12/11/1974: «Φεύγει» η Ειρήνη Δενδρινού

Μια στιγμή της κερκυραϊκής διαχρονικότητας, σε 160 λέξεις.

Επιμέλεια: Ηλίας Αλεξόπουλος

ΠΕΘΑΙΝΕΙ η «μεγάλη κυρία» της κερκυραϊκής διανόησης, Ειρήνη Δενδρινού (γεν. 1879). Κόρη Ζαβιτσιάνου, μαθήτρια Καλοσγούρου (Αρσάκειο) και σύζυγος Ανδρέα Δενδρινού (1900) εμφανίστηκε στα γράμματα με δημοσιεύσεις σε τοπικά έντυπα (δεκ. 1890). Η γνωριμία της με τον Ντίνο Θεοτόκη (βλ. αφιέρωση «Απελλή»), κρίσιμη. Φέρνοντάς την σ’ επαφή με σοσιαλισμό, σύγχρονη φιλοσοφία και φεμινισμό – το ’16 συμμετείχε στο πρώτο φεμινιστικό συνέδριο στην Ελλάδα (Καλλιρρόη Παρρέν). Την ίδια χρονιά δημοσίευσε την πρώτη της ποιητική συλλογή, «Σονέτα» (ακολούθησε ο «Εξαγνισμός»), έχοντας ήδη (1907) συστηθεί ως πεζογράφος: «Από τον κόσμο τού σαλονιού», «Οι δύο θάνατοι» (ακολούθησαν «Πετακτές κουβέντες», «Ο ξένος και η μικρή μου φίλη», «Η γιαγιά με τα εννιά εγγονάκια» κ.ά.). Περίφημες μαρτυρούνται οι διαλέξεις της για τη δημοτική γλώσσα (επιρροή από απόψεις Ψυχάρη) και τους λογοτέχνες της «Κερκυραϊκής Σχολής» / μέλος της «Συντροφιάς των Εννέα» και της εκδοτικής ομάδας της «Κερκυραϊκής Ανθολογίας» (συνεργάστηκε και με «Νουμά», «Νέα Εστία», «Ιόνιο Ανθολογία», «Εφημερίδα των Κυριών»). Το ’67 τιμήθηκε (παράσημο) για τη συνολική της προσφορά.