Στο Μάνθο Θύμη προσωποποιείται όλο το μουσικό Κορακιανίτικο γίγνεσθαι

Χρόνος. Πανδαμάτωρας. Ο πανδαμάτωρας χρόνος. Ο χρόνος που όλα τα νικά. Ο χρόνος που όλα τα φθείρει. Αυτή τη φθορά του σώματος και την αδόκητη θλίψη της επερχόμενης απώλειας καλείται να διαχειριστεί η οικογένεια μας απ’ τη Κυριακή το βράδυ όταν και μάθαμε το θάνατο του πολυαγαπημένου μας Μάνθου, ενός ανθρώπου πάνω στον οποίο προσωποποιείται πλήρως όλο το μουσικό Κορακιανίτικο γίγνεσθαι.

Ο Μάνθος, άνθρωπος πράος κι ευγενικός κόσμησε με τη παρουσία του τη Φιλαρμονική μας από ιδρύσεώς της και πέρασε από όλα τα πόστα της μπάντας. Δάσκαλος κλαρίνου, Υπαρχιμουσικός κι απ’ το 1980 και για 33 ολόκληρα χρόνια, έως και την επιδείνωση της υγείας του το 2013, Αρχιμουσικός.

Ορδές παιδιών και μουσικών πέρασαν από τα χέρια του και η παρουσία του από μόνη της στάθηκε πάμπολλες φορές διαχρονικά ικανή να διατηρήσει τη συνοχή και την ομαλή λειτουργία του σώματος. Πόσες και πόσες φορές σε καιρούς εσωστρέφειας και προβλημάτων, η κατάσταση δε βγήκε εκτός τροχιάς απλά και μόνο γιατί υπήρχε ο Μάνθος. Πόσες και πόσες φορές υπήρξε άοκνος κυματοθραύστης στον οποίο γαλήνευαν οι φουρτούνες.

Αυτός ήταν ο Μάνθος μας. Αυτός που για όλους είχε ένα χαμόγελο κι ένα καλό λόγο. Αυτός που το χιούμορ κι η ηρεμία του ήταν ικανά για να βγει κι η παραμικρή υπηρεσία.

Ποιος θα ξεχάσει άραγε όλα τα παραποιημένα ονόματα στις μάρτσιες, ποιος θα ξεχάσει ακόμα και το θρυλικό του Mazda το οποίο κουβάλησε ό,τι μπορεί να φανταστεί ο μουσικός νους.

Πλέον και με τη συνειδητοποίηση πως όλα αυτά θα περάσουν στη σφαίρα της μνήμης αλλά και ιδίως της διδαχής στα νέα παιδιά, μιας και πλέον σε κάθε μας νότα, σε κάθε πρόβα, σε κάθε μας υπηρεσία ή συναυλία, νοερά θα μας καθοδηγεί ο Μαέστρος μας, θα μας γελά και συνάμα θα μας υπενθυμίζει το βαρύ χρέος της διατήρησης της πορείας της Φιλαρμονικής μας.

Για το τέλος, δε θα πούμε το άχρωμο και βαρύ αντίο. Θα πούμε “εις το επανιδείν”. Εις το επανιδείν δάσκαλε…

Φιλαρμονική Κορακιάνας “Ο Σπύρος Σαμάρας”

Διαβάστε επίσης:

Θλίψη στη Φιλαρμονική Κορακιάνας για το θάνατο του Ματθαίου Θύμη