Π. Γάλλιας: “Η συζήτηση με τον Άλκη Μπαλτά πάντα με πλουταίνει…Με μαγεύει…”

Γράφει ο Πέτρος Γάλλιας

Με την επιστροφή μου στην Αθήνα πήγα κατευθείαν στο σπίτι του μαέστρου μας. Του Άλκη Μπαλτά. Για να μιλήσουμε – να μελετήσουμε – την “Πριγκίπισσα της Σάσσωνος”, την οπερέτα του Σπύρου Σαμάρα που θα ανεβάσουμε στο Δημοτικό Θέατρο της Κέρκυρας, στις 5,6 και 7 Απριλίου, με την Συμφωνική Ορχήστρα της Φιλαρμονικής Εταιρείας Κερκύρας (την “Παλαιά” μας), την Δημοτική Χορωδία Κέρκυρας “Σαν Τζιάκομο” , με υπέροχους σολίστες και με τα σκηνικά και κοστούμια του Άκη Χειρδάρη!!!

Η συζήτηση με το μαέστρο πάντα με πλουταίνει. Με μαγεύει. Οι γνώσεις. Η αγάπη του για τη μουσική. Μα πάνω από όλα η απέραντη ανθρωπιά του. Η τρυφεράδα του. Μιλήσαμε για το ανέβασμα της οπερέτας μας. Μιλήσαμε για τους τραγουδιστές μας. Για την αισθητική. Την υπέροχη μουσική της.

Μετά πήγαμε στο άλλο δωμάτιο που μελετούσε στο πιάνο η μαγική μας Βίκυ Στυλιανού. [Αλήθεια τι μεγάλο κεφάλαιο στη μουσική αυτή η υπέροχη πιανίστρια! Η σοφή μουσικός!!!] Είπαμε ιστορίες. Γελάσαμε. Μελαγχολήσαμε. Αισιοδοξήσαμε. Φεύγοντας μου έδωσαν μερικά έργα του μαέστρου σε CD.

Όταν γύρισα σπίτι, έβαλα να ακούσω ένα από αυτά. Τις “Στιγμές”.

Στην πρώτη νότα ακινητοποιήθηκα. Ένιωσα αμέσως ότι κάτι ιδιαίτερο. Κάτι πανέμορφο γέμιζε τη σιωπή της νύχτας. Έμεινα ακίνητος να κοιτάζω τον ουρανό από το παράθυρο όσο έπαιζαν οι “στιγμές”. Και. Ένιωσα τη νύχτα απέραντα όμορφη. Η φωνή του Τάση Χριστογιανόπουλου! Η ερμηνεία του! Τόσο όμορφη. Τόσο απλή. Τόσο σπουδαία. Στο πιάνο η -απίστευτης γλυκάδας και αρτιότητας- Βίκυ. Ένα φλάουτο και ένα κλαρινέτο!

Αμέσως μετά έβαλα το CD που έπαιζε η Βίκυ -σόλο πιάνο- έργα του μαέστρου. Άλλη μαγεία! Τι παίξιμο! Πόση συγκίνηση. Πόση αγάπη. Ξεχείλιζε αυτό το λατρεμένο πλάσμα στο παίξιμό της!

Μετά έβαλα και τρίτο CD. Την “Ροδοδαφνούσα”. Ένα πανέμορφο παραμύθι που διηγείται ο ίδιος ο μαέστρος με απέραντη τρυφεράδα. Και τέταρτο. “Μουσική δωματίου”. Και πέμπτο. “Μουσική για νέους” .“Απουσία”. “Τρίπτυχον”. Και έκτο. “Στο εργαστήρι του συνθέτη”. Και έβδομο. Και όγδοο. Και ένατο…

Κάθε έργο. Κάθε ερμηνεία. Ένας καινούργιος. Ολόφωτος κόσμος. Αστρικός.

Μουσική τρυφερή. Όμορφη. Μεταφυσική. Ο παλμός της άγγιξε κάθε κύτταρο. Κάθε μικρή στιγμή της ψυχής μου. Άλλοτε πηγές. Άλλοτε καταρράχτες. Άλλοτε σταγόνες πολύτιμες. Η μουσική του.

Και κάπως έτσι -με “μουσικές εξαίσιες, με φωνές”- ήρθε η “ροδοδάχτυλη αυγούλα”. Και οι πρώτες αντανακλάσεις της ανατολής γέμισαν χάδια τον ουρανό.

……………………………………………………………………………

Αχ μαέστρο μου! Πώς να σ’ ευχαριστήσω για όλα όσα είσαι για μένα! Σε σέβομαι. Και σ’ αγαπώ. Απέραντα!