Κ. Καραμπάτσος: “Η μαγεία του Προσκοπισμού όταν δεν υπάρχει ρεύμα”

Γράφει ο Κωνσταντίνος Καραμπάτσος [Μέλος ΔΣ Σώματος Ελλήνων Προσκόπων (ΣΕΠ) – Υπεύθυνος για θέματα Πολιτικής Προστασίας & Πρώην Περιφερειακός Έφορος Προσκόπων Κέρκυρας]

Ήρθε η ώρα να σας θυμίσω έναν από τους μεγαλύτερους εφιάλτες της σύγχρονης οικογένειας…Φανταστείτε να είστε στο σπίτι με το παιδί σας και ξαφνικά να κοπεί το ρεύμα.

Να μη λειτουργεί το tablet, να μην υπάρχει internet, να μη δουλεύει η τηλεόραση, να μη βγάζει κρύο νερό το ψυγείο, να έχει ζέστη και να μη λειτουργεί το air condition. Και τότε να ακούγεται η γνωστή φωνή: «Μαμά, πεινάω»!…Και να μην μπορείς να ψήσεις ούτε ένα τοστ, ούτε 2 αυγά μάτια…Σας νοιώθω ήδη να χλωμιάζετε!

Κι όμως, αυτό ακριβώς συνέβη πριν λίγες μέρες, σε μια Προσκοπική Ομάδα παιδιών που βρίσκονταν σε πολυήμερη δράση.

Και το πιο εντυπωσιακό είναι ότι, από όσο γνωρίζω, κανένας γονιός δεν δέχθηκε τηλεφώνημα από το παιδί του που να λέει: «Μαμά, φοβάμαι…βαριέμαι…δεν αντέχω…έλα να με πάρεις»! Κανένα παιδί δεν ζήτησε να φύγει. Κανένα δεν αισθάνθηκε ότι του έλειπε κάτι πραγματικά σημαντικό.

Και αυτή είναι η μαγεία του Προσκοπισμού. Αυτό είναι και το μάθημα που μας έδωσαν τα ίδια τα παιδιά.

Τα παιδιά χρειάζονται περισσότερο το ρεύμα, το internet και τις οθόνες όταν δεν έχουν άλλες ουσιαστικές επαφές. Όταν όλοι γύρω τους κρατάμε ένα κινητό στο χέρι και ξεχνάμε να επικοινωνήσουμε μαζί τους. Όταν δεν δημιουργούν κάτι με τα χέρια τους. Όταν δεν τραγουδούν, δεν γελούν, δεν συνεργάζονται…Και κυρίως, όταν δεν παίζουν.

Γιατί τα παιδιά πρέπει να παίζουν. Και όταν λέμε παιχνίδι, δεν εννοούμε μπροστά σε μια οθόνη. Εννοούμε κίνηση, παρέα, ομαδικά παιχνίδια, παιχνίδια μυαλού, παιχνίδια φαντασίας, ξέγνοιαστες στιγμές στη φύση.

Θυμηθείτε για λίγο τον εαυτό σας όταν ήσαστε παιδιά. Τι το θέλαμε τότε το ρεύμα; Μας αρκούσε μια αυλή, μια μπάλα, μια παρέα και λίγη φαντασία. Αυτά ακριβώς δόθηκαν απλόχερα σε αυτά τα παιδιά. Τους δόθηκε χρόνος να ζήσουν πραγματικά.

• Να επικοινωνήσουν.
• Να συνεργαστούν.
• Να δημιουργήσουν.
• Να παίξουν.
• Να γελάσουν.
• Και να καταλάβουν ότι η χαρά δεν χρειάζεται πρίζα, φορτιστή ή σύνδεση στο internet. Χρειάζεται ανθρώπους, παρέα, φαντασία και μια ανοιχτή καρδιά.

Ζούμε σε μια εποχή που αλλάζει με πρωτοφανείς ρυθμούς. Σε λίγα χρόνια, πολλές εργασίες και τεχνικές διαδικασίες θα πραγματοποιούνται από υπολογιστές, αυτοματοποιημένα συστήματα και ρομπότ. Εκείνο, όμως, που καμία μηχανή δεν μπορεί πραγματικά να αντικαταστήσει είναι η ανθρώπινη κρίση, η ενσυναίσθηση, η υπευθυνότητα, η δημιουργικότητα, η συνεργασία και η ικανότητα να εμπνέουμε τους ανθρώπους γύρω μας.

Οι ηγέτες του μέλλοντος δεν θα είναι απλώς εκείνοι που γνωρίζουν περισσότερα. Θα είναι εκείνοι που μπορούν να βρίσκουν λύσεις, να αναλαμβάνουν ευθύνες, να παίρνουν αποφάσεις στις δύσκολες στιγμές, να νοιάζονται για τους άλλους και να τους εμπνέουν να προχωρούν μαζί.

Και όλα αυτά τα παιδιά τα μαθαίνουν ήδη εδώ, μέσα στον Προσκοπισμό.

Γιατί κάθε προσκοπική κατασκήνωση είναι κάτι πολύ περισσότερο από μερικές ημέρες μακριά από το σπίτι και μέσα στη φύση. Είναι ένα μικρό, αλλά σπουδαίο, σχολείο ζωής.

Εδώ τα παιδιά δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους, ανακαλύπτουν τον εαυτό τους, μαθαίνουν να συνεργάζονται, να μοιράζονται, να στηρίζουν το ένα το άλλο και να σηκώνονται ξανά κάθε φορά που πέφτουν.

Μέσα από τις μικρές και τις μεγαλύτερες δυσκολίες ξεπερνούν τους φόβους και τις αδυναμίες τους. Γίνονται πιο δυνατά, πιο ευαίσθητα, πιο υπεύθυνα και, πάνω απ’ όλα, καλύτεροι άνθρωποι.

Αποκτούν εμπειρίες, φιλίες και αξίες που δεν θα μείνουν απλώς ως αναμνήσεις από ένα όμορφο καλοκαίρι, αλλά θα τις κουβαλούν μέσα τους σε ολόκληρη τη ζωή τους.

Όπως χαρακτηριστικά έχει πει ο Ιδρυτής του Προσκοπισμού, Λόρδος Μπέιντεν-Πάουελ: «Μια εβδομάδα στη φύση, αξίζει όσο οι συγκεντρώσεις ενός ολόκληρου χειμώνα».

Ένα τεράστιο μπράβο στα Ενήλικα Στελέχη τους κι ένα ευχαριστώ σε αυτούς που μας έδωσαν την ευκαιρία να εμπεδώσουμε ότι: “Ο Προσκοπισμός δεν χρειάζεται τον πολιτισμό, ο πολιτισμός χρειάζεται τον Προσκοπισμό για να γίνεται καλύτερος”.