Κώστας Δενδρινός: “Είναι το Βίδο αδιαπραγμάτευτο”;

Γράφει ο Κώστας Δενδρινός

Dipl. Hospitality Management, MBA in Hospitality Finance Tourism & Business Consultant

Αν και ζω αρκετά χρόνια τώρα μακριά από το νησί μου, το σπίτι μου, το λιμάνι μου, συνεχίζω να ζω κοντά στην ιδέα της Κέρκυρας αλλά μακράν της μίζερης Κερκυραϊκής πραγματικότητας. Αυτή η οπτική μου δίνει τη δυνατότητα να βλέπω και να προσεγγίζω ίσως πιο αντικειμενικά και πιο καθαρά, δίχως οργή και αγανάκτηση, τα (διαχρονικά) προβλήματα της επικαιρότητας για τα οποία ακόμα κι αν δεν υπάρχουν πρωτότυπες ιδέες για την επίλυση τους θα πρέπει να αναζητούμε την μοναδική οπτική σε αυτές που είναι εκεί.

Παρακολουθώ λοιπόν τη συζήτηση που έχει (ξανά) ανοίξει για το ΒΙΔΟ, την εγκατάλειψη (σκόπιμη ή μη), την αδιαφορία (σκόπιμη ή μη) και τις προτάσεις που κατά καιρούς ακούγονται ή επανέρχονται στο τραπέζι για την αξιοποίηση της λατρεμένης μας νησίδας. Θα προσπαθήσω στις επόμενες γραμμές να αναπτύξω την ταπεινή μου γνώμη με βάση τη δική μου λογική, τα δικά μου πιστεύω και την προσέγγιση που υιοθετώ όταν παρουσιάζω μία πρόταση η οποία εστιάζει στο να γνωρίζουμε τι πρέπει να γίνει, πως πρέπει να γίνει, πότε πρέπει να γίνει, πόσο θα κοστίσει και ποιο το όφελος που θα προκύψει. Οικονομικό, πολιτιστικό ή κοινωνικό ανάλογα με το αντικείμενο της πρότασης, το κοινό ή το κοινωνικό σύνολο στο οποίο απευθύνεται.

Στα πλαίσια λοιπόν αυτής της συζήτησης ακούω συνεχώς να επαναλαμβάνεται το ίδιο κλισέ ότι το ΒΙΔΟ ανήκει στους Κερκυραίους και είναι αδιαπραγμάτευτο. Και το χαρακτηρίζω κλισέ διότι ουδείς αμφισβητεί σήμερα ότι το ΒΙΔΟ ανήκει στους Κερκυραίους, αφού ανήκει στην Κέρκυρα και αυτό σαφώς και είναι αδιαπραγμάτευτο. Όμως αυτή η φράση αναδεικνύει και μία υποκρισία δεδομένου ότι δεν έχουν όλοι οι Κερκυραίοι την ίδια άποψη για την αξιοποίηση του ΒΙΔΟ και σαφώς δεν συναινούν στην, κατά το δοκούν, χρήση του ΒΙΔΟ από εκείνους που δεν θέλουν τους άλλους και αντίστροφα. Εδώ, επομένως έχουμε μια de facto παραδοχή ότι δεν θα πρέπει να ανήκει σε όλους τους Κερκυραίους αλλά μόνο σε αυτούς που δεν επιθυμούν την αξιοποίηση του ή και αντίστροφα. Όλοι εναντίον όλων, λίγοι εναντίον πολλών, πολλοί εναντίον λίγων, πείτε το όπως θέλετε. Το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο χρόνια τώρα. Αυτός ο παράδεισος παραμένει αναξιοποίητος παρουσιάζοντας μία εικόνα αποκαρδιωτική.

