“Η Ένωση των Επτανήσων, μας καλεί να αγωνιστούμε περισσότερο για την προκοπή των Νησιών”

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΑΣΟΥΛΑΣ: “Η ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΠΤΑΝΗΣΩΝ, ΜΑΣ ΚΑΛΕΙ ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΚΟΠΗ ΤΩΝ ΝΗΣΙΩΝ”

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΠΟΥΛΗΜΕΝΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ 162η ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΤΗΣ ΕΠΤΑΝΗΣΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΑΝΤΙΦΩΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΑΣΟΥΛΑ ΣΤΟ ΓΕΥΜΑ ΠΟΥ ΠΑΡΕΘΕΣΕ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΠΟΝΤΙΩΝ ΝΗΣΩΝ

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Αν. Τασούλας την Πέμπτη 21 Μαΐου, επισκέφθηκε την Κέρκυρα για τον εορτασμό της 162ης επετείου της Ένωσης των Επτανήσων με την Ελλάδα.

Το πρωί παρέστη στη δοξολογία που τελέστηκε προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος, όπου τον υποδέχτηκαν ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας, ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας, Στρατηγός Δημήτριος Χούπης και ο Δήμαρχος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων, Στέφανος Πενηντάρχου Πουλημένος.

Αμέσως μετά τη δοξολογία, ο Μητροπολίτης κ. Νεκτάριος του απένειμε τον Μεγαλόσταυρο του Αγίου Σπυρίδωνος και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δήλωσε:

«Σας ευχαριστώ για τα επαινετικά και τιμητικά σας λόγια επί τη απονομή του Μεγαλοσταύρου του Αγίου Σπυρίδωνος. Τα λόγια σας, επιτρέψτε μου ταπεινά να πω, προφανώς με υπερβαίνουν, ωστόσο, η χειρονομία σας με συγκινεί και μου δίδει το μέτρο των ευθυνών και των καθηκόντων μου, με τα οποία πρέπει καθημερινώς να αναμετριέμαι.

Αυτή η τιμή που μου προσδώσατε και αυτή η προστασία που μου προσφέρατε του Αγίου Σπυρίδωνος, θα με συνοδεύει στο χρέος μου, θα με συνοδεύει στα καθήκοντά μου, στην αποστολή μου και είμαι βέβαιος ότι με τις ευχές του και με τη βοήθειά του, τα πράγματα θα εξελιχθούν όπως πρέπει.

Θέλω να ευχηθώ αυτή την ιστορική, εμβληματική μέρα προς όλο το Εκκλησίασμα χρόνια πολλά και να πω, πως, η Ένωσις των Επτανήσων στον εθνικό κορμό, μας καλεί και μας εμπνέει να αγωνιστούμε ακόμη περισσότερο για την προκοπή των Ιονίων Νήσων, αλλά και γενικότερα για την ευημερία και την ασφάλεια της Ελλάδος έναντι κάθε προκλήσεως ή απειλής.

Και πάλι, Σεβασμιώτατε, σας ευχαριστώ για αυτή την τιμή την οποία δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ και η οποία θα καθορίζει το μέτρο των ευθυνών μου και το μέτρο της τήρησης της αποστολής μου. Να είστε καλά».

Ακολούθησε κατάθεση στεφάνου στο Μνημείο της Ένωσης της Επτανήσου και παρέλαση πολιτικών και στρατιωτικών τμημάτων με αεροπορική επίδειξη από την ομάδα «ΖΕΥΣ», μετά το πέρας της οποίας ο κ. Τασούλας δήλωσε:

«Σήμερα γιορτάζουμε και τιμούμε την ιστορική επέτειο της Ένωσης των Επτανήσων με την Ελλάδα πριν από 162 χρόνια. Η ενσωμάτωση της Κέρκυρας και γενικότερα των Επτανήσων στον εθνικό κορμό έγινε όταν, ξεκάθαρη εθνική ιδεολογία ήταν η Μεγάλη Ιδέα, που κυριάρχησε στην πολιτική ζωή της χώρας επί πολλές δεκαετίες. Μία εθνική ιδεολογία βασισμένη σε ακλόνητους εθνοτικούς και ιστορικούς τίτλους.

