*). Φρόντιζαν πάντως, όπως να ‘χει, να το κάμουν, όσοι το ‘καναν. απ’ τ’ καλύτερα υλικά – προζύμι σπιτικό και τ’ άλευρα κοσκινισμένα στη σίτα την ψιλή.

ΣΤΡΟΓΓΥΛΟ, με δύο πρόσθετες λωρίδες ζυμαριού να σχηματίζουν, χιαστί, το σχήμα του σταυρού, καρύδι ολόκληρο, με τσόφλι, στο «σταύρωμα» και στα τέσσερα τετράγωνα – γωνίες, κάποια παράσταση – σφραγίδα (ζώο, εικόνα, αλέτρι, χριστιανικό σύμβολο), φτιασιδωμένα φύλλα αμπέλου κι ελιάς, κεντίδια και πλουμίδια με ζύμη, σουσάμι και αμύγδαλα – ανάλογα με το συνήθειο της κάθε περιοχής.

ΚΑΘΙΣΜΕΝΗ η φαμίλια στο τραπέζι «του Χριστού», το ‘παιρνε στο χέρι ο πατέρας. Το σταύρωνε, το έκοβε (απαραιτήτως με το χέρι, για να μην πειραχτεί «από το σίδερο», το καλό που περιέκλειε), το μοίραζε. Κι έπειτα, κάναν’ το σταυρό τους κάθονταν να φάνε…

ΗΤΑΝ, πλέον, η σειρά του αυγολέμονου. Το παλαιόθεν πρώτο πιάτο του κερκυραϊκού χριστουγεννιάτικου τραπεζιού. Η λογική, συγκεκριμένη: να «επανέλθει» ο οργανισμός απ’ τη νηστεία του «Σαραντάμερου» (απ’ τ’ Αγιοφιλίππου, τον Νοέμβρη), προτού περάσει στην κατανάλωση του κρέατος.

Αυγολέμονο Χριστουγέννων

Σιγοβράζουμε το κοτόπουλο / γαλοπούλα για 2 ώρες. Αφού βράσει, το αφαιρούμε και κρατάμε το ζουμί. Προσθέτουμε ρύζι (1 κούπα) και το βράζουμε μέχρι να μαλακώσει. Χτυπάμε 2 ασπράδια μέχρι να γίνουν αφράτα και προσθέτουμε τους κρόκους. Ενώ συνεχίζουμε να χτυπάμε, προσθέτουμε μισή κούπα χυμό λεμονιού. Σιγά – σιγά αρχίζουμε να προσθέτουμε λίγο από τον ζωμό στο μίγμα με τα αυγά. Προσθέστε αρκετό ζωμό για να φέρει το μίγμα αυγών την ίδια θερμοκρασία με το ζωμό, αυξάνοντας σταδιακά τη θερμοκρασία στο μίγμα αυγών, ώστε η σούπα να μη σβολιάσει. Προσθέτουμε το μίγμα των αυγών στο ζωμό με το ρύζι, ανακατεύοντας συνέχεια. Αλατοπιπερώνουμε κι αφήνουμε τη σούπα για 15’.

ΤΟ ΣΩΣΤΟ, ήταν πηχτό. Πολύ πηχτό, «να κόβεται με… το μαχαίρι», έλεγαν (ή, στη Ζάκυνθο, «να στέκεται ολόρθο το κουτάλι»). Και τριμμένο από πάνω πιπέρι ή κανέλα / και τριμμένο ξεροτύρι. Ρύζι βρασμένο σε ζωμό από μοσχάρι (λαιμός ή σπάλα) ή ορνιθο – ζωμό μ’ αυγά χωριάτικα (και αυγοκόψιμο με… δικά του μυστικά), ιδανικά από κότα / πετεινό ελεύθερης βοσκής (πιο προσιτή για το μέσο βαλάντιο), κρατώντας απαραίτητα για γεύση φτερούγες και λαιμό, ή, ακόμη ιδανικότερα, γάλο, γαλοπούλα. Κατ’ εκδοχή, θηλυκό (γάλισα)˙ και «τον σερνικό» τον βάσταγαν για το κυρίως πιάτο.