Η κατάσταση λοιπόν στο ΒΙΔΟ έχει φτάσει στο σημείο που δεν έχει και δεν πρέπει να έχει παραπέρα. Δεν μπορούμε άλλο να ξυπνάμε στο μπορεί, να κοιμόμαστε στο μακάρι και το τώρα να είναι απλά μια ακόμη επόμενη μέρα. Το ΒΙΔΟ δεν μπορεί να αφεθεί άλλο στην τύχη του όπως και δεν μπορεί (και δεν πρέπει) να αξιοποιηθεί επιχειρηματικά. Το ΒΙΔΟ ανήκει στα παιδιά μας και στα παιδιά των παιδιών μας και πάει λέγοντας. Ανήκει στις αναμνήσεις των παιδικών τους χρόνων με τη βιωματική εμπειρία της κατασκήνωσης κι εκεί πρέπει να εστιάσουν οι προτάσεις και οι αγωνίες όλων μας.

Το ΒΙΔΟ πρέπει και μπορεί να γίνει ένας παραδεισένιος Διεθνής Προορισμός Κατασκήνωσης για όλα τα παιδιά του κόσμου που θα περιλαμβάνει:

1. Ανακατασκευή όλων των υπαρχουσών υποδομών και αξιοποίηση τους για τους σκοπούς της κατασκηνωτικής λειτουργίας.

2. Κατασκηνωτική υποδομή διαμονής στη φύση με μεγάλες αδιάβροχες σκηνές χωρητικότητας 8-10 ατόμων.

3. Δημιουργία νέων υποδομών (χαμηλά κτήρια φιλικά προς το περιβάλλον) για την στέγαση νέων δραστηριοτήτων.

4. Ποικιλία δραστηριοτήτων όπως θαλάσσια σπορ, ποδόσφαιρο, παιχνίδια του δάσους, κυνήγι θησαυρού, drama & performing arts, χορός, ζωγραφική, θέατρο & κινηματογράφος, θεματικές πολιτιστικές βραδιές, θεματικές εκδηλώσεις όπως για την ιστορία του νησιού και της Κέρκυρας και άλλα πολλά που θα βασίζονται στο διαχρονικό σλόγκαν των summer campers “building strong & lasting relationships”

5. Λειτουργία του εστιατορίου στο λιμάνι του νησιού καθ’ όλη τη διάρκεια της καλοκαιρινής περιόδου που θα εξυπηρετεί όλους τους επισκέπτες αλλά και θα παρέχει ειδικές τιμές στους γονείς των παιδιών και στα παιδιά που συμμετέχουν στις κατασκηνώσεις.

6. Δωρεάν κατασκήνωση στα παιδιά που διαμένουν μόνιμα στην Κέρκυρα με μέγιστο όριο παραμονής 3 εβδομάδες.

7. Εναλλάξ και συνεχόμενα δρομολόγια καϊκιών από ιδιώτες, με τιμές αγοράς ώστε να είναι τα δρομολόγια βιώσιμα και 100% επιδότηση του εισιτηρίου για τα παιδιά και τους γονείς τους που συμμετέχουν στις κατασκηνώσεις και διαμένουν μόνιμα στην Κέρκυρα.

8. Σύσταση Οργανισμού Διαχείρισης ΒΙΔΟ που θα απαρτίζεται από τεχνοκράτες και ανθρώπους γνώστες της κατασκηνωτικής φιλοσοφίας (Η Κέρκυρα διαθέτει πολλούς). Ο Οργανισμός θα διαχειρίζεται τις κατασκηνώσεις στο ΒΙΔΟ (εγκαταστάσεις, λειτουργία και έσοδα), η βιωσιμότητα του θα εξασφαλίζεται από τα έσοδα της λειτουργίας και το κέρδος θα επανεπενδύεται εξ ολοκλήρου στους σκοπούς της κατασκήνωσης.

9. Το κόστος των κατασκηνώσεων θα κυμαίνεται από 900–1.100 ευρώ την εβδομάδα, με μέγιστο αριθμό 200 παιδιών ανά εβδομάδα, 3.000 παιδιών ανά σεζόν και προσδοκόμενα έσοδα που θα αγγίζουν το 1.500.000 ευρώ ανά χρήση.

