Η έκθεση Λαμπίρη στη Δημοτική Πινακοθήκη

• Η προσέγγιση Μελέντη.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ, στο τμ. Περιστυλίου των Ανακτόρων, η έκθεση ζωγραφικής της Αλέκας Λαμπίρη και η οποία (εγκαίνια, 26/6) άνοιξε τον κύκλο περιοδικών εκθέσεων της Δημοτικής Πινακοθήκης, μετά την επανέναρξη της λειτουργίας της (μέσα Ιουνίου).

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για την πρώτη ατομική έκθεση που πραγματοποιεί η καλή εικαστικός στην Πινακοθήκη του Δήμου Κ. Κέρκυρας και την οποία, όπως λέει, «τη νιώθω σαν μια μετάβαση. Μέχρι τώρα, η κύρια κινητήριος δύναμη ήταν η προσπάθεια να απεικονίσω εκφράσεις σε ανθρώπινα πρόσωπα. Τον τελευταίο καιρό όμως, αναζητώ την ισορροπία στα χρώματα». Συμπληρώνοντας ότι αποτελεί για την ίδια μια πρόκληση και η οποία, καλλιτεχνική έγκειται «στο πώς μπορώ να συνδυάσω χρώματα, που δοσμένα σε μεγάλες φόρμες αποδίδουν ένα πρόσωπο, χωρίς να μειώνεται η ένταση του συναισθήματος».

ΜΕ ΣΠΟΥΔΕΣ στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών του Μπάρι και συμμετοχή σε 11 ομαδικές εκθέσεις, η εικαστικός διατηρεί, παράλληλα, τον τελευταίο χρόνο, τον προσωπικό της δημιουργικό και εκθεσιακό χώρο στο κέντρο της παλιάς πόλης της Κέρκυρας.

H ιστορικός – επιμελήτρια, Μαρία Μελέντη για την έκθεση

• …Την άλλη πλευρά του κόσμου μας περιτρέχει και ορίζει μία ανυπότακτη πραγματικότητα που με την πρώτη ευκαιρία βγάζει το τόξο της, στοχεύει και θρυμματίζει, συντρίβει την σύγχρονη επιτάχυνσή μας. Σε αυτές τις επαναλαμβανόμενες σκληρές σκηνές για τον ανθρώπινο καθρέφτη μας όπου εμείς, εμείς οι ίδιοι και ο υπόλοιπος κόσμος ενώνονται, αναγκαζόμαστε ξαφνικά, αναπάντεχα, να συμμετέχουμε σε κάτι απρόσμενο, να πατήσουμε φρένο, να σταματήσουμε στην μέση της πολύπαθης διαδρομής μας και να βιαστούμε να προλάβουμε την Ταχεία που χάνεται εμπρός μας. Αυγή, δύση, καταμεσήμερο, μεταμεσονύχτια, θα διασταυρώσει τα βήματά της με τα δικά μας για να μας συνεπάρει…

• Κάπου εκεί μεταξύ καπνών, άσθματος και αγωνίας, μεταξύ της μίας και άλλης κουκέτας του ταξιδιού εμείς και οι παραλλαγές μας, γνωστές μας και άγνωστες, απόκρυφες και μη, θα αρχίσουμε το κρυφτό, τον πόλεμο, τον πύρινο έρωτα, τα ατελείωτα γεύματα του γέλιου και του κλάματος. Είτε στο φως, είτε στο ημίφως, πίσω από τα ανοικτά, κλειστά ή ημίκλειστα παράθυρα, οι κραδασμοί μας, οι παλμοί, οι ήχοι και οι υπέρηχοι, οι άνοδοι και κάθοδοί μας, τα θερμά και τα ψυχρά μας σκιρτήματα και ακούσματα θα αναμειγνύονται στον χορό των αψιμαχιών με την ύπαρξή μας, την ακατέργαστη ύλη της ενέργειας. Αναπόφευκτος και ολοκληρωτικά μοιραίος ο κατακλυσμός της μνήμης. Σε αστείρευτη ροή, εκδοχές οπτικές, της αφής, της ακοής, της όσφρησης, της γεύσης κατακλύζουν τον χώρο, τα βαγόνια και τις κουκέτες και εμείς βρισκόμαστε εκεί, ρευστές ψηφίδες φωτεινών και σκοτεινών στιγμών,  αντανακλάσεων, μετακινήσεων και μεταθέσεων του χρόνου, οι κόκκοι των μεταπλάσεων.