Στις 21 Μαΐου του 1864 o Βρετανός αρμοστής Χένρυ Στορκς παραδίδει στον Έλληνα απεσταλμένο Θρασύβουλο Ζαΐμη τα Ιόνια Νησιά. Στα φρούριά τους υποστέλλεται η βρετανική σημαία και υψώνεται η ελληνική. Η περίοδος της βρετανικής προστασίας είχε λήξει.

Δύο μόλις μήνες μετά, οι εκλεγμένοι πληρεξούσιοι των Επτανήσων γίνονται δεκτοί ως μέλη, σε πανηγυρική συνεδρίαση στην Ελληνική Εθνοσυνέλευση, στην Ελληνική Βουλή.

Η Ένωση της Επτανήσου ενισχύει το γεωπολιτικό βάθρο του ελληνικού κράτους, τιμά τους αγώνες των Επτανησίων και επαναφέρει στη μνήμη όλων μας, το χρέος μας σήμερα. Εμπνεόμενοι από εκείνους τους αγώνες, να κάνουμε ακόμη μεγαλύτερη προσπάθεια για την προκοπή των Επτανήσων αλλά και για την ευημερία και την ασφάλεια της Ελλάδος από κάθε απειλή και κάθε πρόκληση. Χρόνια πολλά».

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΠΟΥΛΗΜΕΝΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ 162η ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΤΗΣ ΕΠΤΑΝΗΣΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

“Εξοχότατε Κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας, Αξιότιμε κ. Υπουργέ της Εθνικής Άμυνας, Σεβασμιότατε, Εκπρόσωποι των Αρχών, Αγαπητοί προσκεκλημένοι, Φίλες και φίλοι…

Υπάρχουν στιγμές που δεν ανήκουν μόνο στο χρόνο. Στέκονται λίγο πιο πίσω, παρατηρούν και περιμένουν να τις κατανοήσουμε…Η σημερινή ημέρα είναι μια τέτοια στιγμή. Δεν μας καλεί απλώς να θυμηθούμε. Μας καλεί να σταθούμε απέναντί της με επίγνωση.

Γιατί η Κέρκυρα δεν είναι ένας τόπος που αφηγείται την ιστορία του. Είναι ένας τόπος που την διατηρεί ζωντανή. Από αρχαιοτάτων χρόνων, αυτό το Νησί δημιούργησε την ταυτότητά του.

Στάθηκε στο πέρασμα λαών, αυτοκρατοριών και πολιτισμών, χωρίς ποτέ να παραδώσει τον πυρήνα της ψυχής του. Από την Κέρκυρα των Φαιάκων και της Οδύσσειας, την αρχαϊκή και κλασική περίοδο, τη ρωμαϊκή περίοδο μέχρι τη βυζαντινή της συνέχεια, από τις πολιορκίες και τις ενετικές επάλξεις έως τη νεότερη ιστορία της, το νησί αυτό έμαθε να αντιστέκεται, χωρίς κραυγές και να επιμένει χωρίς θόρυβο.

Εδώ η Ιστορία δεν είναι κεφάλαιο βιβλίου. Είναι παρούσα. Στέκεται στις πέτρες των φρουρίων, περπατά στα καντούνια, σιωπά στις καμάρες της Παλιάς Πόλης, επιμένει στον ήχο των φιλαρμονικών, στο βλέμμα των ανθρώπων, στην αίσθηση πως αυτός ο τόπος θυμάται ακόμη.

Η Κέρκυρα δεν υπήρξε ποτέ, απλά ένα νησί…Υπήρξε σύνορο πολιτισμού. Φρουρός του Ελληνισμού στη Δύση. Σημείο όπου η ελληνική συνείδηση δεν επιβίωσε απλώς, αλλά διαμόρφωσε χαρακτήρα.

