Σκέψεις του Άγγελου Χονδρογιάννη για τη συναυλία με τα Κρουστά της Παλαιάς

Σκεφτόμουν μέρες να γράψω κάτι για τη συναυλία…Τελικά θα γράψω κάτι δικό μου.

Όταν είδα την αφίσα στην Παλαιά, συγκινήθηκα. Με το Νίκο Μεταλληνό γνωριζόμαστε σχεδόν 30 χρόνια. Παιδιά ήμασταν, 15 χρονών, όταν κάναμε πρόβες εκεί, πριν το 2000. Και τώρα, σαραντάρηδες πια, επιστρέφουμε στον ίδιο χώρο. Αυτό από μόνο του τα λέει όλα. Ζήσαμε μαζί την ανεύθυνη νιότη μας και συνεχίζουμε να ζούμε μαζί την υπεύθυνη.

Ξέρετε, είναι πολύ ωραίο να συνεργάζεσαι με ανθρώπους που δεν χρειάζεται να σκέφτεσαι πως θα πάρουν αυτό που θα πεις. Αν μπορείς να κάνεις πλάκα ή όχι. Είναι ωραίο να είσαι ο εαυτός σου. Κι αυτή είναι η πιο σπάνια και πολύτιμη αίσθηση σε μια συνεργασία.

Για αυτό ευχαριστώ κι εσένα, Δέσποινα Μουρατίδη που παρότι γνωριζόμαστε λιγότερο έγινες κι εσύ ένα με εμάς.

Και κάπου εκεί, μόλις έχουμε τελειώσει την πρόβα -κι έχουμε γίνει ξανά 12 με το Νίκο- έρχεται ένα παιδί, περίπου στην ίδια ηλικία και μου λέει:

«Είμαι ο γιος της φίλης σας από το λύκειο». Δεν μπορώ να σας το περιγράψω. Ήταν σαν να είδαμε το παρελθόν μας μέσα από ένα παιδί. Κοιταχτήκαμε και με ένα χαμόγελο…ξαναγίναμε 40.

Σας περιμένουμε λοιπόν τη Δευτέρα 21 Ιουλίου και ώρα 21:00, στο Προσκοπείο.

Παλαιά φιλαρμονική σε ευχαριστώ πολύ.

ΥΓ. Νίκο ξέρω ότι δεν είμαστε ακόμα 40 αλλά είναι πιο ποιοτικό!

Φωτογραφία: Images Αlexandros Melidis G.

Διαβάστε επίσης: “Όταν τα Κρουστά της Παλαιάς Τραγουδούν”…στο Προσκοπείο