10. Το κόστος ανακατασκευής των υποδομών και δημιουργίας νέων θα καλυφθεί εξ ολοκλήρου από χορηγίες κι Ευρωπαϊκά προγράμματα. Οι χορηγίες θα εκτείνονται καθ’ όλη τη διάρκεια της κατασκηνωτικής περιόδου με συγκεκριμένο πρόγραμμα και διαβάθμιση χορηγιών.

Όλα τα παραπάνω δεν ανακαλύπτουν την πυρίτιδα ούτε θα είμαστε οι πρώτοι που θα τα εφαρμόσουν. Εφαρμόζονται από το top 10 των summer camps στην Ευρώπη με ιστορία 40 και πλέον ετών και με μεγάλη επιτυχία. Απλά κανένα από αυτά δεν διαθέτει τη μαγεία και το απαράμιλλο φυσικό περιβάλλον που θα βιώσουν τα παιδιά, στο δικό τους νησί, στο ΒΙΔΟ και αυτό, μαζί με μία προσεγμένη και καλοδουλεμένη λειτουργία, θα δώσει το competitive advantage και θα το κάνει να ξεχωρίσει πολύ γρήγορα από τον ανταγωνισμό με πολλαπλά οφέλη για το τουριστικό Brand της Κέρκυρας και την προβολή του.

Δεν τρέφω αυταπάτες ότι αυτοί που προσεγγίζουν την αξιοποίηση του ΒΙΔΟ ιδεοληπτικά θα εγκρίνουν μία τέτοια πρόταση. Όπως ποτέ δεν θα πω ότι τα χρήματα δεν έχουν σημασία. Τα χρήματα εξασφαλίζουν ελευθερία επιλογών. Μας επιτρέπουν να απολαμβάνουμε τα απλά πράγματα και δεν έχουν να κάνουν μόνο με όσα αγοράζονται και όσα καταναλώνονται. Πραγματικά ευτυχισμένοι είμαστε όταν ξέρουμε να απολαμβάνουμε τις μικρές απλές καθημερινές χαρές. Τα χρήματα λοιπόν δεν είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή μας. Επηρεάζουν όμως όλα αυτά που είναι. Και στην συγκεκριμένη περίπτωση ο Δήμος του νησιού έχει διαχρονικά αποδείξει ότι δεν μπορεί να υποστηρίξει ένα τέτοιο εγχείρημα. Η ιδιωτική πρωτοβουλία σε συνδυασμό με τα χρηματοδοτικά εργαλεία κι έναν Οργανισμό Διαχείρισης με ιδιωτικοοικονομική φιλοσοφία λειτουργίας θα καθορίσουν την τύχη μιας τέτοιας πρότασης.

Φίλοι μου. Ακούμε και διαβάζουμε συνεχώς ιστορίες από τα παλιά τα χρόνια, την παλιά Κέρκυρα οι οποίες εμπεριέχουν το στοιχείο της νοσταλγίας. Αυτό το συναίσθημα της ευχαρίστησης και λύπης ταυτόχρονα που προκαλείται από την ανάμνηση μιας εμπειρίας από το παρελθόν που εύχεσαι να μπορούσες να βιώσεις ξανά. Η νοσταλγία όμως είναι συναίσθημα ενώ η ανάμνηση απλή σκέψη και δεν μπορεί αυτή η διάχυτη νοσταλγία για την Κέρκυρα που χάσαμε να λειτουργεί ως αντιβιοτικό που έρχεται να πολεμήσει την αρνητική κατάσταση που βιώνουμε για να τονώσει την αυτοεκτίμηση μας που χάνεται στη σημερινή μιζέρια.

Η αληθινή ευτυχία δεν βρίσκεται μόνο στη νοσταλγία και στις αναμνήσεις αλλά και στις ελπίδες και για να έχεις το δικαίωμα να την καταναλώσεις πρέπει πρώτα να αρχίσεις την παράγεις.