«Η Γάτα της Κέρκυρας» (by Νίκος Δήμου)

Σήμερα (8/8) είναι η Παγκόσμια Ημέρα της Γάτας. Κάποτε, ο Νίκος Δήμου βρήκε μια στην Κέρκυρα. Και την έκανε στιχάκια…

Γράφει ο Ηλίας Αλεξόπουλος

ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟ λόγο, χαμένο στα δαιδαλώδη αντανακλαστικά (τις ευαισθησίες, τα ερεθίσματα, τα ένστικτα) της έμπνευσης, η γάτα, με τις επτά ζωές και το ευαίσθητο ρουθούνι,  βρήκε πρώιμα θρονί στα πολιτιστικά παράγωγα του κόσμου.

ΕΓΙΝΕ άγαλμα, σοφή κόρη θεών – σαν αιγυπτιακό γλυπτό σ’ ένα δωμάτιο στο Λούβρο. Κατάπιε φίλτρα λαϊκών δοξασιών. Ντύθηκε αρτίστα στη σκηνή της pop κουλτούρας – ίδια η «Crazy Cat» του Χέριμαν. Ανέβηκε στη μιούζικαλ σκηνή του Ουέμπερ. Σκαρφάλωσε, σαν τον «Τούρκο» του Λαυρέντη, σε πεντάγραμμα. Κρύφτηκε πίσω απ’ το πανί. Μια οθόνη. Τις σελίδες κάποιου κόμικ. Χώθηκε σε ρίμες. Σε στίχους και σ’ αράδες. Τρύπωσε σε κάποιο γερο-εγχειρίδιο του Έλιοτ. Το βρεγμένο σάκο περιπέτειας του Χέμινγουεϊ. Το σύμπαν του Μποντλέρ. Πίσω απ’ τις λέξεις μιας ωδής του Νερούδα, του Πεσόα ή του Μπόρχες. Πριν κουλουριαστεί. Στην κούρμπα κάποιου αβάσταχτου μηδέν (Σαρτρ), στο φορτηγό του Καββαδία, δίπλα σε μια γλάστρα γιασεμί στον Άη Νικόλα του Σεφέρη…

ΕΙΝΑΙ, έτσι τις είπαν, οι «γάτες της λογοτεχνίας» – αυτές, oι άνω, κι όσες άλλες. Μύριες. «Οι γάτοι των βιβλίων». Οι «φίρμες». Οι «επώνυμες»…

ΕΠΙΑΣΕ κάποτε να γράψει για δαύτες και ο Νίκος Δήμου – ο αιώνιος, τούτος, εραστής της Κέρκυρας. Τον κέρδισαν, εντέλει, οι υπόλοιπες. Οι «καθημερινές». Οι «ανώνυμες» – το κλασικό, πια, πέντε εκδόσεων, «Βιβλίο των Γάτων», σε πρόλογο Ελύτη. Οι ανάμεσα στα φορτηγά της εθνικής, οι πίσω από μισόκλειστα παράθυρα, έρημες αυλές κι αγκαλιές, οι μια ανάσα απ’ τη βουλή της μοίρας ή της τύχης: η Ψιψή στο Ψυχικό, ο αδεσποτάκος Κρου, ο Μάτιας με το σπαρακτικό σκοτάδι του, η ανώνυμη «κυρά της νύχτας», η γριά Πιπσή με τα κόκκινα τα μάτια, ο Μούψης με το μεσονύχτιο χάδι του…

ΚΑΙ ΜΑΖΙ τους, κι αυτή: «Η Γάτα της Κέρκυρας». Σιωπηλή, καρτερική και, δωρικά, μοναδική…

«Ήρθε στο καφενείο του χωριού.
Κάθισε δίπλα μου δύο ώρες. 
Με συντρόφεψε όπως μόνο μια γάτα μπορεί 
Ακίνητη
σιωπηλή
αλλά έντονα ζωντανή.

Ζωντανή.
Αυτό ήταν.
Συνέχισα».