23/12/1944: Η Κοίμηση του Αγιορείτη, Στεφάνου Γρηγοριάτη

Μια στιγμή της κερκυραϊκής διαχρονικότητας, σε 160 λέξεις.

Επιμέλεια: Ηλίας Αλεξόπουλος

ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΙ τα εγκόσμια μια απ’ τις πιο αξιοσέβαστες, κερκυραϊκής καταγωγής, μορφές του Αγιορείτικου βίου κατά τον πρώιμο 20ό αιώνα. Ο Ιερομόναχος, Στέφανος Γρηγοριάτης (γεν. 1881). Κατά κόσμον, Κωνσταντίνος Κοντομάρης, απ’ τους Αναπλάδες. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1916 (Στέφανος), πρεσβύτερος το 1924 κι έλαμψε με τη δράση και το βίο του στην Ι.Μ. Αγ. Γρηγορίου. «Επί έτη είχε το διακόνημα του προσφοράρη και του βηματάρη. Μεγάλος αγωνιστής, άκρος νηστευτής. Καθημερινώς έτρωγε λίγο ρύζι. Στο κοιμητήρι της μονής υπήρχε ένα μεγάλο δένδρο, όπου φαίνονταν καρφιά και σανίδες. Εκεί ανέβαινε και προσευχόταν, μεταξύ ουρανού και γης, έχοντας μνή­μη θανάτου, δάκρυα, συναίσθηση της παροδικότητος της ζωής και της αμαρτωλότητός του, επί νύχτες», διαβάζουμε στο diakonima.gr. Συνεχίζοντας: «Ευρισκόμενος στο γηροκομείο της μονής, παραμονή του θανάτου του, κάλεσε τον ηγούμενο Βησσαρίωνα (+ 1974) κι εξομολογήθηκε… Την άλλη ημέρα μετάλαβε των αχράντων Μυστηρίων: “Τώ­ρα ήλθε ο άγιος Νικόλαος και μου είπε να κάνω λίγη υπομονή και θα έλθει να με πάρει”. Μετά μία ώρα άφησε το πνεύμα του…»