Κ. Κασιδάκης: “Στο Σχολείο Φυλακών Κέρκυρας, είμαστε όλοι άνθρωποι”

Φίλες και φίλοι,

θα θυμάστε την εκδήλωση-συναυλία “Λίγες μείνανε” που έγινε τον Ιούνιο στο Παλαιό Φρούριο. Βασικός συντελεστής ήταν ο Κώστας Κασιδάκης, ο μουσικός που, στα πλαίσια της διδασκαλίας στο Σχολείο Φυλακών, προετοίμασε τη συναυλία και συμμετείχε σ’ αυτήν.

Λάβαμε από τον Κώστα Κασιδάκη την παρακάτω επιστολή, που πιστεύουμε ότι συνοψίζει την αναγκαιότητα της ύπαρξης του Σχολείου Φυλακών και αιτιολογεί με τον καλύτερο τρόπο τη στήριξη του.

“Όταν έμπαινα πρώτη φορά στο σχολείο φυλακών δεν είχα ιδέα τι θα αντίκρυζα. Μια θολή ιδέα περί επανένταξης η ανθρωπισμού με έκανε να διασχίσω τα τείχη και να βρεθώ ανάμεσα σε αυτούς που ονομάζουμε εγκληματίες και αυτούς που ονομάζουμε ανθρωποφύλακες, ψηλαφίζοντας τα όρια της κοινωνικής συνοχής.

Προς μεγάλη μου έκπληξη, δε συνάντησα εγκληματίες και ανθρωποφυλακες αλλά ανθρώπους. Ανθρώπους που έχουν αναπτύξει ψυχολογικούς μηχανισμούς για να αντέξουν την πραγματικότητα της φυλακής, ανθρώπους που παλεύουν με νύχια και με δόντια να κρατήσουν την ανθρωπιά τους και άλλους που την έχουν θυσιάσει από καιρό για να επιβιώσουν.

Τον αρχικό μου ενθουσιασμό διαδέχτηκε η ματαιότητα για το ποια θα μπορούσε να είναι η δική μου συνεισφορά έστω και ελάχιστη, προς την επανένταξη των κρατουμένων, απέναντι σε ένα καλά εδραιωμένο σωφρονιστικό σύστημα που δε φαίνεται να έχει κανένα τέτοιο στόχο. Η προσωρινή κάλυψη κάποιων αναγκών των ανθρώπων αυτών, δε μου φαινόταν αρκετά σημαντική αν με κάποιο τρόπο δε στόχευε στην επανένταξη ή σε κάποια αλλαγή της ίδιας της φυλακής.

Θα έπρεπε να περάσουν αρκετοί μήνες για να κατανοήσω αυτό που συμβαίνει στο σχολείο φυλακών Κέρκυρας και να ξεπεράσω αυτήν την ματαιότητα. Να κατανοήσω δηλαδή ότι η λέξη επανένταξη εμπεριέχει δύο πόλους, αυτόν που επανεντάσσεται, και αυτόν που δέχεται την επανένταξη. Επομένως, όσο σημαντικό είναι να ενισχυθεί στον κρατούμενο η αίσθηση της κοινωνικής ένταξης και συμμετοχής, τόσο σημαντικό είναι να ενισχυθεί στο κοινωνικό σύνολο η ιδέα ότι οι κρατούμενοι μπορούν να ενταχθούν και να συμμετέχουν. Με αυτήν την συνειδητοποίηση η δουλειά μου νοηματοδοτήθηκε με έναν εξαιρετικό τρόπο. Μακάρι αυτή η ιδέα να κούρνιαζε στο μυαλό όσων ενδιαφέρονται για μια πραγματική ενσωμάτωση πρώην κρατουμένων στον κοινωνικό ιστό.

Οι άνθρωποι που ήρθαν να δουν τη συναυλία του σχολείου τον περασμένο Ιούνη που αποτελούνταν από κρατούμενους, φύλακες και δασκάλους, θέλω να πιστεύω ότι δεν είδαν “ζώα σε κλουβιά” και όσοι ήρθαν για αυτό μάλλον απογοητεύτηκαν. Δεν είδαν εγκληματίες, φύλακες ή διανοούμενους, αντίθετα είδαν ένα ομοιογενές σύνολο ανθρώπων που συνεργάζονται για ένα κοινό σκοπό. Ίσως να είδαν πόσο λεπτή είναι αυτή η γραμμή που χωρίζει τους “μέσα” με τους “έξω”, όταν δεν υπάρχει ένας τοίχος τεσσάρων μέτρων.

Έτσι λοιπόν, αυτή νομίζω ότι είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του σχολείου φυλακών Κέρκυρας. Όχι τόσο ο ολοκαίνουργιος εξοπλισμός, το αυθεντικά ευχάριστο κλίμα, η βελτίωση της ποιότητας ζωής (συγκριτικά λίγων δυστυχώς) κρατουμένων, οι πρωτότυπες εκδηλώσεις, παρόλο που κι αυτά αποτελούν ένα μικρό θαύμα στο πλαίσιο στο οποίο λειτουργεί. Κόντρα στην τάση της εποχής, με την οποία όλοι πρέπει να διαλέξουμε ταυτότητα για τον εαυτό μας, στο Σχολείο Φυλακών Κέρκυρας, είμαστε όλοι (κρατούμενοι, δάσκαλοι, φύλακες) άνθρωποι. Το ευχαριστώ μου έρχεται από πολύ βαθιά.

Καλή δύναμη”.

Εμείς ευχαριστούμε τον Κώστα Κασιδάκη για την εξαιρετική προσφορά του στο Σχολείο Φυλακών Κέρκυρας.

Φίλοι Σχολείου Φυλακών Κέρκυρας