Ημερολόγιο Μαμάς: “Δεν φταίω εγώ”

Γράφει η Momster

Το απόγευμα είχε εκείνο το χρώμα που έχουν οι παιδικές φωνές όταν γεμίζουν μια πλατεία. Ποδήλατα πεταμένα δίπλα στα παγκάκια, μπάλες που χάνονταν κάτω από τα δέντρα, γέλια που έσμιγαν με τον αέρα. Οι μεγάλοι κοιτούσαν αφηρημένα από μακριά, όπως κάνουν συχνά οι γονείς όταν πιστεύουν πως όλα κυλούν φυσιολογικά.

Μέχρι που ένα παιδί έπεσε. Μια στιγμή μόνο. Ένα σπρώξιμο χωρίς πρόθεση πάνω στο παιχνίδι, ένα μικρό σώμα που λύγισε, δυο μάτια που γέμισαν ξαφνικά τρόμο περισσότερο παρά πόνο. Περίμενα σχεδόν αυτονόητα να σταματήσουν όλα για λίγο. Να παγώσει το παιχνίδι για μερικά δευτερόλεπτα. Να τρέξει κάποιος κοντά του. Να ακουστεί εκείνο το απλό και τόσο ανθρώπινο: «Είσαι καλά;» Αντί γι’ αυτό, άκουσα: «Δεν φταίω εγώ». Και το παιχνίδι συνεχίστηκε.

Η μπάλα ξανακύλησε, τα γέλια ξανάρχισαν, οι φωνές σκέπασαν το μικρό εκείνο πέσιμο σαν να μην είχε συμβεί ποτέ. Το παιδί σηκώθηκε μόνο του, σκούπισε βιαστικά τα μάτια και προσπάθησε να επιστρέψει κι εκείνο στο παιχνίδι, λες και η στεναχώρια πρέπει πάντα να κρύβεται για να μη χαλάσει τη χαρά των άλλων. Δεν με τρόμαξε το ατύχημα. Τα παιδιά πάντα θα πέφτουν. Έτσι μεγαλώνουν. Με γρατζουνισμένα γόνατα και βιαστικά τρεξίματα. Με τρόμαξε η βιασύνη να σωθεί η αθωότητα του «δεν έφταιξα», πριν σωθεί η καρδιά του άλλου. Σαν να έγινε πιο σημαντικό να προστατεύσουμε τον εαυτό μας παρά να νοιαστούμε για εκείνον που πόνεσε.

Και αναρωτήθηκα πόσες φορές τα παιδιά μάς μοιάζουν περισσότερο απ’ όσο θέλουμε να παραδεχτούμε. Πόσες φορές κι εμείς οι μεγάλοι σπεύδουμε πρώτα να αποδείξουμε ότι δεν φταίμε, πριν σταθούμε απέναντι στον πόνο που ίσως προκαλέσαμε, έστω και άθελά μας.

Ίσως τελικά η ενσυναίσθηση να μη χάνεται ξαφνικά. Ίσως να ξεθωριάζει αργά, μέσα σε μικρές καθημερινές στιγμές που περνούν απαρατήρητες. Σε μια πλατεία. Σε ένα παιχνίδι. Σε ένα παιδί που έπεσε και κανείς δεν σταμάτησε πραγματικά να το κοιτάξει. Κι όμως, ο κόσμος αλλάζει από τόσο μικρά πράγματα. Από ένα παιδί που θα αφήσει για λίγο την μπάλα και θα σκύψει να δει αν ο φίλος του πονάει. Από μια φωνή που θα πει πρώτα «συγγνώμη» και μετά «δεν το ήθελα». Από εκείνη τη μικρή παύση ανθρωπιάς που κάνει τον άνθρωπο άνθρωπο.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το σημαντικότερο μάθημα που πρέπει να μάθουν τα παιδιά μας. Όχι να μη φταίνε ποτέ. Αλλά να μη συνηθίσουν ποτέ να αδιαφορούν.

Μια μαμά σε εξέλιξη…