Το Όραμα ενός Τουριστικού Προορισμού: Προστασία ιστορίας-Δημιουργία αξίας για το μέλλον

Γράφει ο Κώστας Δενδρινός (Dipl. Hospitality Management, MBA in Hospitality Finance Tourism & Business Consultant)

Το Όραμα ενός Τουριστικού Προορισμού. Από την προστασία της ιστορίας στη δημιουργία αξίας για το μέλλον

Ένας μεγάλος τουριστικός προορισμός δεν μπορεί να περιορίζεται στη διαχείριση του σήμερα. Οφείλει να έχει όραμα για το αύριο. Να γνωρίζει ποιος θέλει να είναι σε 10, 20 ή 30 χρόνια και, κυρίως, να έχει το θάρρος να μετατρέπει τα συγκριτικά του πλεονεκτήματα σε έργα που δημιουργούν αξία για τις επόμενες γενιές.

Το όραμα στον τουρισμό δεν σημαίνει περισσότερες κλίνες, περισσότερες αφίξεις ή περισσότερα κτίρια. Σημαίνει καλύτερο προορισμό. Σημαίνει ποιότητα, ταυτότητα, πολιτισμό, βιωσιμότητα κι εμπειρίες που δεν μπορούν να αντιγραφούν αλλού.

Η Κέρκυρα διαθέτει κάτι εξαιρετικά πολύτιμο: ιστορία, αρχιτεκτονική, πολιτισμό, φυσική ομορφιά και διεθνή αναγνωρισιμότητα. Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να αλλάξουμε τον χαρακτήρα της, αλλά να αξιοποιήσουμε αυτόν τον χαρακτήρα και να τον μετατρέψουμε σε προστιθέμενη αξία.

Ένα παλιό κι εγκαταλελειμμένο ιστορικό κτήριο στο Παλαιό Φρούριο αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της φιλοσοφίας. Σήμερα μπορεί κάποιος να βλέπει ένα κτήριο που έχει χάσει τη χρήση του. Το όραμα, όμως, μας επιτρέπει να δούμε κάτι εντελώς διαφορετικό: ένα εμβληματικό πεντάστερο ιστορικό ξενοδοχείο διεθνούς εμβέλειας, το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει από μόνο του λόγο επίσκεψης στην Κέρκυρα.

Δεν μιλάμε για αλλοίωση ενός μνημείου. Μιλάμε για την αναγέννησή του μέσα από μια νέα χρήση που σέβεται απόλυτα την ιστορία και την αρχιτεκτονική του. Οι ιστορικές όψεις, η πέτρα, οι αυλές και ο ιδιαίτερος χαρακτήρας του κτηρίου μπορούν να διατηρηθούν και να αναδειχθούν, ενώ στο εσωτερικό μπορεί να δημιουργηθεί μία εμπειρία φιλοξενίας αντάξια των σημαντικότερων heritage hotels της Ευρώπης.

Παράλληλα, η λειτουργία ενός ξενοδοχείου αυτού του επιπέδου μπορεί να αποτελέσει ένα μόνιμο μηχανισμό προστασίας, φροντίδας και συντήρησης του ίδιου του μνημείου. Μέσα από ένα σαφές θεσμικό πλαίσιο και πάντοτε υπό την εποπτεία των αρμόδιων υπηρεσιών του Υπουργείου Πολιτισμού, ο φορέας λειτουργίας θα μπορούσε να αναλάβει σημαντικό μέρος της καθημερινής και προληπτικής συντήρησης των κτηριακών εγκαταστάσεων και του περιβάλλοντος χώρου: ηλεκτρολογικές και υδραυλικές εγκαταστάσεις, φωτισμό, πυρασφάλεια, καθαριότητα, αποχετευτικά και λοιπά τεχνικά δίκτυα, κηποτεχνική φροντίδα, διαχείριση της βλάστησης, καθώς και συνεχή παρακολούθηση της κατάστασης των κτηρίων.

Με αυτόν τον τρόπο, ένα ιστορικό ακίνητο που σήμερα απαιτεί διαρκείς δημόσιους πόρους για τη στοιχειώδη συντήρησή του μπορεί να αποκτήσει έναν βιώσιμο μηχανισμό αυτοχρηματοδοτούμενης φροντίδας, περιορίζοντας σημαντικά το αντίστοιχο λειτουργικό και οικονομικό βάρος για το Υπουργείο Πολιτισμού. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι το μνημείο δεν θα συντηρείται απλώς. Θα βρίσκεται σε διαρκή χρήση, θα προστατεύεται, θα φωτίζεται, θα αναδεικνύεται και θα παραδίδεται στις επόμενες γενιές ζωντανό και λειτουργικό.

