Στης Κέρκυρας τους ήχους…Ένα 2ήμερο γεμάτο ψυχή & παράδοση στην ανοιξιάτικη αγκαλιά της

Γράφει ο Στέφανος Δορμπαράκης (Διπλωματούχος της Βυζαντινής Μουσικής και σολίστας στο κανονάκι)

Σεμινάριο για το παραδοσιακό τραγούδι, με το κανονάκι να γίνεται οδηγός σε ήχους αλλοτινούς και παράλληλα ένα master class αφιερωμένο στο τροπικό σύστημα της ελληνικής μουσικής. 2 μέρες βουτηγμένες στην τέχνη, στη μελέτη, στην ουσία των ήχων που κουβαλάει η μνήμη του τόπου μας.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους αγαπητούς φίλους, τον Αποστόλη Βαλσαμά, καθηγητή νυκτών παραδοσιακών οργάνων και την εξαιρετική υψίφωνο Έλλη Καρύδη, οι οποίοι με μεράκι και φροντίδα οργάνωσαν κάθε λεπτομέρεια. Και όλα αυτά υπό την ευλογία και τη στήριξη της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας και του γενικού αρχιερατικού της, πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεμιστοκλή Μουρτζανού, που μας άνοιξε την πόρτα της εκκλησίας, της φιλοξενίας, της αγάπης.

Η ανταπόκριση του κόσμου, μας συγκίνησε βαθιά. Τα λόγια, οι ευχές, το βλέμμα που γυάλιζε από ενδιαφέρον, οι ερωτήσεις που δεν ήταν τυπικές, αλλά γεννημένες από μια αγνή δίψα για γνώση. Μα πάνω απ’ όλα, η αγάπη. Αγάπη για την παράδοση που υπηρετούμε, αγάπη για τις ρίζες, αγάπη για ό,τι μας ορίζει.

Και το πρόγραμμα γεμάτο. Μαθήματα, βραδινές μουσικές σε ένα κουτούκι γραφικό μαζί με το ούτι του Αποστόλη και τις πενιές του κανονιού, όπου η οικογενειακή ατμόσφαιρα έκανε τη μουσική να βρίσκει τον δρόμο της πιο εύκολα στις καρδιές. Ξύπνημα πρωινό για να υποδεχτούμε το Τριώδιο, με τις ψαλμωδίες να αντηχούν μέσα στο ναό του αγαπητού π. Θεμιστοκλή, μαθήματα ξανά και μετά η λήξη. Ο απολογισμός…

Πάντα όμως υπάρχει λίγος χρόνος για ένα κλικ, μια φωτογραφία που να κλειδώσει τη στιγμή, ένα προσκύνημα στον Άγιο, κι έπειτα ένα πέρασμα –έστω και στα «κλεφτά»– από την τελευταία κατοικία του πρώτου κυβερνήτη, Ιωάννη Καποδίστρια. Να σταθείς για λίγο μπροστά του, με τη σκέψη να περιπλανιέται σε εκείνο το όνειρο για μια «άλλη Ελλάδα» που δεν εκπληρώθηκε ποτέ.

Και πριν φύγεις, στο όρθιο σχεδόν, μια κουταλιά από το σοφρίτο της Έλλης. Μια γεύση που κουβαλά την Κέρκυρα μέσα της, σαν αποχαιρετισμός που θέλει να μείνει στον ουρανίσκο λίγο παραπάνω.

Επιστροφή στην Αθήνα, με την ψυχή γεμάτη. Και τις καρδιές φίλων και αγαπημένων προσώπων να αντηχούν ακόμα σαν μουσική.

Εις το επανιδείν, αγαπημένη μου Κέρκυρα!