«Άσπρο – Μαύρο…»

Το ασβεστάδικο του Ευριπίδη και το καρβουνιάρικο του Ονούφρη στο καντούνι του Μπίζη.

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ ΘΥΜΗΣ

ΥΠΑΡΧΟΥΝ φορές που ο καλύτερος σκηνοθέτης του κόσμου είναι η ίδια η ζωή. Αλλά και οι μεγαλύτερες αντιθέσεις συναντιούνται σ’ αυτό το μαραθώνιο που λέγεται «επιβίωση». Και πραγματικά, αν κάτι μου έδωσε από μικρού την αίσθηση του αντίθετου, ήταν οι δύο επαγγελματίες που είχαν τις επιχειρήσεις τους, χωρισμένες από μια μεσοτοιχία.

ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΝ στο καντούνι του Μπίζη. Ο ένας, λοιπόν, ονομαζόταν Ευριπίδης και είχε ασβεστάδικο. Μεγάλος, δροσερός χώρος, δίχως ανοίγματα, που, με το που σε υποδεχόταν, όταν διάβαινες το κατώφλι του, ένιωθες το «τσούξιμο» στα μάτια.

ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ, δεξιά, μια μεγάλη δεξαμενή, όπου έβραζε ο ασβέστης. Γύρω σου σκόρπια τσουβάλια από λινό, άλλα γεμάτα, άλλα άδεια, τενεκέδες μισογεμάτοι και μια μεταλλική ζυγαριά ασβεστοστιγματισμένη με τις υποδιαιρέσεις των βαρών στο πλάι.

Ο ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ σου έδινε την εντύπωση πως είχε έτοιμη την «κάθαρση» για όποια τραγωδία συνέβαινε στον έξω κόσμο. Με μια μακριά μεταλλική τσουγκράνα ανακάτευε το κοχλάζον κάτασπρο υγρό. «Το γάλα της κολάσεως…».

Από τη συλλογή «Όλα, κύριε Νίκο, είναι εδώ». Εικόνες, παραστάσεις, περιγραφές από τα μάτια ενός παιδιού, που ήθελε να ρουφήξει αυτή τη μοναδική περίοδο της ζωής.

ΜΕ ΕΓΚΑΥΜΑΤΑ στα χέρια ο Ευριπίδης πρόθυμος εξυπηρετούσε τις ανάγκες των πελατών, μαντεύοντας το βάρος, χωρίς καν να το ζυγίσει. Προς επιβεβαίωση όμως, του θριάμβου της ακρίβειάς του, άφηνε το σάκο ή τον τενεκέ με τον ασβέστη και με θαυματουργικές κινήσεις η ζυγαριά συμφωνούσε απόλυτα μαζί του.

ΑΚΡΙΒΩΣ δίπλα βρισκόταν ο Ονούφρης, ο καρβουνιάρης. Ο χώρος του κατειλημμένος από χιλιάδες κάρβουνα ατάκτως εριμμένα. Το φωτεινότερο σημείο του μαγαζιού αποτελούσαν το ασπράδι των ματιών του και τα δόντια του Νούφρη.

ΚΙΝΗΣΕΙΣ αδιόρατες από δυο μαύρα χέρια που έπιαναν τα κάρβουνα, τα τοποθετούσαν σε μια μισομαυρισμένη χαρτοσακούλα που κατέληγε σε μια κατάμαυρη ζυγαριά, για να εισπράξει τελικά κάποια κατάμαυρα κέρματα, το αντίτιμο του προϊόντος.

ΑΚΟΜΗ τους βλέπω σε κάποιες στιγμές ραστώνης έξω από τα μαγαζιά τους, κάτασπρος ο ένας, κατάμαυρος ο άλλος, να συζητούν γαλήνια σαν δύο πλήκτρα κλειδοκύμβαλου πριν απ’ τη μεγάλη παράσταση που λέγεται «ζωή»…