4/10/1992: Το Mon Repos ανοίγει πύλες για τους Κερκυραίους

Μια στιγμή της κερκυραϊκής διαχρονικότητας, μέσα από 160 λέξεις.

Επιμέλεια: Ηλίας Αλεξόπουλος

ΗΜΕΡΑ – έμβλημα της σύγχρονης τοπικής ιστορίας: το Mon Repos άνοιγε πύλες. Όχι για… τους βασιλείς. Πρώτη φορά, για τον κερκυραϊκό λαό. Υπήρξε η κορωνίδα των αλησμόνητων κινητοποιήσεων, με μπροστάρη τον τότε Δήμαρχο Κερκυραίων, Χρύσανθο Σαρλή και του δημοτικού συμβουλίου. Οι τύχες κτήματος και έπαυλης (δημιούργημα εξόδοις της Ιονίου Γερουσίας / επτανησιακού λαού και κατά χρήση παραχώρηση απ’ το Επαρχιακό Συμβούλιο το 1864 στον βασιλέα, Γεώργιο) κι εν συνόλω της λεγόμενης «βασιλικής περιουσίας», εξελίχθηκε σε μείζον θέμα Μεταπολιτευτικά. Και σε διαρκή εκκρεμότητα. Εντέλει, το 1992, επί κυβερνήσεως Ν.Δ., προωθείται σύμβαση Δημοσίου – έκπτωτου (ν. 2086/1992). Η τοπική κοινωνία ξεσηκώνεται. Και σε μια ιστορική απόφαση (με… πρελούδιο την επίσης μνημειώδη «συγκέντρωση προετοιμασίας» της 27/9), το δημοτικό συμβούλιο αποφασίζει ομόφωνα ν’ ανοίξει τις πόρτες του Mon Repos, θέτοντάς το στη διάθεση του λαού. Το ποτάμι δε γύριζε, πια, πίσω. Το έδειξε και η παγκερκυραϊκή απεργία του ’93 (22/3). Το ’94 το θέμα έκλεισε οριστικά. Νόμος 2215/1994, 11/5: «Παραχώρηση κατά κυριότητα στο Δήμο Κερκυραίων…». Λήξις…