Σπύρος Κοντός: Η γοητεία της αναδημιουργίας

Το όμποε, ως ήχος και μορφή, προκάλεσε το ενδιαφέρον του. Συντονίστηκε με τις συχνότητές του κι εκείνο τον κέρδισε με τον χαρακτήρα και τη χρωματική του παλέτα.

Ως άνθρωπος δεν βολεύεται εύκολα. Ζει σε μια διαρκή αμφιβολία και γαληνεύει όσο διαρκεί το ταξίδι της ίδιας του της εξερεύνησης. Του αρέσει να ανακαλύπτει νέα έργα, να εξερευνά τις δυνατότητες των οργάνων ολόκληρης της οικογένειας του όμποε: το μπαρόκ, το βαρύτονο, το κορ αγκλέ, το όμποε ντ’ αμόρε. Προσωπική ή επαγγελματική, η σχέση του με το όργανο είναι καθημερινή με στόχο την τεχνική στην ερμηνεία, τις λεπτές αποχρώσεις. Μελετά πολύ, σε μια άσκηση σωματικής, πνευματικής και ψυχικής ευεξίας. Αυτή είναι η απόλαυσή του, συχνά μοναχική. Μια προσωπική ανάγκη, καθώς έχει πάντα απορίες.

Ο Σπύρος Κοντός δεν έχει πρότυπα στην εκτέλεση ενός έργου που έχει ο ίδιος ανακαλύψει. Διαμορφώνει την πρώτη ερμηνεία με στόχο να κινητοποιήσει κι άλλους να ασχοληθούν με το έργο αυτό και να το βοηθήσουν να ενταχθεί σε μια διευρυμένη ανθολογία του όμποε. Επιλέγει με προσοχή τους μουσικούς με τους οποίους συνεργάζεται, με γνώμονα την αρτιότητα της ερμηνείας και το κοινό τους όραμα.

Το πρώτο όμποε

Γενέτειρά του είναι η Κέρκυρα. Το μουσικό νησί που τον γαλούχησε με τους ήχους της μουσικής μπάντας και του έμαθε ν’ αγαπά τη μουσική. Μικρός, για πρώτη φορά άρχισε να μαθαίνει μουσική στη Φιλαρμονική «Μάντζαρος» και αργότερα στο Ωδείον Κερκύρας.

Ο Σπύρος Κοντός, διακεκριμένος πια σολίστας του όμποε, ευγνώμων της, το ανταποδίδει ως διδάσκων την περίοδο 2002-2016 σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου. Από το 2006 κάθε χρόνο τον Ιούλιο ο Σπύρος διοργανώνει το International Oboe Course της Κέρκυρας και από το 2022 είναι καθηγητής στο ιστορικό Ωδείον Κερκύρας.

«Το όμποε είναι ένα δύσκολο όργανο που σου βάζει διαρκώς εμπόδια: να είναι πάντα σε καλή κατάσταση, να έχεις έναν καλό δάσκαλο και να έχεις υπομονή κι επιμονή. Η πρόοδος σε αυτό έρχεται πολύ πιο αργά απ’ ό,τι σ’ άλλα όργανα». Ο Σπύρος άργησε να το συναντήσει.

Στη φιλαρμονική πήγε 8 ετών, ακολουθώντας το ελληνικό «el sistema», που περιελάμβανε τη «δωρεάν Παιδεία» και την άμεση κοινωνικοποίηση του νέου μουσικού. Στην μπάντα του δρόμου, με την ένταξή του -από νωρίς- στα σύνολα της ορχήστρας πνευστών, ένα παιδί γνωρίζει τις πλευρές της ζωής: συναυλίες, τελετές, πανηγύρια, λιτανείες, κηδείες. Καθώς εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχε δάσκαλος του όμποε στην Κέρκυρα, έμαθε πρώτα κλαρινέτο. Σύντομα, με την πρώτη ευκαιρία, μεταπήδησε στο όργανο που πιο πολύ αγαπούσε και ο ήχος του οποίου θυμίζει την ανθρώπινη φωνή. Ένα όργανο νοσταλγικό, με ένρινο και διαπεραστικό ηχόχρωμα, που βρίσκεται στο κέντρο της ορχήστρας, δίπλα στα φλάουτα, παίζοντας υπέροχες μελωδίες που έγραψαν γι’ αυτό συνθέτες της κλασικής μουσικής και της όπερας.

Το όμποε έχει τις ρίζες του στον αρχαιοελληνικό αυλό και στο μεσαιωνικό shawn (στα λατινικά calamus), στον μετέπειτα ζουρνά. Στην Ευρώπη έφτασε πιθανότατα κατά την Ε΄ Σταυροφορία από την πιο μακρινή Ανατολή, καθώς ήταν ευρέως διαδεδομένο στον τουρκοαραβικό κόσμο. Το δυναμικό του εύρος το έκανε δημοφιλές στον Μεσαίωνα και στην ευρωπαϊκή Αναγέννηση. Το ξύλινο αυτό πνευστό -οξύαυλος στη γλώσσα μας για τον διαπεραστικό του ήχο- στα μέσα του 17ου αιώνα γίνεται «haut-bois» (ψηλό ή δυνατό ξύλο) κι η κατασκευή του προσαρμόζεται για να ενταχθεί στα μουσικά σύνολα ώστε να ηχεί σωστά σε κατά κανόνα κλειστούς χώρους.

Διαβάστε ΕΔΩ όλο το αφιέρωμα στο Σπύρο Κοντό από το avgi.gr

Διαβάστε επίσης:

Καθηγητής του Ωδείου Κερκύρας ο κορυφαίος ομποΐστας της Ε.Σ.Ο. της ΕΡΤ Σπύρος Κοντός