Ημερολόγιο Μαμάς: Οι σκέψεις μου πριν χτυπήσει το πρώτο κουδούνι

Γράφει η Momster

Κάθε Σεπτέμβρη συμβαίνει το ίδιο. Το ημερολόγιο γράφει «επιστροφή στο σχολείο», τα καταστήματα γεμίζουν τσάντες, τετράδια και μολύβια, οι διακοπές σιγά σιγά τελειώνουν κι εγώ, κάπου ανάμεσα στη λίστα με τα σχολικά και στο πλύσιμο της τελευταίας πετσέτας της παραλίας, νιώθω ένα μικρό σφίξιμο στο στομάχι. Γιατί, όσο κι αν περιμένω κι εγώ την επιστροφή στη ρουτίνα, το άνοιγμα των σχολείων φέρνει μαζί του ένα σωρό σκέψεις και αγωνίες.

Θα είναι καλά το παιδί μου; Θα προσαρμοστεί; Θα κάνει φίλους; Θα νιώσει όμορφα στην τάξη του; Θα βρει τη θέση του; Θα τα καταφέρει με τα μαθήματα; Ερωτήσεις που ίσως για κάποιον άλλον να μοιάζουν υπερβολικές, αλλά για μια μαμά είναι αρκετές για να γεμίσουν το μυαλό της.

Η μεγαλύτερη αγωνία μου είναι πάντα το «κι αν δυσκολευτεί;». Θέλω τόσο πολύ να προστατεύσω το παιδί μου, που μερικές φορές ξεχνάω πως δεν μπορώ να είμαι δίπλα του κάθε στιγμή. Δεν μπορώ να είμαι εκεί όταν κάποιος του μιλήσει απότομα, όταν νιώσει ντροπή, όταν τσακωθεί με ένα φίλο ή όταν δυσκολευτεί σε κάτι. Δεν μπορώ να λύσω κάθε μικρό του πρόβλημα. Και, όσο κι αν αυτό με φοβίζει, ξέρω πως πρέπει να του δώσω χώρο να μάθει να τα αντιμετωπίζει μόνο του.

Το σχολείο δεν είναι μόνο μαθήματα και βιβλία. Είναι φιλίες, παρέες, παιχνίδια, απογοητεύσεις, μικρές νίκες και μεγάλες ανακαλύψεις. Είναι ένας από τους πρώτους χώρους όπου ένα παιδί αρχίζει να βρίσκει τη θέση του έξω από την οικογένειά του. Κι αυτό για μια μαμά είναι δύσκολο. Γιατί θέλουμε να ξέρουμε ότι το παιδί μας θα έχει κάποιον να το περιμένει στο διάλειμμα, κάποιον να παίξει μαζί του, κάποιον που θα το κάνει να γελάσει. Θέλουμε να μην αισθανθεί ποτέ μόνο του.

Κι ύστερα έρχονται τα μαθήματα, οι εργασίες, η συγκέντρωση, οι βαθμοί και όλο αυτό το άγχος της επίδοσης. Κι εδώ πολλές φορές αναρωτιέμαι αν τελικά αγχωνόμαστε εμείς περισσότερο από τα παιδιά. Θέλουμε να τα βλέπουμε να προοδεύουν, να προσπαθούν, να τα καταφέρνουν. Όμως προσπαθώ να θυμίζω στον εαυτό μου κάτι πολύ σημαντικό: το παιδί μου δεν είναι ο βαθμός του. Δεν πειράζει αν κάνει λάθη. Δεν πειράζει αν χρειάζεται περισσότερο χρόνο. Δεν χρειάζεται να είναι καλό σε όλα. Αυτό που έχει σημασία είναι να νιώθει ότι μπορεί να προσπαθήσει χωρίς να φοβάται ότι θα απογοητεύσει τη μαμά και τον μπαμπά.

Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και μια άλλη, πιο βαθιά αγωνία. Το παιδί μου μεγαλώνει. Κάθε καινούρια σχολική χρονιά είναι μια μικρή υπενθύμιση ότι δεν είναι πια το μωρό που κρατούσα αγκαλιά. Θα γνωρίσει καινούριους ανθρώπους, θα αποκτήσει δικές του απόψεις, θα κάνει πράγματα στα οποία εγώ δεν θα είμαι παρούσα. Θα αρχίσει να διεκδικεί περισσότερο τον χώρο του και να γίνεται όλο και πιο ανεξάρτητο. Και αυτό είναι υπέροχο, αλλά ταυτόχρονα είναι και λίγο τρομακτικό.

Η μητρότητα είναι γεμάτη από μικρούς αποχαιρετισμούς. Αποχαιρετάς σιγά σιγά το μωρό, το μικρό παιδί, την πρώτη μέρα στο σχολείο, την πρώτη τάξη, την αγκαλιά πριν μπει στην αίθουσα. Κάθε Σεπτέμβρη κοιτάζω το παιδί μου και σκέφτομαι «μεγάλωσε πάλι λίγο». Και κάπου εκεί συνειδητοποιώ πως η δική μου αγωνία δεν πρέπει να γίνει δική του.

Θέλω να μάθω να ακούω περισσότερο και να συμβουλεύω λιγότερο. Να μην κάνω κάθε μικρή δυσκολία τεράστιο πρόβλημα. Να μη μεταφέρω στο παιδί μου τους φόβους μου. Να είμαι εκεί όταν με χρειάζεται, αλλά και να του αφήνω χώρο όταν μπορεί να τα καταφέρει μόνο του.

Γιατί τελικά αυτό θέλω περισσότερο από όλα. Να ξέρει ότι έχει ένα ασφαλές μέρος για να επιστρέφει. Ότι μπορεί να μου μιλήσει όταν κάτι το δυσκολεύει. Ότι μπορεί να κλάψει, να φοβηθεί, να αποτύχει και να ξαναπροσπαθήσει χωρίς να νιώσει ότι με απογοήτευσε.

Και κάπως έτσι έρχεται ο Σεπτέμβρης. Θα ετοιμάσουμε τις τσάντες, θα κολλήσουμε ετικέτες στα τετράδια, θα ψάξουμε εκείνη την κασετίνα που «σίγουρα κάπου πρέπει να είναι» και θα διαλέξουμε τα ρούχα για την πρώτη μέρα. Το πρωί θα βιαζόμαστε, ίσως θα γκρινιάξουμε λίγο, ίσως θα ξεχάσουμε κάτι στο σπίτι. Κι ύστερα θα έρθει εκείνη η στιγμή που θα δω το παιδί μου να περνάει την πόρτα του σχολείου.

Και θα έχω μέσα μου χίλιες σκέψεις.

Μόνο που φέτος θέλω να θυμάμαι πως δεν χρειάζεται να είναι όλα τέλεια. Δεν χρειάζεται κάθε μέρα να είναι εύκολη. Δεν χρειάζεται το παιδί μου να μην απογοητευτεί ποτέ, να μην κάνει λάθος, να μην φοβηθεί ή να μην κλάψει. Χρειάζεται μόνο να ξέρει πως δεν είναι μόνο του.

Κι εγώ θα προσπαθήσω να κάνω λίγο στην άκρη τις δικές μου αγωνίες και να εμπιστευτώ το παιδί μου.

Γιατί ίσως το μεγάλωμα να είναι τελικά αυτό: να το κρατάς σφιχτά όταν σε χρειάζεται και να ανοίγεις λίγο τα χέρια σου όταν είναι έτοιμο να προχωρήσει.

Καλή σχολική χρονιά στα παιδιά μας. Και καλή σχολική χρονιά και σε εμάς, τις μαμάδες, που κάθε Σεπτέμβρη μαθαίνουμε ξανά να τα αφήνουμε λίγο πιο ελεύθερα.

Μια μαμά σε εξέλιξη…

Διαβάστε περισσότερα άρθρα της Momster ΕΔΩ