Σήμερα τιμούμε τη 162η επέτειο της Ένωσης της Επτανήσου με την Ελλάδα. Μια ημέρα εθνικής μνήμης, βαθιάς συγκίνησης και σιωπηλής ευθύνης. Σαν σήμερα, το 1864, η ελληνική σημαία υψώθηκε στα φρούρια των Ιονίων Νήσων και ο άνεμος του Ιονίου τη συνόδευσε σαν να γνώριζε κι εκείνος πως δεν ανέμιζε απλά ένα σύμβολο, αλλά τη δικαίωση μιας μακράς ιστορικής αναμονής.

Έξι αιώνες ξένης κυριαρχίας έκλεισαν τότε τον κύκλο τους. Οι Επτανήσιοι δεν έγιναν Έλληνες εκείνη την ημέρα. Ήταν ήδη! Εκείνη την ημέρα, η Ιστορία αναγνώρισε αυτό που η ψυχή γνώριζε από πάντα.

Η Ένωση δεν ήταν παραχώρηση. Δεν ήταν διπλωματική χειρονομία. Δεν ήταν πράξη ευγένειας των ισχυρών. Ήταν κατάκτηση! Ήταν η επιμονή ενός Λαού που δεν συνήθισε ποτέ την εξάρτηση. Που άλλαζε κυρίαρχους αλλά όχι συνείδηση. Που έμαθε να επιβιώνει χωρίς να παραδίδεται. Οι Ριζοσπάστες της Επτανήσου δεν διαπραγματεύτηκαν την ελευθερία. Την διεκδίκησαν ως φυσικό δικαίωμα. Το σύνθημα «Ένωσις και μόνον Ένωσις» δεν ήταν πολιτική φράση. Ήταν η ίδια η ανάσα μιας εποχής.

Η Κέρκυρα, η Κεφαλονιά, η Ζάκυνθος, η Λευκάδα, η Ιθάκη, οι Παξοί, τα Κύθηρα, τα μικρότερα νησιά μας, συνδέονται με κοινή ιστορική μοίρα. Νησιά που στάθηκαν στο σταυροδρόμι αυτοκρατοριών και πολιτισμών. Που γνώρισαν Ενετούς, Γάλλους, Ρώσους, Άγγλους, αλλά δεν λησμόνησαν ποτέ τη γλώσσα τους, την πίστη τους, την αίσθηση του ανήκειν. Για 6 αιώνες άλλαζαν οι σημαίες. Όχι όμως η ψυχή του τόπου.

Τα Επτάνησα υπήρξαν το παράθυρο του Ελληνισμού προς τη Δύση. Εδώ οι ιδέες του Διαφωτισμού συνάντησαν τη βαθιά ελληνική μνήμη. Εδώ η Ευρώπη δεν ήταν γεωγραφία, αλλά πνευματικός διάλογος.

Δεν είναι τυχαίο ότι εδώ ιδρύθηκε η Ιόνιος Ακαδημία, το πρώτο πανεπιστήμιο του ελλαδικού χώρου. Εδώ λειτούργησε το πρώτο λυρικό θέατρο. Δεν είναι τυχαίο ότι εδώ άνθισαν η ποίηση, η μουσική, το θέατρο, η συνταγματική σκέψη, η πολιτική παιδεία. Ότι εδώ για πρώτη φορά στον ελλαδικό χώρο, τυπώθηκε στην Τυπογραφία του Γένους, στα 1798, ο Θούριος του Ρήγα Φεραίου. Η Κέρκυρα υπήρξε πρωτεύουσα του ελληνικού πνεύματος, πριν ακόμη υπάρξει η Ελλάδα ως κράτος.

Και όταν ήρθε η ώρα της Ένωσης, τα Επτάνησα δεν πρόσφεραν μόνο γη στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος. Πρόσφεραν ήθος. Πρόσφεραν αισθητική. Προσέφεραν τέχνη και δημιουργία. Πρόσφεραν δημοκρατική συνείδηση.