• Στην Ταχεία της Τέχνης, της ανυπότακτης αλήθειας μας με τα ορθάνοικτα μάτια, τα προτεταμένα δάκτυλα και αυτιά, οι κατατμήσεις, οι διαχωρισμοί, οι αποχωρισμοί αλλά και οι ανασυγκροτήσεις, οι ενσωματώσεις, οι αποκαταστάσεις δεν έχουν αρχή και τέλος.

• Σε κάθε περίπτωση, σε κάθε στιγμή που γινόμαστε μαγεμένοι επιβάτες της χρειαζόμαστε την αποδοχή της υπέρβασής μας, το εισιτήριο ανοικτής καρδιάς χωρίς επιστροφή και κατόπιν την σωτήρια βοήθεια ενός χεριού να μας τραβήξει να ανέβουμε στο βαγόνι του και να μοιραστεί μαζί μας την κουκέτα του, ανοίγοντας εμπρός μας, τον χάρτη της διαδρομής, δικής μας και δικής του, τις εικόνες του χρόνου, των προσώπων και των τόπων μας.

• Στην παρούσα έκθεση ζωγραφικής της, η Αλέκα Λαμπίρη μας τείνει αυτό το χέρι, μας προσκαλεί στην Ταχεία της Τέχνης και στην δική της κουκέτα, αυτή της τελευταίας περιόδου, του κορωνοϊού, με στάσεις φωτεινά τοπία ανθρώπινων βλεμμάτων και εκφράσεων, αποτυπώσεις της εσωτερικής ανάγκης μας για ενέργεια, ζεστασιά και ανοικτούς ορίζοντες.

• Το ψηφιδωτό των διαδρομών μας συνθέτουν κυρίως όψεις ανθρώπινων μορφών. Εδώ συναντάμε επιφάνειες με ήπιες μεταβάσεις αλλά και εκρήξεις εξπρεσιονιστικές και αντιμαχίες της φόρμας και κατόπιν συνευρέσεις και σφιχταγκαλιάσματα της εποχής μας. 

• Αυθόρμητος ο πίδακας των συναισθημάτων αναβλύζει τον ενθουσιασμό της άμεσης έκφρασης απλώνοντας δυνατά τις εντάσεις των χρωμάτων, υψομετρικά και εν τέλει ζυγισμένα. Η συνομιλία με τον κόσμο του Φωτός αποτελεί βαθειά βασανιστική επιθυμία καθώς περνά από τις στενωπούς των σκέψεων.

• Οι τεχνικές, οι τρόποι αποτελούν ανεξάντλητη εργαλειοθήκη πειραματισμών. Εμπρός από τα έργα στεκόμαστε μαζί τους και χωριστά όπως κατανέμουν τα ίδια τα στοιχεία τους. Η είσοδος είναι πάντα ανοικτή, φιλόξενη αλλά και μαγική, με την κρυφή σοφία της να αιωρείται μακριά στο βάθος, να μας κοιτά κατάματα και να μας κατευθύνει από την πολυπρισματική, πολυδιάστατη γωνία της.

• Η περιήγησή μας λοιπόν εδώ σε πρόσωπα, σκηνές και καταστάσεις που γεννήθηκαν υπό την σκιά του κορωνοϊού και των ακούσιων και εκούσιων εγκλεισμών, μας εφοδιάζει κυρίως με φακούς κριτικής ερμηνείας των κοντινών και μακρινών αποστάσεων. Η απόπειρα μας προτρέπει για πρώτη φορά να μεταφερθούμε από το Ανοικτό Εργαστήριο της δημιουργού, τον Λωτό, στον εκθεσιακό χώρο της Πινακοθήκης του Δήμου Κεντρικής Κέρκυρας και να αισθανθούμε χωρίς βαρίδια και περιορισμούς τον άνεμο ελευθερίας που η Τέχνη και η ζωγραφική καλλιεργεί, την ανίκητη και ανυπέρβλητη θερμότητα και ευεργεσία της…