Info: Παρά την… κυριαρχία του γάλου, το είδος κρέατος που έπαιρνε βράση για το αυγολέμονο είχε να κάνει με το γούστο και την τσέπη. Όχι σπάνια, γινόταν και σε… μικτή παραλλαγή, με ταυτόχρονη βράση ακόμη και πέντε διαφορετικών ειδών: μοσχάρι, γαλοπούλα, αρνί, κότα, χοιρινό. 

ΟΥΤΩΣ ή άλλως, «μπαντουβάνα» (κότα) ή γάλος, μιλάμε για τον μεγάλο πρωταγωνιστή στο παραδοσιακό τραπέζι των γιορτάδων. Συνήθειο, υποψιάζεται ο Σακελλαρόπουλος (σελ. 73-76), που ξέμεινε επαναδιαμορφούμενο, απ’ τους παλαιούς καιρούς, που «οι σεμπροί, οι άλλως κατά το κοινότερον λεγόμενοι “κολλήγαι” (κολλήγοι), οι αγρολήπται, οι δουλοπάροικοι, οι “ηνωμένοι τη γη ένοικοι”», στις μεγάλες τις γιορτές συνηθίζαν να προσφέρουν «τα πουλιά» για δώρο στον αφέντη.

ΕΦΤΙΑΧΝΑΝ αποβραδίς τη στια κι αχάραγα, «πριν να βαρέσουν οι καμπάνες», ξεκρέμαγαν το πουλί απ’ τη μοσκέρα, το ρίχναν’ στην πινιάτα με κρεμμύδια, σέλινο, πιπέρι, μετά προσθέταν και το ρύζι κι άφηναν να πάρει βράση. Το αυγοκόψιμο γινόταν μετά τη εκκλησιά. «Όσοι νομάτοι, τόσα αβγά», μας λέει η Νινέττα (σελ. 281). Χώρια κρόκοι και ασπράδια κι «έτσι και τ’ ασπάδι κάνει αφρί, ρίχτομε και τα κροκάδια και τότσο ζιμένο λεϊμόνι. Στάζομε σταλιά – σταλιά στην πινιάτα αναδεύοντας ρίνκα με τον κούταλο μη και κόψει και χανακωθει και κενώνουμε δελέγκου». Όταν το πουλί έσωνε τη χρήση για το βράσιμο, το ψένανε στο φούρνο, με «σκαστές» πατάτες. Απλά. Ώσπου αργότερα, εξελίχθηκε σε εξαιρετική δημοφιλή η εκδοχή με πλούσια γιόμιση. Και με συγκεκριμένο… τυπικό.

ΜΙΑ ΙΔΕΑ (από κορφιάτικη αφήγηση του 1934) μας παραδίδει ο Λουκάτος. Κάνοντας λόγο για κάποιον «αρχοντομαγειρεμένο γάλο, που τον παραγέμιζαν με σταφίδες, κανέλα, γαρούφαλο, κουκουνάρα (ή κάστανο) και τον “βάφτιζαν” τελετουργικά στο ζεστό νερό των Χριστουγέννων, φωνάζοντας τη λέξη “Χρίστος” (για να μην πουν “Χριστός”). Kαθιστώντας τον έτσι, ευλογητικό φαγητό…».

Γαλοπούλα αβγολέμονο (**)

Παίρνετε τα κόκκαλα από μια ψημένη γαλοπούλα κομμένα σε κομμάτια. Τα βάζετε σε ένα ταψί, τα αφήνετε να ψηθούν 10’σε δυνατή φωτιά και ύστερα, 30’ σε μέτρια. Βάζετε τα κόκκαλα σε μια μεγάλη κατσαρόλα με 3 λίτρα νερό και προσθέτετε 2 καρότα μεγάλα, 1 κρεμμύδι μεγάλο και 2 βλαστάρια σέλινο. Αφήνετε να σιγοβράσουν, σουρώνετε τα κόκκαλα και τα λαχανικά και ξαναβάζετε το ζωμό στην κατσαρόλα προσθέτοντας 2/3 φλιτζανιού ρύζι νυχάκι και 2 φλιτζάνια σφιχτές ντομάτες ξεφλουδισμένες και ξεσποριασμένες, κομμένες σε κύβους. Αφήνετε να βράσει 20’ και αβγοκόβετε. Σερβίρετε με τριμμένη κεφαλογραβιέρα.

