Opinion (Παυλογιάννης) / Μέσα στην «κρίση» η συνύπαρξη είναι επιλογή…

Επίκαιρο άρθρο γνώμης του Δρ. Ιστορίας του Αθλητισμού, καθ. Ιστορίας και Διαχείρισης Πολιτισμού του Ιονίου Πανεπιστημίου.

Γράφει ο Άκης Παυλογιάννης

• Νομίζω ότι έφθασε η ώρα να αγγίξουμε τις λέξεις. Όχι για να αρχίσουμε τα λογοπαίγνια ή απλώς για να αντιδράσουμε, αλλά για να αποσαφηνίσουμε και πιθανόν να αναμετρηθούμε με τις νοηματοδοτήσεις τους.

• Εκτιμώ ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να διαχωρίσουμε ξεκάθαρα και με τρόπο εξόχως πολιτικό την προσωπική ευθύνη που επικαλείται σε κάθε δύσκολη περίσταση η επίσημη Πολιτεία από την ατομική βούληση που ορίζει την υποκειμενικότητα μας μέσα σε κοινοτικές συμπεριφορές και συνυπάρξεις.

• Στην πρώτη περίπτωση ο λόγος πλέον γίνεται αδύναμος και άρα λιγότερο πειστικός, όχι γιατί δεν περιέχει εκφάνσεις του πραγματικού κινδύνου, αλλά γιατί αυτοακυρώνεται από την προφανή απροθυμία, ίσως και αδυναμία, της κυβερνητικής εξουσίας να διαχειρισθεί ορθά και με τις απαραίτητες χρηματοδοτήσεις την κρίση υγείας και να παράσχει τα προφανή για την προστασία της δημόσιας υγείας. Όπως για παράδειγμα, να αντιμετωπίσει την πεισματική άρνηση να δει διαφορετικά τη διαχείριση των θεμάτων στο χώρο της εκπαίδευσης και των μέσων μαζικής μεταφοράς ή την αδυναμία να αντιπαρατεθεί με τις πρακτικές που διέπουν μαζικές εκδηλώσεις σαν αυτές που συχνά βλέπουμε έξω και μέσα από τις εκκλησίες.

• Σε τέτοιες περιστάσεις η επίκληση της προσωπικής ευθύνης δεν γίνεται απλώς αναποτελεσματική, αλλά φαίνεται υποκριτική σε μια διαδικασία μετάθεσης των ευθυνών, μιας και μιλάμε για ευθύνη. Δεν στοιχειοθετεί την ώρα της συνείδησης και κυρίως δεν αίρει την αντίληψη ότι η ζωή κοστολογείται.

• Στη δεύτερη περίπτωση, όμως, η ατομική βούληση σηματοδοτεί την απόφαση του πολίτη να αναδείξει τις ατέλειες του συστήματος, να αντιπαρατεθεί με τις επίσημες ανεπάρκειες και να οδηγηθεί σε επιλογές που δεν θα ακυρώνουν ολοκληρωτικά την κοινωνικότητα του, αλλά θα μειώνουν τις απειλές και θα διαμορφώνουν μια λογική κοινοτική συνύπαρξη.

• Η ατομική βούληση περιέχει την προσωπική ευθύνη και επομένως τη δυνατότητα επιλογών που θα έχουν στο κέντρο το ενδιαφέρον για το συνάνθρωπο και την κοινότητα. Αν ο χώρος της ελεγχόμενης επικοινωνίας θέλει να φορτώσει στον πολίτη την ευθύνη των πραγμάτων, τότε ο πολίτης πρέπει να αντιδράσει και να δείξει αυτήν την ανεπάρκεια του συστήματος μέσα από τις δικές του αποφάσεις.

• Πλέον βρισκόμαστε σε μονόδρομο.