Γέλιο μέχρι δακρύων, με καίρια μηνύματα…

Η μποστική (sic) «Μαρία Πενταγιώτισσα», από την «Κερκυραϊκή Σκηνή», ικανοποίησε σαφώς τις… pre game προσδοκίες.

Eπιμέλεια: Ηλίας Αλεξόπουλος

ΤΑ ΔΕΚΑΔΕΣ συγχαρητήρια μηνύματα, που, είτε ειπώθηκαν ευθέως, δια χειλέων, προς τους συντελεστές, είτε προσγειώθηκαν στο ψηφιακό καντράν των κινητών, δεν εξαντλούνταν στα όρια της «τυπικής αβροφροσύνης». Δεν υπήρχε ούτε λόγος, ούτε ανάγκη. Πάει καιρός πια, που μια παράσταση με την υπογραφή της «Κερκυραϊκής Σκηνής», έχει κατακτήσει το δικαίωμα να εγγυάται με ασφάλεια την πρόβλεψη του θετικού απόηχου. Η χθεσινή (18/8) πρεμιέρα της «Μαρίας Πενταγιώτισσας», του Μποστ, ήρθε απλά να επιβεβαιώσει τον κανόνα. Μια εξαίρετη μεταφορά, μια απολαυστική παράσταση, μια όμορφη βραδιά… Στις πέτρες απ’ το Κάστρο…

«ΣΠΑΡΤΑΡΙΣΤΗ»… Είναι, διαχρονικά, ο πιο τακτικός προσδιορισμός της μποστικής (sic) πραγματικότητας. Αποτυπώθηκε. Κάτι παραπάνω από επαρκώς. Δεν ήταν, απλά, τα θυελλώδη κύματα γέλιου που κατέκλυσαν τον κόσμο. Ήταν, κύρια, ο τρόπος…

ΔΕΝ «αναγκαζόσουν» να γελάσεις. Δεν «έπρεπε». Σου έβγαινε. Με απόλυτη φυσικότητα, με απόλυτη ειλικρίνεια. Αυθόρμητα και γνήσια. Κι αν η «πρώτη ύλη» αποτελούσε, ασφαλώς, την εγγυητική βάση, η απόδοση, με τις σκηνοθετικές προσαρμογές της Νότας Δαρμανή και το υποκριτικό τάλαντο που απλώθηκε επί σκηνής (έχοντας να αναμετρηθεί μ’ ένα διόλου εύκολο περιβάλλον / ο δεκαπεντασύλλαβος, οι αστραπιαίες εναλλαγές θεατρικού χρόνου, η, εν πολλοίς, κατάργηση των τυποποιημένων θεατρικών συμβάσεων), πιστώνεται σαφώς ένα γενναίο μερτικό – το να «δώσεις» ξεκαρδιστικά το… ξεκαρδιστικό, κρύβει πάντοτε μυστήρια μονοπάτια. 

ΤΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ, όπως η (όχι πρωτόγνωρη, ιδίως στη περίπτωση της… Μαρίας απ’ τους Πενταγιούς) υπόδυση γυναικείων ρόλων από άνδρες του cast (και τ’ ανάποδο, σε φόντο… Disco Galaxy), ενίσχυσαν έξοχα το σπαραξικάρδιο κομμάτι. Το κυριότερο, ωστόσο, στη συνολική οικονομία της παράστασης, ήταν πως κατάφεραν να λάβουν την οργανική θέση που τους έπρεπε: ως «τρόπος». Όχι ως «πρωταγωνιστής».

ΜΙΑ, κι εδώ, προσεγμένη δοσολογία και διαχείριση, με τη δική της συμβολή στην επίτευξη του –νομίζω- τελικού ζητούμενου: την ισορροπία, ανάμεσα στα «δυο φεγγάρια» του κειμένου. Ισορροπία, όχι απαραίτητα ποσοτική – το σατιρικό, το διασκεδαστικό, το εύθυμο στοιχείο κράτησε (κι έτσι έπρεπε) ποσοστιαία το μεγαλύτερο μερίδιο. Αλλά υπό την έννοια πως διέθεσε με ευκρίνεια τον απαραίτητο χώρο -κι, επί της ουσίας, δημιούργησε ευδιάκριτα το πλαίσιο ανάδειξής τους- στα «πίσω απ’ την κουρτίνα» μηνύματα του έργου˙ τα, φαινομενικά, δευτερεπίπεδα, αλλά, ουσιωδώς, θεμελιώδη: το κριτικό (και κοφτερά δηκτικό) γαργάλημα στην πατούσα της διπλοπροσωπίας, του ωφελιμισμού, της ημιμάθειας, της ατομικής – συλλογικής ηθικής και κοινωνικής υποκρισίας…

ΕΝΤΕΛΕΙ; Όσοι (ήδη) πήγαν, έφυγαν μ’ ένα πελώριο χαμόγελο. Γενόμενο, όντως, «μια ασπίδα προστασίας απέναντι στη σκληρή καθημερινότητά μας», κατά το ζητούμενο της Δαρμανή, στην… pre game συνέντευξή της στο Corfu Stories. Όσοι, πάλι, δεν σπεύσατε ακόμη να εξασφαλίσετε εισιτήριο για κάποια απ’ τις προσεχείς (έως 26/8, θυμίζουμε) παραστάσεις, γράψτε το στην ατζέντα σας με κόκκινο στιλό. Παράσταση have to go, απ’ αυτές που, εν μέσω κάποιων χρόνων δυσφορίας, «σου κάνουνε καλό». Λυτρωτική στο γέλιο της, ευφυής στα καίρια μηνύματά της…

► Σε μήνυμά της η «Κερκυραϊκή Σκηνή», πλην των χορηγών / χορηγών επικοινωνίας, ευχαρίστησε θερμά το κοινό (πρεμιέρας) «για τα καλά σας λόγια και την αγάπη που μας δείξατε, έστω κι αν δεν μπορούσαμε να σας αγκαλιάσουμε». Καθώς και για τη συνέπεια που επέδειξαν στην τήρηση των απαραίτητων υγειονομικών μέτρων («αποστάσεις, μικρές παρέες, μάσκες και όλα τα απαραίτητα…»).