ΤΟ ΨΗΣΙΜΟ, σημειώνει ο Τσίτσας, γινόταν, είτε στους φουρναραίους της γειτονιάς, είτε «στον φορητό φούρνο της εποχής, κατασκευασμένο από λαμαρίνα στα λατονιέρικα της Oβριακής, ο οποίος έπρεπε συνεχώς να τροφοδοτείται με αναμμένα κάρβουνα, τοποθετημένα σε διαζώματα – κάτι σαν τους κύκλους της δαντικής κόλασης χωρίς την φρίκη… Και κάθε που η νοικοκυρά τον άνοιγε για να προσθέσει λίγο νερό, να γυρίσει τον γάλλο ή και να βάλει νέα κάρβουνα, το πύρωμά του πρόσφερε ένα θέαμα παραμυθένιο για τα παιδικά μάτια…»

ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ημέρα, σειρά έπαιρναν «τα κρέατα», ψητά. Και κύρια, το μπούτι χοιρινό (αν και υπάρχουν αναφορές που το θέλουν πιάτο της πρώτης μέρας, με το γάλο για τη δεύτερη). Γιομισμένο με σκόρδο, θυμάρι, αλατοπίπερο (ο γνωστός chef, Αριστοτέλης Μέγκουλας, μιλώντας, έστω, για μεταγενέστερους καιρούς, θυμάται «το ψητό της μητέρας μου, της κυρίας Ντομινίκ, ένα τεράστιο μπούτι χοιρινό, με ξερά βερύκοκα και αμύγδαλα»). Κι εναλλακτικά (**), «σκαρτσοτέτα» (λαιμός ή σπάλα μοσχαριού / αλλά και κοτόπουλο ή αρνί τσιγαρισμένο, με σάλτσα ντομάτας και «σβήσιμο» κρασί) ή αρνί (κεφαλάκι ή λαιμός) με ντόπιες αγκινάρες – και γνωστό, για δίπλα, «γλυκοπατάτες μπουρδετί».

Μπούτι χοιρινό

Βγάζουμε το μπούτι (με πέτσα, 3 κ.) απ’ το ψυγείο και τ’ αφήνουμε σε θερμοκρασία δωματίου για 1 ώρα. Το βάζουμε σε ταψί και χαράζουμε με μαχαίρι την επιφάνεια του λίπους σε ρόμβους. Περιχύνουμε με το χυμό πορτοκαλιών (2) και λεμονιού (1). Αλατοπιπερώνουμε καλά. Προσθέτουμε το δεντρολίβανο (2 κλ.) και τις (2) πορτοκαλόκουπες στο ταψί. Σκεπάζουμε με λαδόκολλα και αλουμινόχαρτο και ψήνουμε σε καλά προθερμασμένο φούρνο (200º C) για 1,5 ώρα. Ξεσκεπάζουμε το μπούτι και προσθέτουμε τις πατάτες (ήδη ξέχωρα, σε μπολ, καθαρισμένες – 1½ κ. μικρές, ολόκληρες) + το σκόρδο (2 σκελ.) με τη φλούδα + ½ φλ. ελαιόλαδο + αλατοπίπερο. Ανακατεύουμε το μέλι (2 κ.σ) με μπαλσάμικο (1 κ.σ.) και μουστάρδα (3 κ.σ.). Αλείφουμε το μπούτι με πινέλο, χαμηλώνουμε το φούρνο (170º C) και συνεχίζουμε το ψήσιμο για 1,5 ώρα, μέχρι να ξεροψηθεί η πέτσα και να μελώσουν οι πατάτες.

ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ συνοδευτικό; Το λευκό κρασί, τα μαλακά τυριά, τα κάθε λογής αλλαντικά («σαλάδα» τα ‘λεγαν όλα τα παστά). Απ’ τα νούμπουλα (το «κορφιάτικο προσούτο») και τα λουκάνικα τα «φουμικάδα» (καπνιστά), μέχρι τα μπουρντούνια  (μπουλντούνι ή οματία) – παχύ έντερο ή κύστη χοίρου / μοσχαριού, παραγεμισμένα με το αίμα του σφαχτού + κομματάκια άλλου κρέατος ή λίπους. Κι απαραιτήτως για τα κρέατα, ελόγου της… Η περιβόητη «μουστάρδα ντόλτσε» (γλυκιά).

