Ημερολόγιο Μαμάς: Τα καλοκαίρια των παιδιών μας…και τα δικά μας

Τα καλοκαίρια που αλλάζουν, οι αναμνήσεις που μένουν

Γράφει η Momster

Υπάρχει κάτι σχεδόν μαγικό στο τέλος της σχολικής χρονιάς. Ένα αίσθημα ελευθερίας που μοιάζει να αιωρείται στον αέρα μαζί με τη μυρωδιά του αντηλιακού, τα πρώτα τζιτζίκια και το φως που αργεί να σβήσει τα βράδια. Για τα παιδιά, το καλοκαίρι δεν είναι απλώς μια εποχή. Είναι μια υπόσχεση. Μια υπόσχεση για μέρες διαφορετικές από όλες τις άλλες.

Κάθε γενιά, όμως, ζει το δικό της καλοκαίρι.

Τα σημερινά παιδιά ξυπνούν το πρωί και συναντούν τους φίλους τους σε χώρους γεμάτους φωνές και γέλια. Οι μέρες τους κυλούν ανάμεσα σε παιχνίδια, αθλητικές δραστηριότητες, βουτιές στη θάλασσα, κατασκευές και μικρές καθημερινές περιπέτειες. Επιστρέφουν το απόγευμα στο σπίτι κουρασμένα και ηλιοκαμένα, με άμμο ακόμη κολλημένη στα πόδια και ιστορίες που βιάζονται να διηγηθούν πριν καλά-καλά βγάλουν τα παπούτσια τους.

Κι ύστερα έρχονται οι δικές μας αναμνήσεις, σαν παλιές φωτογραφίες που ξεθωριάζουν γλυκά με τον χρόνο.

Θυμόμαστε καλοκαίρια πιο αργά. Καλοκαίρια που δεν είχαν πρόγραμμα και ωράρια. Το σχολείο έκλεινε και ξαφνικά απλωνόταν μπροστά μας ένας ολόκληρος κόσμος από άδειες ώρες. Οι μέρες περνούσαν στο σπίτι, με τη μαμά να κινείται αθόρυβα ανάμεσα στις δουλειές της και τον μπαμπά να μετρά αντίστροφα μέχρι να έρθει η πολυπόθητη άδεια. Οι διακοπές δεν άρχιζαν αμέσως…τις περιμέναμε. Και ίσως γι’ αυτό τις αγαπούσαμε τόσο.

Όσοι μεγαλώσαμε κοντά στη θάλασσα είχαμε την τύχη να μετράμε τα καλοκαίρια μας με βουτιές. Μια πετσέτα στον ώμο, αλάτι στα μαλλιά και ώρες ατέλειωτες κάτω από τον ήλιο. Κι αν υπήρχαν αδέλφια, ξαδέλφια ή παιδιά στη γειτονιά, η μέρα γινόταν ολόκληρη χώρα προς εξερεύνηση. Ένα ποδήλατο, μια μπάλα, ένα παγωτό που έλιωνε πιο γρήγορα απ’ όσο προλαβαίναμε να το φάμε, ήταν αρκετά για να γεμίσουν τον κόσμο μας.

Δεν ξέρω αν τα καλοκαίρια τότε ήταν καλύτερα. Ξέρω μόνο ότι ήταν διαφορετικά.

Ίσως γιατί κάθε εποχή φτιάχνει τις δικές της συνήθειες και κάθε παιδί τις δικές του αναμνήσεις. Εκεί που εμείς θυμόμαστε τις ώρες της αναμονής, τα παιδιά μας ίσως θυμούνται τις παρέες που έκαναν, τα παιχνίδια που έπαιξαν, τις διαδρομές με το λεωφορείο, τα γέλια που μοιράστηκαν σε μια παραλία γεμάτη παιδικές φωνές.

Κι έτσι, κάθε καλοκαίρι, συναντιούνται 2 κόσμοι. Ο κόσμος που ζήσαμε εμείς και ο κόσμος που ζουν τα παιδιά μας. Ο ένας δεν ακυρώνει τον άλλον. Απλώς στέκονται δίπλα δίπλα, σαν δύο διαφορετικές εκδοχές της ίδιας εποχής.

Γιατί τελικά το καλοκαίρι δεν βρίσκεται ούτε στα προγράμματα ούτε στην απουσία τους. Δεν βρίσκεται στις δραστηριότητες ούτε στις ατέλειωτες ώρες της ραστώνης. Βρίσκεται στις μικρές στιγμές που μένουν. Στο γέλιο που ακούγεται από μακριά, στο αλάτι που στεγνώνει πάνω στο δέρμα, στις φιλίες που γεννιούνται χωρίς προσπάθεια και στα βράδια που μοιάζουν να μην τελειώνουν ποτέ.

Και όταν περάσουν τα χρόνια, όταν τα παιδιά μεγαλώσουν και τα καλοκαίρια τους γίνουν κι αυτά αναμνήσεις, πιθανότατα δεν θα θυμούνται το πρόγραμμα των ημερών τους. Θα θυμούνται μόνο το συναίσθημα. Εκείνη τη γλυκιά αίσθηση ελευθερίας που έχει κάθε παιδί όταν ο κόσμος μοιάζει ακόμη μεγάλος, φωτεινός και γεμάτος καλοκαίρι.

Μια μαμά σε εξέλιξη…