Μιχαήλ Αγάθος: “Τα χνώτα και τα σήμαντρα || Περιμένοντας το΄89”

[Αδημοσίευτο κείμενο από τη συλλογή “Μικρή Κοινωνία” / Μιχαήλ Αγάθος]

Κοντεύανε οχτώ. Μας μένανε ακόμα ένα–δυο σπίτια στο πάνω χωριό για να τα πούμε – κι ύστερα η μοιρασιά.

Είχε ανήφορο το πράμα – μα η δουλειά έπρεπε να κλείσει σωστά.

Ψιλόβρεχε. Μια παρέα κατηφόριζε ανόρεχτα…

«Μη πάτε…» μας είπανε. «Δεν ανοίγουνε…».

Πίσσα μαύρη στο ανήλιαγο στενό, που γλιστρούσε από τα όμηρα…κι η πλάκα του φακού μας είχε αφήσει από νωρίς.

Φτάσαμε στο τελευταίο σπίτι.

Σβηστά τα φώτα∙ στο τζάμι της πόρτας μονάχα το χλωμό, ασπρόμαυρο τρεμόφως της τηλεόρασης – η Αλεξίου στη διαπασών.

«Να τα πούμε;» φωνάξαμε και οι δυο μαζί.

Καμιά απόκριση…και πού να ακουστούμε;

Κοιταχτήκαμε και, χωρίς δεύτερη κουβέντα, αρχίσαμε.

Και τα είπαμε -πιο καθαρά και πιο δυνατά από ποτέ- με τα σήμαντρα να χτυπούν ίσα, μια ψαλμωδία που σκέπαζε την τηλεόραση.

Κι όπως τα λέγαμε, κοιτάζαμε τα χνώτα μας κάτω από τη λάμπα της ΔΕΗ, ποιο θα φτάσει πιο ψηλά.

Τι να περιμένουμε; Κινήσαμε αμέσως να φύγουμε.

Ακούστηκε το ξεκλείδωμα της σιδερένιας πόρτας. Γυρίσαμε – και από τη φιρί-πόρτα πρόβαλε ένα γερασμένο, κοκαλιάρικο χέρι, σφίγγοντας ένα χιλιάρικο…ολόκληρο χιλιάρικο.

Καμιά φωνή. Κανένα πρόσωπο∙ μόνο ένα χέρι κρεμασμένο που περίμενε. Το πήραμε. Η πόρτα έκλεισε ήρεμα, όπως άνοιξε.

Ακούστηκε το γνώριμο σήμα της ΕΡΤ. Άντρας ήταν ή γυναίκα – δεν καταλάβαμε.

Προλάβαμε και είπαμε μοναχά «Καλή Χρονιά». Ίσως να το άκουσε∙ μακάρι να το άκουσε.

Κατηφορίσαμε το στενό αμίλητοι, ξαγλιστρώντας από τη χαρά και τη φούρια μας.

Η δουλειά είχε γένει.

Και είχε γένει καλά.

Καλή χρονιά με ενσυναίσθηση και αλληλεγγύη.

Διαβάστε επίσης: Η Κέρκυρα του Μιχάλη Αγάθου