28/10/1940: «Alors, c’ est la Guerre»

Μια στιγμή της κερκυραϊκής διαχρονικότητας, μέσα από 160 λέξεις.

Επιμέλεια: Ηλίας Αλεξόπουλος

ΩΡΑ 3.00 το πρωί, στην Κηφισιά. Το τελεσίγραφο του Γκράτσι. Ο θρύλος ενός «Όχι», που, ως λέξη, δεν ειπώθηκε ποτέ – αρκούσε, όμως, το πνεύμα: «Alors, c’ est la Guerre». Ώστε, λοιπόν, έχουμε… Το βόλι του Β’ Παγκοσμίου έμπαινε, πια, και στο δικό μας σπίτι. «Φανατισμός λαού, αφάνταστος. Ο Θεός βοηθός…» (ημερολόγιο Μεταξά). Η Κέρκυρα περνούσε και δαύτη το κατώφλι μιας τετραετίας με μοναδικές στιγμές ηρωϊσμού. Πρωτοκύριακο ’41. Λόχος Λαντζίδη… Αλλά και φτώχεια. Πείνα. Κι έναν αδυσώπητο φόρο, καταστροφής κι αίματος, που οι αριθμοί θα καταγράφαν’ κάπως έτσι: 195 βομβαρδισμοί: 123 από τους Ιταλούς. 32 απ’ τους Γερμανούς. 36 απ’ τους Συμμάχους. Ανθρώπινα θύματα (πέρα απ’ αυτά της πείνας, της κακουχίας, του Μετώπου) πάνω από 200. Περίπου 3.800 τραυματίες, 4.700 φυλακισμένοι ή εξόριστοι. Ολοκληρωτική καταστροφή 535 κτιρίων – και πλήξη άλλων 320, το, συνολικά, 70% του αστικού ιστού (κυρίως, απ’ τους βομβαρδισμούς του ’43). Πολλά, εμβληματικά. Δημοτικό Θέατρο. Annunziata. Μαρκάς. Τ.Τ.Τ. Στρατώνες Παλαιού Φρουρίου. Ιόνιος Βουλή. Ακαδημία. Δεκάδες εκκλησιές. Πόλεμος…