9/11/1905: Ανεβαίνει η «Δεσποινίς ντε Μπελ Ιλ» του Σαμάρα

Μια στιγμή της κερκυραϊκής διαχρονικότητας, σε 160 λέξεις.

Επιμέλεια: Ηλίας Αλεξόπουλος

ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ για πρώτη φορά, στη Γένοβα, η όπερα του (εγκατεστημένου τότε στην Ιταλία) Σπύρου Σαμάρα, «Δεσποινίς ντε Μπελ Ιλ». (Mademoiselle de Belle –Isle). Η τρίτη, χρονικά (προηγήθηκαν «Μάρτυρας», 1894 και «Ιστορία Αγάπης» / «Ξανθούλα», 1903), απ’ τις τέσσερις (ακολούθησε η «Ρέα», 1908) όπερες, που συναπαρτίζουν το σώμα των τεσσάρων μεγάλων μελοδραμάτων του Σαμάρα, που διασώθηκαν, πλήρη ή με μερικές απώλειες. Εν προκειμένω, το δεύτερο. Καθώς «επιβίωσαν» μόνο οι παρτιτούρες της β’, γ’, δ’ πράξης, της ορχήστρας (πλην δύο όμποε, τριών τρομπονιών και άρπας), καθώς και δύο σπαρτίτα (ιταλο-γαλλικό, γερμανικό). Εντέλει, μεταξύ 1991 και ‘95, ο Βύρων Φιδετζής κατάφερε την μουσικολογική  αποκατάσταση του έργου. Που κατόπιν ηχογραφήθηκε και επέστρεψε ρεπερτοριακά. Τετράπρακτο λυρικό δράμα, του 1903-’04, εκτυλίσσεται στους κήπους της μαρκησίας ντε Πρι, στο Σαντιγύ, επί Λουδοβίκου ΙΕ΄. Το λιμπρέτο, σε ποιητικό κείμενο του Paul Milliet (1848-1924), βασίζεται στο ομώνυμο έργο (1839) του Alexandre Dumas (πατρός), μαρτυρούμενο στο ρεπερτόριο της «Comédie Française» και μάλιστα ως ένα απ’ τα πιο πετυχημένα θεατρικά της.

• Με βάση το παλαιό (ιουλιανό) ημερολόγιο, που ίσχυε στην Ελλάδα έως το 1923 (16/2).