Πριν και μετά την Ένωση, μορφές όπως ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο Ιωσήφ Μομφεράτος, ο Γεώργιος Τυπάλδος, ο Μαβίλης, ο Θεοτόκης και τόσοι άλλοι, τιμούν την ιστορία  και οικοδομούν το μελλοντικό μας καθήκον προς αυτήν. Ο Καποδίστριας ιδιαίτερα, δεν υπήρξε μόνο ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας. Υπήρξε η απόδειξη πως η πολιτική μπορεί να είναι μορφή ηθικής ευθύνης. Πως η εξουσία μπορεί να είναι θυσία και όχι προνόμιο. Σε μια εποχή όπου ο δημόσιος βίος συχνά κουράζεται από τον θόρυβο, η σιωπηλή αυστηρότητα του παραδείγματός του, γίνεται ακόμη πιο επίκαιρη.

Εκλεκτοί προσκεκλημένοι, αγαπητοί φίλοι…

Κάθε επέτειος έχει αξία μόνο όταν υπερβαίνει την τελετουργία. Δεν τιμούμε την Ιστορία μόνο με λόγια. Την τιμούμε όταν την αφήνoυμε να μας κρίνει. Η Ιστορία δεν είναι μουσείο. Είναι καθρέφτης.

Και ο φετινός εορτασμός μάς βρίσκει μπροστά σε έναν κόσμο, που μοιάζει να αναζητά ξανά τις πιο στοιχειώδεις βεβαιότητές του. Ο πόλεμος επέστρεψε στην Ευρώπη. Η Μεσόγειος παραμένει εύφλεκτη. Οι ισορροπίες μετακινούνται με ανησυχητική ταχύτητα.

Η παγκοσμιοποίηση, που κάποτε παρουσιάστηκε ως υπόσχεση κοινής ευημερίας, μοιάζει σήμερα να γεννά περισσότερο φόβο παρά βεβαιότητα. Οι κοινωνίες κουράζονται. Οι άνθρωποι δυσπιστούν. Η δημοκρατία δοκιμάζεται όχι μόνο από τους εχθρούς της, αλλά και από την κόπωση των ίδιων των πολιτών της. Ζούμε σε μια εποχή όπου η πληροφορία περισσεύει, αλλά η αλήθεια δυσκολεύεται να ακουστεί.

Και μέσα σε αυτή τη διεθνή αναταραχή, η ελληνική κοινωνία σηκώνει το δικό της αθόρυβο βάρος. Η ακρίβεια πιέζει την καθημερινότητα. Η στέγη γίνεται δύσκολη υπόθεση. Η ανασφάλεια εισβάλλει στις πιο απλές ανθρώπινες βεβαιότητες. Οι νέοι συχνά σχεδιάζουν τη ζωή τους, ακόμη κι εδώ, με όρους αναχώρησης. Οι οικογένειες λογαριάζουν ξανά τα αυτονόητα. Οι ηλικιωμένοι αναζητούν όχι μόνο οικονομική στήριξη, αλλά την αίσθηση ότι δεν περισσεύουν.

Υπάρχει μια σιωπηλή κόπωση στην κοινωνία. Όχι μόνο οικονομική, αλλά και ηθική, υπαρξιακή. Ο πολίτης δεν ζητά θαύματα. Ζητά ένα δημόσιο βίο που να θυμάται πως η αξιοπρέπεια δεν είναι προνόμιο, αλλά δικαίωμα.

Κι εδώ ακριβώς η μνήμη της Ένωσης αποκτά σύγχρονο περιεχόμενο. Γιατί μας θυμίζει πως τα πολύτιμα και ουσιαστικά δεν χαρίζονται! Ούτε η ελευθερία. Ούτε η δημοκρατία. Ούτε η κοινωνική συνοχή. Ούτε η εμπιστοσύνη. Αλλά κατακτώνται καθημερινά, με επιμονή. Με αίσθηση κοινής Ευθύνης.

