25/8/1960: Ξανακούγεται (και παγιώνεται) ο Ολυμπιακός Ύμνος του Σαμάρα

Μια, σαν σήμερα, στιγμή της κερκυραϊκής διαχρονικότητας, μέσα από 160 λέξεις.

Επιμέλεια: Ηλίας Αλεξόπουλος

ΚΑΤΑ την τελετή έναρξης των 17ων Ολυμπιακών Αγώνων (Ρώμη) ξανακούγεται ο «Ολυμπιακός Ύμνος» του Κερκυραίου, Σπύρου Σαμάρα. Αναπόσπαστο, έκτοτε, κομμάτι του μεγαλύτερου αθλητικού ραντεβού (θερινών και χειμερινών), στη γλώσσα της, ανά περίπτωση, διοργανώτριας χώρας (εξαίρεση Σίδνέϊ / 2000 και Πεκίνο / 2012 που ακούστηκε στα ελληνικά, Λονδίνο / 2012 που αποδόθηκε μόνο ορχηστρικά και Ρίο / 2016, στα αγγλικά). Ήταν η απόρροια της, δύο χρόνια πριν (1958), αναγνώρισής του απ’ τη Δ.Ο.Ε., ως «ο μόνιμος κι επίσημος» Ύμνος των Αγώνων. Σε αντικατάσταση του Ύμνου του Ρίχαρντ Στράους, που είχε επικρατήσει απ’ τους… χιτλερικούς Αγώνες του ’36 (Βερολίνο) και, κατόπιν, του Πολωνού, Μίχα Σπίσα (1952 / Ελσίνκι, 1956 / Μελβούρνη). Ο Ύμνος του Σαμάρα, σε ποίηση Κωστή Παλαμά («Αρχαίο Πνεύμα αθάνατον, Αγνέ Πατέρα…») είχε γραφτεί (1895) επ’ αφορμή της σύγχρονης αναβίωσης των Ολυμπιακών Αγώνων (1896, Αθήνα – τελετή έναρξης). Η δε πρώτη του, ιστορικά, εκτέλεση μαρτυρείται στον Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός» (Ιανουάριος 1896). Η αρχική παρτιτούρα βρίσκεται στην έδρα της Δ.Ο.Ε. (Λωζάνη).