Η «κατάσταση “αρόδου”» της Βαρβάρας Δούκα

Σκέψεις της καλλιτεχνικής διευθύντριας του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ. στο hartismag.gr για την επόμενη μέρα της θεατρικής πραγματικότητας.

ΕΠΕΛΕΞΕ, αντί προλόγου, ένα απόσπασμα του Πέτρου Μαρτινίδη. Για όσα φέρνει «στα ρουθούνια» –αρώματα, συγκινήσεις, προσδοκίες- η παρακολούθηση μιας θεατρικής πράξης, απ’ τις πρώτες σειρές της ημισκότεινης «πλατείας». Διόλου τυχαίο. Συγκαταλέγονται κι αυτά στα όσα απώλεσε η θεατρική πραγματικότητα τους τρέχοντες καιρούς της πανδημίας. Του μη θεάτρου. Ή, ορθότερα, του «αλλιώς» θεάτρου. Του ψηφιακού, του streaming, της πλατφόρμας, του «εξ αποστάσεως». Κι εν εντέλει, της απούσας φυσικής παρουσίας και του (θεμελιώδους) «συγκινημένου σώματος». Κακόστομο κεράσ(ακ)ι μιας εποχής, που, ούτως ή άλλως, έμαθε ν’ αναζητεί γοητείες μέσ’ από αποστάσεις, απουσίες και εικονικές πραγματικότητες. Κάπoιου hashstag, ενός post ή κάποιου ψεύτικου προφίλ…

«ΚΑΠΩΣ έτσι», γράφει, «κι εμείς, οι άνθρωποι που η τέχνη μας είναι “οι θεώμενοι και οι θεατές”, αποκοπήκαμε από το κοινό μας». Και «μπήκαμε αρόδου». Θωρώντας, πα’ να πει, το λιμάνι από μακριά και «περιμένοντας τη λάντζα να σε / μας περάσει απέναντι». Θα έρθει, όμως, η λάντζα; Κι αν έρθει, πότε; Και ποιανού; Θ’ αποκατασταθεί, άρα, η θεατρική κανονικότητα; Πότε; Και με ποια, ακριβώς, χαρακτηριστικά; Ποια φόρμα; Τι υλικό; Ποια προοπτική, ποια περιθώρια δημιουργίας, αντοχών και κατανάλωσης; «Πώς θα είναι ο κόσμος», άρα, έπειτα – κι εντός του, κι ο θεατρικός;

«ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ “αρόδου”». Μέσα απ’ τη γραφή της στο (εξαιρετικό) hartismag.gr, η καλλιτεχνική διευθύντρια του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κέρκυρας, Βαρβάρα Δούκα κατέθεσε σκέψεις, διαπιστώσεις κι αγωνίες. Ενόψει της επόμενης ημέρας, της δίχως «μουσαριόλες» (μάσκες)˙ όποτε κι αν, τούτη, έρθει…  

Διαβάστε το άρθρο της Βαρβάρας Δούκα απ’ την πρωτογενή πηγή, ΕΔΩ.