Η Αυτοδιοίκηση γνωρίζει αυτήν την αλήθεια καλύτερα απ’ όλους. Γιατί ο Δήμος είναι το πρώτο σημείο όπου φτάνει η αγωνία του πολίτη. Εκεί όπου η θεωρία συναντά την πραγματικότητα. Είναι η καθημερινότητα. Το νερό που πρέπει να  είναι σε επάρκεια. Η πόλη που πρέπει να αναπνεύσει. Ο πολιτισμός που πρέπει να προστατευθεί, όχι ως τουριστικό προϊόν, αλλά ως μνήμη και ταυτότητα.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Κέρκυρα καλείται να διαχειριστεί και τις σύγχρονες προκλήσεις της. Ο τουρισμός αποτελεί δύναμη, αλλά κι ευθύνη. Η φέρουσα ικανότητα του τόπου δοκιμάζεται. Οι υποδομές πιέζονται. Η καθημερινότητα των κατοίκων γίνεται πιο απαιτητική.

Το ζητούμενο δεν είναι να περιοριστεί η ανάπτυξη. Είναι να αποκτήσει μέτρο. Να παραμείνει ο τόπος ζωντανός. Να μη μετατραπεί σε εικόνα χωρίς περιεχόμενο. Γιατί η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι να προσελκύεις ανθρώπους. Είναι να διατηρείς τον λόγο για τον οποίο έρχονται.

Η Κέρκυρα αποτελεί παγκόσμιο προορισμό, γιατί είναι τόπος ευλογημένος. Αλλά όταν μετατρέπεται μόνο σε προορισμό και παύει να αντιμετωπίζεται ως ζωντανός τόπος, κινδυνεύει. Οι υποδομές πιέζονται ασφυκτικά. Το οδικό δίκτυο, η ύδρευση, η καθαριότητα, η διαχείριση απορριμμάτων, η καθημερινότητα των κατοίκων δοκιμάζονται πέρα από τα όριά τους.

Ο Δήμος καλείται να διαχειριστεί το βάρος μιας τεράστιας επισκεψιμότητας, ενώ τα βασικά έσοδα που γεννά αυτή η οικονομική δραστηριότητα απορροφώνται κυρίως στην κεντρική διοίκηση. Και αυτό το βάρος δεν δύναται ο τόπος να το σηκώνει μένοντας χωρίς τα ανάλογα εργαλεία. Δεν μπορεί η τοπική κοινωνία να πληρώνει το κόστος της επιτυχίας της, χωρίς δίκαιη ανταπόδοση.

Η βιώσιμη τουριστική ανάπτυξη δεν είναι σύνθημα. Είναι ζήτημα δικαιοσύνης. Η Κέρκυρα δεν ζητά ιδιαίτερη μεταχείριση. Ζητά αναλογικότητα. Ζητά θεσμική δικαιοσύνη. Ζητά να μπορεί να προστατεύσει τον εαυτό της. Να παραμείνει τόπος πολιτισμού και όχι απλώς προορισμός. Να παραμείνει κοινότητα και όχι μόνο εικόνα. Να μπορεί ο νέος άνθρωπος να ονειρεύεται εδώ και όχι αλλού.

Γιατί τελικά, η μεγαλύτερη πολιτική πράξη δεν είναι η διαχείριση των πραγμάτων. Είναι η υπεράσπιση της προοπτικής και μέσα από την αποτελεσματική διαχείριση…

Αγαπητοί προσκεκλημένοι…

Η Κέρκυρα θυμάται. Η Κέρκυρα τιμά. Η Κέρκυρα διδάσκεται. Και μετατρέπει την ιστορική μνήμη σε υποχρέωση για το παρόν.

Δεν αρκεί να είμαστε υπερήφανοι για το χθες. Οφείλουμε να είμαστε αντάξιοι του αύριο. Να προστατεύσουμε τον πολιτισμό μας. Να διαφυλάξουμε την κοινωνική συνοχή. Να δώσουμε στους νέους λόγο να μείνουν και όχι αφορμή να φύγουν.