Έτσι, η ιδιωτική επένδυση και η προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς δεν χρειάζεται να αποτελούν δύο αντικρουόμενες έννοιες. Με τους κατάλληλους όρους, τις αναγκαίες εγγυήσεις και τον απόλυτο σεβασμό στον ιστορικό χαρακτήρα του χώρου, μπορούν να αποτελέσουν δύο συμπληρωματικούς στόχους, δημιουργώντας όφελος για το Δημόσιο, την τοπική κοινωνία, τον επισκέπτη και, πάνω απ’ όλα, για το ίδιο το μνημείο.

Φανταστείτε, λοιπόν, ένα ξενοδοχείο όπου ο επισκέπτης δεν αγοράζει απλώς μία διανυκτέρευση. Ζει μέσα στην ιστορία της Κέρκυρας. Ξυπνά μέσα στο Παλαιό Φρούριο, περπατά ανάμεσα σε αιώνες ιστορίας, αντικρίζει το Ιόνιο από το δωμάτιό του, γεύεται την Κερκυραϊκή γαστρονομία και βιώνει έναν τόπο με τρόπο που κανένα συμβατικό ξενοδοχείο δεν θα μπορούσε να του προσφέρει.

Μία τέτοια επένδυση θα μπορούσε να λειτουργήσει ως landmark project για ολόκληρο τον προορισμό. Να προσελκύσει επισκέπτες υψηλότερης οικονομικής δυνατότητας, να ενισχύσει την ποιοτική τουριστική ανάπτυξη, να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας, να υποστηρίξει την τοπική γαστρονομία και παραγωγή και, κυρίως, να ενισχύσει τη διεθνή εικόνα της Κέρκυρας.

Γιατί η πραγματική αξία μιας τέτοιας επένδυσης δεν μετριέται μόνο από τα έσοδα του ίδιου του ξενοδοχείου. Μετριέται από το οικονομικό και κοινωνικό αποτύπωμα που δημιουργεί γύρω του, από τους πόρους που εξοικονομούνται για τη συντήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς και από την υπεραξία που προσδίδει στον ίδιο τον προορισμό.

Αυτό ακριβώς πρέπει να είναι το ζητούμενο για την Κέρκυρα: όχι απλώς περισσότερος τουρισμός, αλλά καλύτερος τουρισμός. Όχι ανάπτυξη εις βάρος της ιστορίας και της ταυτότητάς της, αλλά ανάπτυξη που βασίζεται σε αυτές. Όχι να βλέπουμε τα ιστορικά μας κτίρια ως προβλήματα που πρέπει απλώς να συντηρούμε, αλλά ως πολιτιστικά κεφάλαια που μπορούμε να προστατεύσουμε, να αναδείξουμε και να επαναφέρουμε στη ζωή.

Όραμα είναι να κοιτάζεις ένα εγκαταλελειμμένο κτήριο και να μη βλέπεις αυτό που είναι σήμερα, αλλά αυτό που μπορεί να γίνει αύριο.

Και προοπτική είναι να δημιουργήσεις τις προϋποθέσεις ώστε αυτό το όραμα να γίνει πραγματικότητα.

Η Κέρκυρα δεν χρειάζεται να ανταγωνιστεί άλλους προορισμούς σε αριθμούς. Έχει τη δυνατότητα να ανταγωνιστεί τους σημαντικότερους προορισμούς της Μεσογείου και της Ευρώπης σε ποιότητα, αυθεντικότητα, πολιτισμό και εμπειρία.

Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη πρόκληση αλλά και η μεγαλύτερη ευκαιρία για το μέλλον της:

Να προστατεύσει την ιστορία της, δίνοντάς της νέα ζωή. Να μετατρέψει την πολιτιστική της κληρονομιά σε δύναμη για το αύριο.

Υ.Γ. Η μετατροπή του συγκεκριμένου κτηρίου σε ιστορικό ξενοδοχείο δεν αντιπροσωπεύει τη μόνη ενδεδειγμένη επιλογή αλλά απλά την δική μου οπτική και τα φωτορεαλιστικά είναι σαφώς προϊόν AI.