«ΚΑΤΙ σαν καυτερή μαρμελάδα. Ήρθε στο νησί με τους Βενετσιάνους, παραλλαγή της περίφημης Mostarda Veneta. Παλιά την φτιάχνανε στα σπίτια δύο μήνες πριν και την αφήναν στο κελάρι να “ωριμάσει”», μας λέει η Καλή Δοξιάδη, σημειώνοντας ιδιαίτερα ένα υλικό: το Essenza di Sinape, «ένα έλαιο, στα ελληνικά “αλλυλοσιναπέλαιο”, που παράγεται από τη χημική ένωση του λιωμένου σπόρου σιναπιού με νερό». Όταν έγινε δυσεύρετο, οι νοικοκυρές, το πάλεψαν αλλιώς: μ’ «εγγλέζικη σκόνη μουστάρδας (σ.σ. σε φακελάκια), αγνό ξύδι και άλλα υλικά» (Δεσύλλας, σελ. 54) ή σειρά παραλλαγών, «κοινών στη Βενετία και στην Κέρκυρα, με κοινά βασικά στοιχεία το κυδώνι, το άσπρο κρασί, τα “κόντιτα” (εσπεριδοειδή γκλασέ – κίτρο και πορτοκάλι στην Ιταλία, περγαμόντο και ξινονέραντζο στην Κέρκυρα) και την καυτερή μουστάρδα» (Δοξιάδη). Ή αγοραστή. Η θρυλική «του Παπαγιώργη»˙ και η Νινέττα (σελ.166) έγραφε…

Mostarda dolce – Aπό του Παπαγιώργη

3 λίτρες (1500 γρ.) κυδώνι ξεφλουδισμένο και καθαρισμένο, 3 λίτρες (1 ½ κιλό) αχλάδια το ίδιο, 1 λίτρα (1/2 κιλό) μήλα το ίδιο  ▪ Βράζουμε κάθε φρούτο χωριστά με λίγο νερό, τα λυώνουμε, ρίχνουμε το ίδιο βάρος ζάχαρη, ίσως και λίγο λιγότερο, από τα λυωμένα φρούτα, πολύ καυτερή μουστάρδα σκόνη και πιπέρι. Δένουμε στη φωτιά. Προσθέτουμε 1 λίτρα (1/2 κιλό) κόντιτα –περγαμόντο και ξινονέρατζο- αλεσμένα. Ανακατεύουμε πολλή ώρα καλά. Η μοστάρντα πρέπει να είναι πολύ καυτερή. Προσθέτουμε λίγα κονφετίνια και φυλάμε σε βάζο.

ΚΑΙ στην ύπαιθρο; Εκεί, απ’ τα χρόνια ήδη της Ενετοκρατίας, διαμορφώθηκε μια ιδιαίτερη συνθήκη: μια «λαϊκή» κουζίνα (απέναντι στην «έντεχνη αστική», των αρχοντάδων), η οποία, λόγω των πενιχρών οικονομικών δυνατοτήτων, έμαθε να εφευρίσκει εναλλακτικές. Αξιοποιώντας ή αρκούμενη σ’ ό,τι διαθέσιμο, αντί των… απαγορευτικών για τ’ όβολο της τσέπης τους. Κι επειδή το κρέας, ακόμη και η κότα, η ξυλόκοτα, ήταν για πολλούς (κι επί μακρόν) μια τέτοια περίπτωση, καταγράφονται χριστουγεννιάτικα τραπέζια με βάση τον τίμιο, παστό μπακαλιάρο (ένα, ούτως ή άλλως, βασικό πιάτο της λαϊκής κουζίνας), τον οποίο ένεκα, ωστόσο, της ημέρας, τον έκαναν ψητό, με ντομάτες και πατατόνες˙ ψωμί, κρασί κι «ένα πιάτο λάχανα. Και έχει ο Θεός…»