Γιατί η πατρίδα δεν είναι μόνον τόπος. Είναι η αίσθηση ότι εδώ μπορείς να ελπίζεις. Ότι εδώ μπορείς να ζήσεις με αξιοπρέπεια. Ότι εδώ το μέλλον δεν είναι απειλή, αλλά υπόσχεση. Και αυτό είναι το βαθύτερο νόημα της Ένωσης. Όχι μόνο να ανήκεις. Αλλά να πιστεύεις ότι αξίζει να μείνεις.

Εξοχότατε Κύριε Πρόεδρε…

Η παρουσία σας σήμερα εδώ αποτελεί ιδιαίτερη τιμή για την Κέρκυρα και για ολόκληρη την Επτάνησο. Σε εποχές αβεβαιότητας, οι θεσμοί δεν είναι μόνο συνταγματικές διατάξεις. Είναι η αίσθηση συνέχειας ενός έθνους. Είναι η ήρεμη δύναμη που θυμίζει πως η Δημοκρατία δεν στηρίζεται μόνο στους νόμους, αλλά και στην εμπιστοσύνη. Η παρουσία σας εδώ, ενισχύει ακριβώς αυτήν τη συμβολική ενότητα ανάμεσα στην ιστορική μνήμη, τη δημοκρατική συνέχεια και τη συλλογική μας ευθύνη. Σας ευχαριστούμε θερμά!

Κλείνω με μια απλή σκέψη:

Οι επέτειοι δεν υπάρχουν για να θυμόμαστε απλά τι έγινε. Υπάρχουν για να αποφασίζουμε ποιοί θέλουμε να είμαστε. Ας φανούμε λοιπόν, αντάξιοι εκείνων που δεν συμβιβάστηκαν. Ας υπερασπιστούμε τον τόπο μας με την ίδια επιμονή. Ας ενώσουμε την πρόοδο με τη δικαιοσύνη. Την ανάπτυξη με τον άνθρωπο. Την πολιτική με την ευθύνη. Για μια Ελλάδα πιο ώριμη. Για μια Δημοκρατία πιο ουσιαστική. Για μια κοινωνία πιο ανθρώπινη.

Ζήτω η Ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα.

Ζήτω η Κέρκυρα”.

ΑΝΤΙΦΩΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΑΣΟΥΛΑ ΣΤΟ ΓΕΥΜΑ ΠΟΥ ΠΑΡΕΘΕΣΕ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΠΟΝΤΙΩΝ ΝΗΣΩΝ

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Αν. Τασούλας, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην Κέρκυρα για τον εορτασμό της 162ης επετείου της Ένωσης των Επτανήσων με την Ελλάδα, παρακάθησε σε γεύμα που παρέθεσε προς τιμήν του ο Δήμαρχος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων Στέφανος Πενηντάρχου Πουλημένος. Ακολουθεί η αντιφώνηση του κ. Τασούλα:

“Κυρίες και κύριοι,

Τι ήταν αυτό, το οποίο έδρασε ώστε αυτούς τους 6 αιώνες, που η Κέρκυρα και τα Επτάνησα είχαν διαδοχικά κυρίαρχους, χωρίς τελικά να γίνονται υπόδουλα, τι ήταν αυτό που επέδρασε και καλλιεργήθηκε μέσα στον χρόνο, μέσα στους αιώνες και έφτασε στην κορυφαία στιγμή πριν 162 χρόνια, όπου όλοι αυτοί οι αγώνες, από το πρώτο σάλεμά τους, στα βάθη, στα έγκατα του χρόνου, μέχρι την ενεργοποίηση ακόμη μεγαλύτερων αντιδράσεων και προσπαθειών, τι ήταν αυτό που κράτησε τη φλόγα του ότι είμαστε Έλληνες και προφανώς δεν γίναμε Έλληνες με την Ένωση;

Υπάρχει, κυρίες και κύριοι, κάτι το οποίο συντήρησε τον Ελληνισμό μέσα από τις περιπέτειες που προηγήθηκαν και ακολούθησαν της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης, γιατί πολλά μέρη κατελήφθησαν νωρίτερα, υπάρχει ένα στοιχείο μαγικό, το οποίο έχει να κάνει με μία νοσταλγία εθνοτική, με μία νοσταλγία εθνική, με μία νοσταλγία πατριωτική.

