2/12/1994: «Φεύγει» ο Τάσος Κόρφης

Μια στιγμή της κερκυραϊκής διαχρονικότητας, σε 160 λέξεις.

Επιμέλεια: Ηλίας Αλεξόπουλος

ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΙ τα εγκόσμια, στην Αθήνα, ο λογοτέχνης, Τάσος Κόρφης – κατά κόσμον, Τάσος Ρομποτής. Γεννημένος στην Κέρκυρα (1929), γιος του διαπρεπούς μουσικοσυνθέτη, Γεράσιμου Ρομποτή, σπούδασε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και υπηρέτησε, ως αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, για πάνω από 30 χρόνια (αποστρατεύτηκε το ’82, με το βαθμό του Αντιναύαρχου). Δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα κατά τα μαθητικά του χρόνια (περιοδικό «Χαραυγή», εφημερίδα «Αυγή» / Πύργος), προτού επανέλθει πιο συστηματικά στη λογοτεχνική παραγωγή μετά την αποστράτευσή του, με δημοσιεύσεις πεζών, ποιημάτων, δοκιμίων, μελετών (για λογοτεχνία Μεσοπολέμου, Λαπαθιώτη, Δούκα, Φιλύρα, Καββαδία κ.λπ.) και μεταφράσεων. Τιμώμενος επ’ αυτών με το Έπαθλο Κυπριακών Γραμμάτων, το έπαθλο Νίκου Καββαδία και το Β’ Κρατικό Βραβείο Διηγήματος. Ειδικής αναφοράς χρήζει η, με δική του πρωτοβουλία, ίδρυση των εκδόσεων «Πρόσπερος» (συν του λογοτεχνικού περιοδικού «Ανακύκλυση»), το οποίο εξέδωσε και τον κύριο συγγραφικό του όγκο: «Ένα έρημο σπίτι» (1978), «Καταθέσεις όψεως» (1982), «Ποιήματα» (1983), «Πατρογνωσία» (1984), «Παυσίλυπα» (1987), «153 Graffiti» (1992), «Εγκώμια» (1993), «Ποιήματα Β’» (1997), «Κοντραπούντο» (2002) κ.λπ.