(*) Στα Επτάνησα (βλ. Κεφαλονιά, Λευκάδα), βράδυ παραμονής έπαιρναν το Χριστόψωμο κοντά στη φωτιά, αναμμένη από τρία είδη κούτσουρου (ελιά, άμπελος, σκίνο). Ο νοικοκύρης το σταύρωνε τρεις φορές, ψιθυρίζοντας «Η γέννησίς σου…» κι έριχνε στη φλόγα λάδι ή κρασί (αν το ψωμί ήταν “κουλούρα”, δηλ. με τρύπα στη μέση, βλ. λευκαδίτικο “Χριστοκούλουρο”, απ’ εκεί). Αν η φλόγα μεγάλωνε, ήταν καλός οιωνός για το σπίτι. Αν έσβηνε, κακός. Κάποιοι, έβαναν και νόμισμα. Kαι όποιος το ‘βρισκε, καλότυχος. Στη Λευκάδα το έβαζαν πάνω απ’ την μπουκάλα του κρασιού / λαδιού και, με πρώτο τον γηραιότερο, κάθε μέλος της οικογένειας τραβούσε ένα κομμάτι, φωνάζοντας «χρόνια πολλά». Άλλοτε, στα χωριά, ανήμερα πρωί, μετά τη λειτουργιά, φωνάζαν’ τον παπά, «να το ευλογήσει». Και τούτος, λέει, το σήκωνε πάνω απ’ το πιάτο με το πρόσφορο και τ’ άβραστο σιτάρι, το σταύρωνε, το έσπαγε και καταπώς έπεφτε το μεγαλύτερο κομμάτι, έδινε ορμηνεία πώς θα πήγαινε ο χρόνος.

(**) από olivemagazine.gr

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΚΑΙ ΨΗΦΙΑΚΕΣ ΠΗΓΕΣ

• Corfu Stories Mag. (έντυπη έκδοση), τ. 11 (Δεκ. 2018) και τ. 23 (Δεκ. 2019).

• Νινέττα Χ. Λάσκαρι, «Κέρκυρα, Μια ματιά μέσα στο χρόνο», εκδ. «Ποταμός», Αθήνα, 2016.

• Αντώνης Δεσύλλας, «Βόλτα στη Σπιανάδα», εκδ. «Έψιλον», Αθήνα, 1997.

• A.X. Tσίτσας, «Νοσταλγικές Διαδρομές», Δημ. Ετ. Κερκυραϊκών Σπουδών, Κέρκυρα, 1992 (via Corfuhisory.eu).

• Δημήτρης Σ. Λουκάτος, «Έθιμα των Χριστουγέννων», Αθήνα, 2013 (εφημ. «Τα Νέα»).

• Σ.Κ. Σακελλαρόπουλος, «Οι σεμπροί της Κέρκυρας», σε Ι.Ν. Πηλίκα, «Επτανησιακόν Ημερολόγιον του έτους 1913», Αθήνα, 1912.

• Ιστοσελίδες: olivemagazine.gr, bostanistas.gr, ethnos.gr.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Στην τελική ευθεία για το «24ο Φολκλορικό Φεστιβάλ Κέρκυρας»

Ένας θεσμός που ξεκίνησε από τα πρώτα βήματα του Λαοδάμα τη δεκαετία του '80 κι εξελίχτηκε στη μαζικότερη πολιτιστική εκδήλωση στο νησί, το Φολκλορικό...

Ξεκινάει το Κερκυραϊκό Καρναβάλι!

Την Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2023 στην Πλατεία Δημαρχείου έχει προγραμματιστεί η έναρξη του Κερκυραϊκού Καρναβαλιού. Συμμετέχουν: 12.00 Χορωδία Λυκείου Ελληνίδων 17.30: Η Κερκυραϊκή Μασκαράτα Οι Βενετσιάνοι του "ό,τι...

Η 102η Σύνοδος Πρυτάνεων Ελληνικών Πανεπιστημίων στην Κέρκυρα

H 102η Σύνοδος Πρυτάνεων Ελληνικών Πανεπιστημίων θα διεξαχθεί από τις 20 έως τις 23 Μαρτίου 2023, υπό την Προεδρία του Ιονίου Πανεπιστημίου και Προεδρεύοντα τον Καθηγητή Ανδρέα Φλώρο,...

Ένα φορτηγό με σκουπίδια από την παραλία της Κερασιάς μάζεψε η All For Blue

Με την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου να πλησιάζει, η ομάδα της All For Blue στην Κέρκυρα δείχνει την αγάπη της για τον ωκεανό. Η...

Διάλεξη του Κ. Ζερβόπουλου: «Οι μελοποιήσεις του “Ύμνου εις την Ελευθερίαν” από το Ν. Μάντζαρο»

Τιμώντας την επέτειο των 200 χρόνων από τη συγγραφή του «Ύμνου εις την Ελευθερίαν» - Διάλεξη Κώστα Ζερβόπουλου, Δρ. Μουσικολογίας Ιονίου Πανεπιστημίου Η Εταιρεία Κερκυραϊκών...