Πριν καν ο Ιωάννης Κωλέττης εκφράσει στην Εθνοσυνέλευση του 1844 για πρώτη φορά τις λέξεις “Μεγάλη Ιδέα”, αποκατάσταση δηλαδή, πριν καν το πει ο Κωλέττης αυτό, ο Θεόδωρος Λάσκαρης, ο Αυτοκράτωρ της Νίκαιας, ο Αυτοκράτωρ ενός τμήματος του Βυζαντίου, στη στέψη του, 2 χρόνια μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολεως από τους Φράγκους το 1204, εξέφρασε το προανάκρουσμα της “Μεγάλης Ιδέας”. Τι είπε ο Θεόδωρος Λάσκαρης: “Και των πατρίδων αύθις λαβώμεθα, ών λανθάνοντες απεσφαιρίσθημεν”. Και τις πατρίδες μας θα τις ξαναπάρουμε πίσω, τις οποίες χάσαμε κάνοντας λάθη.

Αυτό το πνεύμα, είτε το λες “Μεγάλη Ιδέα”, είτε το λες προσανατολισμό προς ένα εθνικό κράτος, είτε το λες προσανατολισμό προς την ένωση με το εθνικό κράτος της Ελλάδος, αυτή η “Μεγάλη Ιδέα” ήτανε το ζώπυρο, χάρη στο οποίο διατηρήθηκε η ελληνικότητα και η νοσταλγία της επιστροφής, της επανασύνδεσης του ελληνικού στοιχείου μέσα από τις περιπέτειες και τις υποδουλώσεις των αιώνων. Δεν άρκεσαν οι Βενετοί, δεν άρκεσαν οι Γάλλοι, δεν άρκεσαν οι Άγγλοι, δεν άρκεσαν οι Ρώσοι και οι Οθωμανοί για να σβήσουν αυτή τη φλόγα. Τίποτα δεν θα αρκούσε.

Και όταν κορυφώθηκε και ήρθε η κατάλληλη στιγμή, όταν αυτός ο αγώνας έφερε τους καρπούς του, υπεστάλησαν οι βρετανικές σημαίες από τα φρούρια των Επτανήσων και υψώθηκαν οι ελληνικές. Και το Εθνικό Κοινοβούλιο, που τότε λεγόταν Εθνοσυνέλευση, τον Ιούλιο του 1864, εν μέσω πανηγυρικού κλίματος εδέχθη τους πρώτους εκλεγμένους πληρεξουσίους της Επτανήσου ως μέλη του.

Αυτή την επέτειο τιμούμε και γιορτάζουμε σήμερα με όλες τις πρέπουσες τιμές, με μια καταπληκτική παρέλαση της μαθητικής και της στρατιωτικής νεολαίας. Αυτή την επέτειο θυμόμαστε κάθε χρόνο, αλλά, όχι μόνο μια φορά κάθε χρόνο. Την θυμόμαστε γιατί η ίδια η επέτειος, μας εμπνέει και μας καλεί για έργα καλά. Για έργα τα οποία θα μας κάνουν αντάξιους αυτής της ένωσης, αυτής της επαφής, αυτής της ενσωμάτωσης. Τα έργα καλά, τα ξέρουν οι τοπικοί σας άρχοντες, τα ξέρει ο λαός σας. Είναι έργα τα οποία θα αναδείξουν την εικόνα, τη μορφή, τα προτερήματα της Κέρκυρας χωρίς να τα υπονομεύσουν, θα τα προστατεύσουν.

Κι έτσι η Κέρκυρα με έργα υποδομής, με τουρισμό αξιόλογο, ο οποίος θα έρχεται και δεν θα χάσει ποτέ από τα μάτια του αυτό για το οποίο ήρθε, γιατί πρέπει εμείς πρώτοι να το προστατεύσουμε. Όλα αυτά λοιπόν θα αποτελέσουν τον λόγο για τον οποίο εμείς εμπνεόμαστε από αυτό το οποίο γιορτάζουμε σήμερα.

