Ο Γιώργος Καραμίχος θυμήθηκε τα χρόνια του στην Κέρκυρα…

Το Ιόνιο Πανεπιστήμιο, η Κερκυραϊκή Σκηνή και «το πανέμορφο νησί που νιώθω ακόμη σπίτι μου».

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ, κατά τεκμήριο, για έναν απ’ τους πλέον ταλαντούχους ηθοποιούς της γενιάς του. Αλλά κι έναν υπηρέτη της τέχνης του, πολύ πιο πέρα απ’ τα (στενά) όρια του «παίζω» σε… γλώσσα ελληνική.

ΜΙΑ ΟΚΤΑΕΤΙΑ πριν… Lon Angeles… Μια υποτροφία, μια Σχολή (της Στέλλα Άντλερ), μια προσωπική τεχνοτροπία, που εξελίχθηκε σε μάθημα (διδασκαλία τεχνικής στο αρχαίο δράμα), ένα ακόμη βήμα περαπέρα: σκηνοθεσία… Για τον εξαιρετικό, Γιώργο Καραμίχο περιττεύουν οι συστάσεις. Τον (και) «δικό μας» Γιώργο Καραμίχο…

Η ΕΥΚΟΛΗ ανάγνωση, ικανοποιείται απ’ την τεκμηρίωση της συμμετοχή του στους «The Durrells» ή την τακτική του παρουσία, ως διδάσκων, σε εγχώρια σεμινάρια. Η πιο «ψαγμένη», πάλι, σε μια ιστορία που, χρόνια πριν, έμπηξε σημαία στο νησί, σηματοδοτώντας την έναρξη του προσωπικού του δρόμου. Μη δεν το ξέρεις, τάχα μου; Μεθές: όλα, για τον Γιώργο Καραμίχο, αρχίσαν’ απ’ εδώ. Τα χρόνια των σπουδών του στο Ιόνιο Πανεπιστήμια, τους καιρούς της Κερκυραϊκής Σκηνής…

ΠΡΟΣΦΑΤΑ, ο Καραμίχος παραχώρησε μια εκτενή συνέντευξη στον Χρήστο Καράμπελα για λογαριασμό του news247.gr. Μιλώντας και για ‘κείνους τους καιρούς…

• «Σαν παιδί ήμουν “σέρτικος”, όπως έλεγε και ο πατέρας μου. Όλο κάπου σκαρφάλωνα, όλο σε κάποιο ποτάμι θα έμπαινα, όλο κάποιο παιχνίδι θα σκάρωνα. Πολύ τρέξιμο και περιπέτειες, τόσο στη Βέροια, όσο και στο χωριό μου (τους Γεωργιανούς), όπου περνούσα πολλές ώρες στη φύση με όλη την τσακαλοπαρέα τα καλοκαίρια. Είναι η βαθειά μου προίκα όπως είναι για όλους μας τα παιδικά μας χρόνια. Δεν είχαμε τηλεόραση κι έτσι είχαμε χρόνο να παρατηρούμε τα ζώα, τα δέντρα και τους ανθρώπους. Ακούγαμε τις ιστορίες των πιο μεγάλων και φτιάχναμε τις δικές μας. Ακόμη το ίδιο κάνω όσο μπορώ. Ακούω και λέω ιστορίες. Είναι μέρος του χαρακτήρα μου πια…

• Είχα ανάγκη να εξερευνήσω τον κόσμο και οι σπουδές στην Κέρκυρα ήταν μια καλή αφορμή και δικαιολογία να ξεκινήσω το ταξίδι μου. Έδωσα πανελλήνιες και πέρασα στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, όπου είχα την ευκαιρία να μάθω και να πάθω. Στην Κέρκυρα νιώθω ακόμη σπίτι μου καθώς εκεί έζησα τις πρώτες μου εμπειρίες μακρυά από τους γονείς και το τέλος της εφηβείας μου. Αυτό το πανέμορφο νησί αποτέλεσε το ιδανικό σκηνικό για να ανακαλύψω αυτό που πραγματικά θέλω και να δοκιμάσω τα όρια μου. Δεν ήταν εύκολη η αλλαγή. Ήταν όμως αναγκαία και με πολλές όμορφες στιγμές πλάι σε κάποιες επώδυνες εμπειρίες. Η εφηβεία ούτως ή άλλως είναι δραματική πόσω μάλλον για ένα παιδί από επαρχία που έχει μεγάλα όνειρα αλλά όχι τα απαραίτητα μέσα να τα εκφράσει…

• Η πρώτη φορά που έπαιξα ήταν στο χωριό, όπου η θεία Μαρκέλα Μάνια μας ετοίμαζε διάφορα σκετσάκια. Μετά, στην τρίτη λυκείου είχα την ευκαιρία να παίξω σε μια παράσταση με σκηνοθέτη τον Γιάννη Καισαρίδη που μας έμαθε να αγαπάμε τον θεατρικό λόγο και το μεγάλο σχολείο ήταν η Κερκυραϊκή Σκηνή της οποίας έγινα μέλος από το πρώτο έτος του πανεπιστημίου. Εκεί επιβεβαιώθηκε ότι το σαράκι μέσα μου έπρεπε να το εκφράσω αλλιώς θα με έτρωγε. Ακόμη εκπλήσσομαι από το πόσα στοιχεία του χαρακτήρα μου ξεκλειδώνουν μέσα από την υποκριτική. Είναι σαν να προσπαθείς να γιατρέψεις όλον τον ανθρώπινο πόνο κατανοώντας τις ανάγκες των ρόλων…»

Δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη, ΕΔΩ.