Υπήρξαν προσωπικότητες εδώ, ακούστηκαν τα ονόματά τους, ο Καποδίστριας, ο Σολωμός, ο Μάντζαρος, ο καθένας απ’ τη δική του έπαλξη έπαιξε τον σημαντικό του ρόλο κι ενέπνευσαν με τη δράση τους, την ποίησή τους, τη μουσική τους όλο αυτό το πατριωτικό αίσθημα της ένωσης. Κι εδώ, ισχύει απόλυτα για αυτές τις προσωπικότητες αυτό που έχει γράψει ο Κωστής Παλαμάς “Κι αν πλήθος τ’ άσχημα, κι αν είναι τ’ άδεια αφέντες, φτάνει μια σκέψη, μια ψυχή, φτάνεις εσύ, εγώ φτάνω, να δώσει νόημα στων πολλών την ύπαρξη. Ένας φτάνει”.

Εσείς εδώ στα Επτάνησα, κύριε Δήμαρχε, δεν είχατε μόνο έναν που μπορούσε να δώσει νόημα στων πολλών την ύπαρξη. Είχατε πολλούς που έδωσαν νόημα στων πολλών την ύπαρξη και όχι μόνον αυτούς που ανέφερα. Είχατε τον Μητροπολίτη σας τον Αθανάσιο, είχατε τους ριζοσπάστες βουλευτές, είχατε τους αγωνιστές από τα υπόλοιπα νησιά, την Κεφαλονιά, τη Λευκάδα, τα υπόλοιπα νησιά της Επτανήσου, που έδιναν νόημα στων πολλών την ύπαρξη και στο όνειρο των πολλών.

Και φτάσαμε σήμερα που καμαρώσαμε υπό τη σκιά του Ιωάννη Καποδίστρια, ένα πολεμικό αεροπλάνο, της Πολεμικής μας Αεροπορίας, να μας εντυπωσιάζει, να μας κάνει υπερήφανους, να μας κάνει να νιώθουμε ασφαλείς, να μας κάνει να νιώθουμε ότι η άμυνα της χώρας μας είναι σε πολύ καλά χέρια.

Όταν οι πρόγονοί σας πριν 162 χρόνια ενώθηκαν με την Ελλάδα, ενώθηκαν με μια Ελλάδα, η οποία είχε τη Μεγάλη Ιδέα της εδαφικής επεκτάσεώς της. Και αυτή η Μεγάλη Ιδέα είχε αδιαμφισβήτητες βάσεις και τίτλους εθνοτικούς και ιστορικούς, είχε νόημα. Δεν ήταν μια επεκτατική, ιμπεριαλιστική τάση. Ήταν η δικαίωση εθνοτικών και ιστορικών τίτλων.

Και όταν αυτό ολοκληρώθηκε, με τελευταία την προσάρτηση των Δωδεκανήσων το 1947, στρέφουμε το βλέμμα μας και το ενδιαφέρον μας σε μια άλλη μεγάλη ιδέα. Στην ιδέα της προκοπής, της ανασυγκρότησης και της ασφάλειας της χώρας.

Και σήμερα εδώ, στην Κέρκυρα, χάρη στο άγημα το στρατιωτικό που παρέλασε, το άψογο, χάρη στην επίδειξη του πολεμικού αεροσκάφους, χάρη στην αίσθηση που εκπέμπουν όλα αυτά τα μηνύματα, νιώσαμε ότι δικαιώνονται οι αγώνες των προγόνων σας. Ήλθαν κι ενώθηκαν με μια πατρίδα που 162 χρόνια μετά, διεκδικεί ολοένα και περισσότερο την προκοπή της και κατοχυρώνει ολοένα και περισσότερο την ασφάλειά της.

Κύριε Δήμαρχε, με αυτές τις σκέψεις εγείρω πρόποση και εύχομαι χρόνια πολλά για την ημέρα, υγεία και προκοπή στην Κέρκυρα και στα Επτάνησα. Να είστε καλά».